[Προβολείς] Δεν σταματώ να τραγουδώ ποτέ

Μα κι αυτές οι ευλογημένες με πήραν τηλέφωνο στο παρά πέντε. Είχα κιόλας μια ανοιχτή συζήτηση με το πλυντήριο και με το «τι θα φάμε απόψε». Πού να προλάβω να βρω το κασκόλ μου από το Γιούρο του 2004 και να φτάσω στο Καραϊσκάκη; Τις έβρισα και μετά κάθησα στην τηλεόραση να δω το ματς με τη Λιθουανία έχοντας τα θάρρητά μου στον Φερνάντο Σάντος ο οποίος, ως φαίνεται, έχει φέρει σε έναν κάποιο λογαριασμό την Εθνική από την post coitum μελαγχολία που άφησε πίσω του ο Ρεχάγκελ. Δεν με νοιάζει που δεν ήμουν επιτόπου να χειροκροτήσω τα γκολ του Σωτήρη Νίνη και του Κώστα Μήτρογλου. Σάμπως απάνω μου θα καρφωνόταν η κάμερα;

Παρακολουθούσα τα πλάνα με τους πιτσιρικάδες και τους γονείς τους, κοίταζα και το χάζι που έκανε ο φακός πάνω σε μια ξανθιά που πανηγύριζε με το τζινάκι και τον αφαλό της και νόμιζα η ανόητη ότι όλα κάπως έτσι κυλούσαν μέσα στο Καραϊσκάκη. Ομορφα, χαρούμενα κι αγγελικά πλασμένα. Μέχρι που βρήκα στο τηλέφωνο τις προκομμένες που σας έλεγα παραπάνω κι είχαν ένα ύφος, μα ένα ύφος… Σαν να είχαν ως εκ θαύματος γλιτώσει από καμιά τραγωδία τύπου Χέιζελ.

Οντως κάπως έτσι πρέπει να ήταν όταν οι ατσίδες με τα μαύρα φωνάζαν ανενόχλητοι ρατσιστικά συνθήματα και απηύθυναν ναζιστικό χαιρετισμό στην ελληνική σημαία, στα πέταλα και στο κέντρο του γηπέδου. Το γεγονός ότι ήταν μετρημένοι εκατόν πενήντα νοματαίοι μέσα σ’ ένα πλήθος τριάντα χιλιάδων ανθρώπων δεν με παρηγορεί ιδιαίτερα. Ηδη η παρουσία τους στα VIP και στη διακεκριμένη ζώνη των ΜΜΕ είναι πολλαπλάσια.