e-mail

Η Θέμις έχει… στραβισμό
Dearest Phoebe

Σχετικά με την επιστολή του Νίκου Κασνακίδη (20/8), για να είμαι σύντομος επικεντρώνω μόνο στο θέμα της Βίκυς Σταμάτη. Η ποινική δικονομία είναι επιστήμη (;) που έχει σχέση με τη Δικαιοσύνη (;). Πιστεύω ότι είναι σαν το ακορντεόν που τσιτώνεται και μαζεύεται. Βρείτε μου εσείς σε ποια φάση βρίσκεται στην περίπτωση της Βίκυς Σταμάτη.

Το άλλο το διασκεδαστικό είναι ότι η Θέμις παρουσιάζεται σαν μια κυρία που έχει ένα μαντίλι στα μάτια της. Εγώ βλέπω ότι μόνο το ένα μάτι είναι καλυμμένο, επιπλέον το ελεύθερο έχει και στραβισμό. Οπως και η δημοσιογραφία την σήμερον ημέρα.

Με πολλούς χαιρετισμούς και όπως πάντα σαφής και σύντομος, και επί του θέματος και επί της Θέμιδος.

Πέτρος Βέργουλας

Δεν ξέρω αν η ποινική δικονομία είναι επιστήμη – κλάδος της νομικής επιστήμης είναι οπωσδήποτε -, ωστόσο έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία γιατί θέτει τις προϋποθέσεις για μια δίκαιη δίκη. Η διαδικασία είναι το ήμισυ του παντός, έστω και αν δυσφημίστηκε τόσο από εκείνες τις παρεμβάσεις σε συνελεύσεις και άλλες τέτοιες ευγενείς συνευρέσεις, όπου όταν ήθελε κάποιος να παρεμποδίσει την εμβάθυνση και την ουσιαστική συζήτηση, ζητούσε τον λόγο επί της διαδικασίας. Η διαδικασία, ειδικά στην ποινική δίκη, έχει ουσιωδέστατη σημασία γιατί εκεί δεν διακυβεύονται μόνο χρήματα, όπως σε άλλες δίκες, αλλά και η ίδια η προσωπική ελευθερία. Τώρα, βέβαια, και οι δικαστές άνθρωποι είναι και είναι γνωστό ότι κανείς δεν μένει ανεπηρέαστος από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Γι’ αυτό και όταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ζητάει αίμα, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην πληρώσει ένας τα σπασμένα πολλών. Κατά τα άλλα, οφείλω να επαναλάβω ότι και άλλοι πολλοί έχουν υποστεί απίστευτη ταλαιπωρία με την προσωρινή κράτηση μέχρι τη διεξαγωγή της δίκης, χωρίς να ασχοληθεί κανείς μαζί τους. Ως προς αυτό, η τρόικα κάτι ξέρει που δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην επιτάχυνση του χρόνου απονομής της δικαιοσύνης. Γιατί με την υπάρχουσα κατάσταση κάποιοι ταλαιπωρούνται ή ταπεινώνονται για πολλούς μήνες, ενώ μετά μπορεί να αποδειχθούν αθώοι, και κάποιοι άλλοι – ένοχοι – καταφέρνουν και ξεγλιστρούν διά της διαρκούς αναβολής. Ενδεχομένως, όμως, σε μια εποχή που οι προσλήψεις απαγορεύονται διά ροπάλου – πάλι από την τρόικα – ούτε και η επιτάχυνση είναι πάντα εφικτή. Οπότε μόνοι κερδισμένοι παραμένουν οι οφθαλμίατροι, που πρέπει να διορθώνουν τον διαρκή στραβισμό μας…

Η απεργία στη Χαλυβουργία

Αγαπητή Φοίβη

Διάβασα στο «Βήμα» της 5-8-2012 το αναλυτικό άρθρο του Ν. Χασαπόπουλου και έκανα τις παρακάτω σκέψεις και διαπιστώσεις.

Αν το συνδικάτο τους αποδεχόταν το 5ωρο, θα έπαιρναν περισσότερα λεφτά από όσα τους έδινε το ΠΑΜΕ. Αλλά οι κ.κ. Σιφωνιός, Κατρώνης, Κούτρας και Παπαβασιλείου έκριναν ότι ο απεργός μπορεί να ζήσει με 100 ευρώ την εβδομάδα που τους έδινε (το ΠΑΜΕ) μαζί με πατάτες και καρπούζια, όπως δηλώνει στο «Βήμα» η κ. Καταβάτη, που κατά τον κ. Σιφωνιό «είναι λόγια τιποτένια, κατευθυνόμενα από την εργοδοσία», και τόσα άλλα ηρωικά και γλαφυρά, για αγώνες, χρυσά γράμματα και παγκόσμια απήχηση.

Δεν μας είπαν όμως τίποτε για τις παράπλευρες απώλειες – 120 απολυμένοι, πώς θα ζήσουν; Μα όπως αυτοί της Τυποεκδοτικής και του «Ριζοσπάστη».

Ο σκοπός επετεύχθη. Αλλοι 120 άνθρωποι θα διαμαρτύρονται στους δρόμους, παντελώς αδιάφοροι για χρυσά γράμματα και άλλες αερολογίες συνδικαλιστών, οι οποίοι, βολεμένοι, απολαμβάνουν όσα τους παραχώρησε κατά καιρούς το κατά τα άλλα αντεργατικό κατεστημένο.

Οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο του Βόλου, αποδεχόμενοι τις προτάσεις της εργοδοσίας και κλείνοντας την πόρτα στους κυρίους του ΠΑΜΕ, και δουλειά είχαν και λεφτά πήραν.

Και ο εργοδότης ωφελημένος βγήκε, όπως αναφέρει στο άρθρο του ο κ. Χασαπόπουλος αφού έβγαλε την παραγωγή και δεν πλήρωσε φόρους, εισφορές κ.λπ. Οσο για τις παράπλευρες απώλειες, ποιος τις θυμάται; Ο κ. Σιφωνιός θα προγραμματίσει από Δευτέρα καινούργιες εργατικές δόξες και οι κύριοι του ΠΑΜΕ θα επιλέξουν άλλο εργοστάσιο για να χτυπήσουν το «μεγάλο κεφάλαιο» όπως χτύπησαν τον Μάνεση.

Ως προς το σύνθημα «Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά», είναι απατηλό και παραπλανητικό. Αποφεύγεις – ας πούμε τώρα – τον εργοδότη και σε καπελώνει ως αφεντικό το κόμμα της προτίμησης του προέδρου και του συνδικάτου, οι οποίοι αφού κάνουν τη δουλειά τους σε πετάνε σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Παραδείγματα; Ασ’ το καλύτερα, γιατί αν αρχίσουμε θα μας βρει ο Σεπτέμβρης γράφοντας.

Και κάτι ακόμη πριν κλείσω. Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ έχουν κάνει απολογισμό για το ποια είναι η συμβολή τους στην ανεργία που μαστίζει τη χώρα;

Επαμεινώνδας Κούρτης,

Αγιος Πέτρος Λευκάδας

Οπως και να το δεις το πράγμα, καρπουζοεισπράκτορες γίναμε.