Χάρβαρντ του Νότου

Ωστε, σύμφωνα με τον πρύτανη του Αριστοτελείου, Γιάννη Μυλόπουλο, το μόνο στο οποίο υστερούν τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι οι κτιριακές εγκαταστάσεις, οι υποδομές και τα εργαστήρια. Εκεί, ομολογουμένως, είμαστε ουραγοί στην παγκόσμια κατάταξη. Φταίνε τα γκραφίτι, οι ρωγμές και τα όργανα μέτρησης στο Φυσικομαθηματικό για το κακό το ριζικό μας.

Τα δεδομένα θ’ αλλάξουν, οψέποτε η περιώνυμη λίστα της Σαγκάης διευρύνει τους κλειστούς ορίζοντές της και εντάξει στα κριτήρια την «ικανότητα του προσωπικού» και τον αριθμό των ακαδημαϊκών δημοσιεύσεων σε διεθνή περιοδικά. Δεκτή η ένσταση, επειδή κι εμείς θέλουμε να πιστέψουμε ότι η Ελλάδα θα μεταμορφωθεί κάποτε στο «Χάρβαρντ του Νότου». Οτι με έναν μαγικό τρόπο οι ομηρικές σπουδές, η αρχαία ελληνική γραμματεία και η αρχαιολογία θα αντισταθμίσουν το αβαντάζ της πυρηνικής φυσικής και των ανώτερων μαθηματικών που κυριαρχούν στις επιστημονικές δημοσιεύσεις.

Μεταξύ μας, κανείς δεν επιθυμεί να ανεβάσει στη ζυγαριά, από τη μια, τα ομηρικά ρήματα και, από την άλλη, το μποζόνιο. Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές. Ο μπούσουλας για να διαπιστώσουμε τις παραλείψεις στην ελληνική ανώτερη εκπαίδευση δεν είναι οι προδιαγραφές που έχει θεσπίσει το Πανεπιστήμιο Ζία Τονγκ της Σαγκάης. Ως προς αυτό συμφωνούμε όλοι ότι αρκεί η ωμή καθημερινή εμπειρία.

Μια υποσημείωση μόνο. Το Χάρβαρντ, το Κέμπριτζ και η Οξφόρδη που παίζουν την καλύτερη μπάλα στη μεγάλη περιοχή της διεθνούς αξιολόγησης έχουν αφήσει τις παιδικές ασθένειες στην εποχή του Μεσαίωνα (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Οι σχέσεις τους με την Πολιτεία, τους φοιτητές και την ελεύθερη αγορά έχουν διαμορφωθεί πάνω σε ένα συμβόλαιο με συγκεκριμένες προτεραιότητες. Στο «Χάρβαρντ του Νότου», αν δεν μας απατάει η μνήμη, αναθεωρούμε ακόμη τον νόμο – πλαίσιο.