Ο πυρετικός λόγος της

Στα κείμενα της Γώγου η μοναξιά ερμηνεύεται και σαν ένας από τους βασικούς παράγοντες των κοινωνικοπολιτικών προβληματικών καταστάσεων αλλά και σαν «βέλος» στα χέρια των θυμάτων της: «Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα/στα χέρια σας. Στο λαιμό σας./Οι φίλοι μου».

Αλλωστε το ποιητικό σύμπαν της Γώγου μπορεί να κυριαρχείται από την έννοια της αστικής μοναξιάς, εμπεριέχει όμως την ελπίδα της μεταβολής της κοινωνικής πραγματικότητας – 
κόντρα στα στερεότυπα που τη θέλουν ποιήτρια του αδιέξοδου – με βασικό χαρακτηριστικό της ιδανικής κοινωνίας την ανθρωπιά, χειραφετημένη από κανονιστικούς καταναγκασμούς και ηθικολογίες. Κι αυτό ερήμην κομμάτων και εξουσιών.

Ας μην ξεχνάμε πως η Γώγου, παρά την αταλάντευτη πολιτική στάση της κυρίως στην όχθη του αντιεξουσιαστικού – αντιιεραρχικού χώρου, δεν χαρίστηκε ούτε στην Αριστερά. Η έννοια της μοναξιάς επανέρχεται στα ποιήματά της, ακόμη και μέσα στις συλλογικές διαδικασίες, και η δική της ποιητική φωνή μοιάζει να αποτυπώνει την κραυγή του ατόμου που δεν φτάνει στο πλήθος, την αγωνία του αταξινόμητου ανθρώπου, που όμως γνωρίζει καλά τον κίνδυνο της εξατομίκευσης.

Η απουσία δομικών κανόνων στο γράψιμό της (πέρα από κάθε φόρμα) και οι παροιμιώδεις στίχοι της που αναπαράγονται στο Διαδίκτυο, στους μητροπολιτικούς τοίχους και σε συνθήματα, ο τρόπος που τέμνεται η τέχνη της με τη ζωή της (τα θέματά της είναι όλα αντλημένα από την καθημερινότητα), ο πρόωρος χαμός της από αλκοόλ και χάπια το 1993 (ήταν μόλις 53 ετών) διαμόρφωσαν έναν μύθο γύρω από το πρόσωπό της, ίσως και αδικώντας την ποίησή της. Ας είναι τούτη η έκδοση με το CD που την συνοδεύει μια καλή αφορμή να ξαναδιαβάσουμε (και να ακούσουμε) τον πυρετικό λόγο της αφήνοντας πίσω μας τα μεταπολιτευτικά στερεότυπα.