Εκεί όπου οι αριθμοί – αλλά και η ποίηση – ευημερούν
Αριστερά, βλέπετε τον Ιησού σε κακή κατάσταση. Στη μέση, έχει αρχίσει η διαδικασία αποκατάστασης. Και δεξιά, ο Χριστός αποκατεστημένος (ως φαντάρος). Πρόκειται για εικόνα ενός όχι πολύ γνωστού ισπανού ζωγράφου του 19ου αιώνα, που βρίσκεται σε εκκλησία της Σαραγόσα στην Ισπανία. Ο ζωγράφος είχε την κακή τύχη, έναν αιώνα μετά, να αναλάβει τη συντήρηση του έργου του μια ογδοντάχρονη που διαβεβαίωνε ότι ξέρει από αυτά. Ετσι η εκκλησία θα εξοικονομούσε κάποια χρήματα. Το μόνο όμως που κέρδισε είναι να γίνει ρεντίκολο παγκοσμίως!
Αυλαία απόψε και αύριο στο Φεστιβάλ Φιλίππων Θάσου. Παίζεται ο «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή από το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις.
Το Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων, όπως και το Αρχαίο Θέατρο Θάσου ή το Κάστρο της Καβάλας φιλοξένησαν και φέτος, σε αυτό το 55ο (!) Φεστιβάλ, πολλές αξιόλογες παραστάσεις των κρατικών – και όχι μόνο – θεάτρων μας, σκηνοθετημένες από γνωστές υπογραφές (Βογιατζής, Θεοδωρόπουλος, Κακλέας, Κιμούλης, Μαστοράκης, Μουμουλίδης, Σπυράτου, Φασουλής, Χατζάκης, Χουβαρδάς), επίσης συναυλίες γνωστών καλλιτεχνών (Ζουγανέλη, Πλιάτσικας, Φραγκούλης), ενώ έδωσαν έμφαση στην ποίηση, με σημαντικά αφιερώματα σε μη ζώντες ποιητές, τους Μίλτο Σαχτούρη, Νίκο Καρούζο, Νίκο – Αλέξη Ασλάνογλου, Μανόλη Αναγνωστάκη, Μάτση Χατζηλαζάρου, Γιάννη Βαρβέρη, Αργύρη Χιόνη.
Αυτό δεν είναι τυχαίο αφού ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, ο Θοδωρής Γκόνης, έχει ο ίδιος σημαντική παρουσία σε όλο αυτό το φάσμα των τεχνών, από το θέατρο μέχρι την ποίηση και το τραγούδι. Και αφού η δημοτική Αρχή, ο δήμαρχος της πόλης Κώστας Σιμιτσής, δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Γι’ αυτό, άλλωστε, και η αποδοχή του κοινού είναι ευρεία: φέτος, σε καιρούς κρίσης, η προσέλευση αυξήθηκε κατά 40% σε σχέση με πέρυσι και οι συνολικά 33 παραστάσεις δόθηκαν μπροστά σε γεμάτα θέατρα. Και αυτό που χαροποίησε τους οργανωτές, λένε οι ίδιοι, «δεν είναι τα αυξημένα έσοδα στο ταμείο αλλά η ποιητική συντροφιά – παρηγοριά στο Κάστρο Καβάλας σε δύο ολονυκτίες γεμάτες ποίηση». Ενας εξυπνάκιας υπουργός έλεγε κάποτε τους ποιητές «λαπάδες». Τώρα που όλο και περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε κάτι καλύτερο από λαπά, οι ποιητές γεμίζουν θέατρα. Είναι κι αυτό, πράγματι, μια παρηγοριά.