[Προβολείς] Της Σαλονίκης μοναχά

Ας αρχίσουμε με ένα κουίζ: ποια ευρωπαϊκή πόλη γιορτάζει εν έτει 2012 την «εθνική αυτοσυνειδησία» της με ημερίδα για τη συμβολή των Επιμελητηρίων και της Εκκλησίας στη νεότερη διαδρομή της; Απάντηση: η ίδια που κορυφώνει τους εορτασμούς με μια παράσταση για τις διαδοχικές αλώσεις από τους Σαρακηνούς, τους Νορμανδούς και τους Οθωμανούς Τούρκους.

Ελέω Μητροπολιτικής Ενότητας, δηλαδή Περιφέρειας και υπουργείου Πολιτισμού, η Θεσσαλονίκη ετοιμάζεται για την επέτειο από τα 100 χρόνια της απελευθέρωσής της. Σε περίοδο γενικού κουρέματος δεν θα περίμενε κανείς φυσικά να βγάλει η τοπική αυτοδιοίκηση τον άσο απ’ το μανίκι με άρτον και θεάματα. Θα περίμενε, όμως, να χρησιμοποιήσει την επέτειο ως ευκαιρία αναστοχασμού.

Η πόλη που στηρίχτηκε στα κλισέ της μονοδιάστατης ταυτότητας – «ή βυζαντινή ή πολυπολιτισμική ή Τσιτσάνης ή σκυλάδικα» – ζυγίστηκε και βρέθηκε λιποβαρής. Η πόλη που μπορεί να στηριχτεί στις δικές της δυνάμεις και να αναδείξει το πολλαπλό της είδωλο αναζητείται ακόμη. Είναι από το εορταστικό πρόγραμμα αυτής της πόλης που λείπουν οι προτάσεις για τις νέες τεχνολογίες, τη διαχείριση απορριμμάτων, τις βιώσιμες συγκοινωνίες, το άνοιγμα των οθωμανικών μνημείων, την ανάδειξη των παραχωμένων ιστορικών της χώρων σε οικοπεδάκια 4Χ3 με ένα συρματόπλεγμα για ξεκάρφωμα.

Αλληθωρίζοντας προς το κράτος των Αθηνών και αναδεικνύοντας μια ιδιότυπη λούμπεν πινακοθήκη την τελευταία 30ετία, η Θεσσαλονίκη εγκλωβίστηκε κάπου ανάμεσα στους ανιματέρ του πολιτικού μπουλβάρ («ο Πανίκας τραγουδάει Καζαντζίδη») και στην παραθαλάσσια Disneyland του φραπέ. Την ίδια ώρα, το τρένο της ευρωπαϊκής μητρόπολης έμενε στάσιμο σ’ έναν βαλκανικό σταθμό και το Μετρό δεν έφτασε ποτέ.