«Αγανακτισμένων» επέτειος

Ηταν το σύντομο ελληνικό καλοκαίρι της αναρχίας. Από τον Μάιο του 2011 και για τους επόμενους μήνες οι πλατείες γέμισαν με αντίσκηνα και η μπλογκόσφαιρα με Ανώνυμους Ανυπάκουους. Η ντόπια εκδοχή των Ιndignados συντονιζόταν με τη Μαδρίτη και απαιτούσε «νέα Εθνοσυνέλευση», ανάμεσα σε πολλά άλλα ευφάνταστα σλόγκαν. Το Σύνταγμα αποκτούσε το «πάνω» και το «κάτω» τσιφλίκι, με κοινά σύνορά τους τη διάχυτη αδιαφορία για τον δημόσιο χώρο. Οσοι βρέθηκαν έστω και για λίγα λεπτά στη λεωφόρο Αμαλίας ένιωσαν τον καύσωνα από τις θεωρίες συνωμοσίας και το βουητό από το μονότονο σάουντρακ της κατσαρόλας.

Εναν χρόνο μετά, οι λόγοι για τους οποίους οι «Αγανακτισμένοι» κατέλαβαν τα κράσπεδα είναι εδώ, αλλά οι ίδιοι λείπουν. Ακόμη και οι ευρωπαίοι συνοδοιπόροι έκαναν την τελευταία τους εμφάνιση τον Μάιο στην Φρανκφούρτη, έξω από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Σαν να μη συγκινεί πλέον κανέναν το πλακάτ «εμείς εναντίον των τραπεζιτών» ή το σχέδιο για την εφεδρεία λάιτ, που γράφει και ξαναγράφει η κυβέρνηση.

Οι «Αγανακτισμένοι» διαλύθηκαν ησύχως και επέστρεψαν αθόρυβα σπίτι τους. Μήπως επειδή βρήκαν ένα κεραμίδι για τα ιδεολογήματά τους; Τι χωρίζει, αλήθεια, τους εκκεντρικούς φασαριόζους που άφησαν το στίγμα τους σε παρελάσεις, συναυλίες ή δείπνα πολιτικών από τις εμπρηστικές παρλάτες και – ακόμη χειρότερα – τα χαστούκια των ακραίων; Σε μια διεστραμμένη εκδοχή της αποκέντρωσης, η πλατεία μεταφέρθηκε στα λαϊκά συμβούλια της γειτονιάς ή έγινε ντεκόρ για τα χρυσαυγίτικα συσσίτια. Με τη γενική διάθεση ανομίας να είναι η συνέχεια της αγανάκτησης με άλλα μέσα.