Δον Ζουάν χωρίς σύνορα

Η διασημότερη φιγούρα της αρσενικής σεξουαλικότητας, ο Δον Ζουάν, είναι πολυτοπική, διασχίζοντας σύνορα, γλώσσες και τέχνες, καθώς από τη σκοτεινή Ισπανία του 17ου αιώνα κατακτά τη μολιερική Γαλλία (Dom Juan), τις ευρωπαϊκές θεατρικές και μουσικές σκηνές (Μότσαρτ, Don Giovanni)^· ο δονζουανισμός, αποθεώνοντας τη σαγήνη της πολλαπλότητας, γίνεται τέχνη (όπως π.χ. αργότερα ο δανδισμός): ελευθεριότητα, ηδονοθηρία, ασέβεια στα όρια της αθεΐας, μετατροπή της ζωής σε τέχνη και γιορτή προαναγγέλλουν τη νιτσεϊκή «χαρούμενη γνώση» με έντονη, ωστόσο, την αίσθηση του ανικανοποίητου στα χείλη του γυναικοκατακτητή. Το εφηβικό-νεανικό πάθος του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, απαθανατισμένο από τον Σαίξπηρ, αποτελεί μια εκδοχή του ανέφικτου έρωτα που προσκρούει στις κοινωνικές συμβάσεις – Ερως και Νόμος δεν συμβαδίζουν, εν προκειμένω ο Νόμος, ακυρώνοντας την όποια θεσμοποίηση του Ερωτα ως ουτοπικό στοίχημα, τον οδηγεί στον θάνατο.