Το Αρλεκιν του λαϊκισμού

Όλα σχεδόν τα γερμανικά παραμύθια που θυμόμαστε από στήθους εκτυλίσσονται στο παρθένο δάσος, σε τόπους με αδιαπέραστη ρομαντική αρματωσιά. Και όμως, οι ρεαλιστές Γερμανοί του 18ου αιώνα υπήρξαν πρωτοπόροι στην επιστήμη της δασοκομίας, που μεταμόρφωσε σε λίγα χρόνια το τοπίο της πατρίδας τους. Την αντίφαση αυτή υπενθυμίζουν η Τία Μπράουν και ο Ρίκαρντ Βάγκνερ, με αφορμή το βιβλίο τους «Η γερμανική ψυχή». Είκοσι μαθήματα άνευ διδασκάλου για το τι εστί «Γερμανία». Στην πραγματικότητα, όλοι οι ορισμοί δεν προχωρούν πιο πέρα από μία αντίφαση. Μην περιμένετε, λοιπόν, την απόλυτη αλήθεια, ακόμη κι αν το τάιμινγκ της ευρωκρίσης επιβάλλει προκάτ συμπεράσματα: «αιώνιος Γερμανός» δεν υπάρχει.

Ή μήπως υπάρχει; Στον αντίποδα της έρευνας, ο εγχώριος ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός λαϊκισμός έχτιζε όλο τον χειμώνα ακροαματικότητες και πολιτικές καριέρες πάνω σε ανορθολογικά τσιτάτα, δυσκολοχώνευτα κιτς ανέκδοτα και εθνοκεντρικές εξάρσεις με το βλέμμα στο Βερολίνο. Στην καλύτερη περίπτωση, ο Χορστ Ράιχενμπαχ και η ομάδα του ήταν «ανεπιθύμητα πρόσωπα» όταν διατύπωναν σκληρές αλήθειες για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Στη χειρότερη, ήταν «γκαουλάιτερ» (υπήρξε και μία τρίτη κατηγορία, την οποία εμπνεύστηκε ολομόναχος ο Κώστας Σκανδαλίδης: οι «μπάστακες»).

Οι ημέρες πέρασαν, πολλοί «αντιστασιακοί» πήγαν για διακοπές ή σεμινάρια, αλλά να που το Αρλεκιν του λαϊκισμού εμπλουτίζεται με νέα κεφάλαια. Η Υδρα είναι το ολόφρεσκο success story της εθνικής υπερηφάνειας, με δοκιμασμένους πρωταγωνιστές: το «κορίτσι – που το έπιασαν – με τα μαύρα», ντόπιους ανυπότακτους που δεν υπομένουν τον ζυγό του φοροεισπράκτορα και ολονύχτια πολιορκία για τα δίκαια αιτήματά τους. Συγγνώμη, αλλά αυτό μέχρι και σκετσάκι στο «Αλ τσαντίρι νιουζ» το κάνεις.