Ερωτας και γέλιο α λα ιταλικά

«Αντρες εναντίον γυναικών»

Οι σπονδυλωτές ταινίες υπάρχουν μαζί μας από την εποχή του βωβού, το κοινό βλέπετε εκείνα τα χρόνια ήταν συνηθισμένο στα μικρά μεγέθη των πρώτων φιλμ της εποχής και η συγχώνευση ιστοριών ήταν ένας καλός τρόπος για να το τραβήξεις στις αίθουσες. Στην Ιταλία όμως, επανήλθαν θριαμβευτικά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, προφανώς από ανάγκη οικονομική: τα λεφτά ήταν ανύπαρκτα και ο πρώτος πυρήνας του νέου ιταλικού σινεμά συνειδητοποίησε πως με λίγα χρήματα μπορούσαν, μαζί, να παρουσιάσουν στο κοινό τη ματιά τους, μέσα από τη φόρμα των σκετς.

Ο Ντε Σίκα, ο Αντονιόνι, ο Παζολίνι, ο Βισκόντι, όλοι οι μεγάλοι συνυπέγραψαν κάποια στιγμή στην καριέρα τους ένα επεισοδιακού μοτίβου φιλμ και, στο τέλος, τα έκαναν μόδα! Ετσι οδηγηθήκαμε στις σπονδυλωτές ταινίες ενός και μόνο δημιουργού, σαν τα «Τέρατα» του Ντίνο Ρίζι – μερικές από αυτές μάλιστα έφτασαν μέχρι τα Οσκαρ, όπως το «Χθες, σήμερα, αύριο» του Ντε Σίκα.

Το «Αντρες εναντίον γυναικών» για Οσκαρ δεν είναι. Και σε ένα τοπικού ενδιαφέροντος φεστιβάλ, η βράβευσή του θα έμοιαζε υπερβολική. Ανά φάσεις ξεπέφτει σε χοντράδες, μερικοί ηθοποιοί του παραπέμπουν στη φρικτή εποχή της ιταλικής σεξοκωμωδίας των 80s και κάποια αστειάκια παραείναι σχηματικά μέσα στις σημάνσεις τους. Αυτό όμως δεν αρκεί για να αγνοήσουμε το προφανές: το «Αντρες εναντίον γυναικών» είναι, στ’ αλήθεια, μια πολύ αστεία ταινία που, μάλιστα, δεν στερείται ερωτισμού.

Ο σκηνοθέτης Φάουστο Μπρίτζι δεν διαχωρίζει τις ιστορίες του, αντιθέτως η μία μπλέκεται μέσα στην άλλη χάρη σ’ ένα σωστά οργανωμένο μοντάζ. Ετσι, έχουμε έναν παντρεμένο προπονητή σε ομάδα βόλεϊ γυναικών, με την καλύτερη παίκτρια αποφασισμένη να τον αποπλανήσει, έναν άντρα και μια γυναίκα που μάχονται για την καρδιά της bisexual Φραντσέσκας, έναν αδιόρθωτο γυναικά και τον πόλεμό του με τη φεμινίστρια γειτόνισσά του και έναν γάμο που, ύστερα από δεκαετίες, πάει στα κομμάτια.

Ολα γίνονται για τον έρωτα, όλοι τρέχουν πίσω από μια επιβεβαίωση και ενώ αυτοί που κυνηγούν το ιδανικό απογοητεύονται διαρκώς, εκείνοι που το περιγελούν στουκάρουν πάνω του με φόρα και το «λούζονται».

Θα μου πείτε, πόσο αστείο μπορεί να είναι αυτό όταν το έχουμε δει χιλιάδες φορές; Το ευτύχημα με αυτό εδώ το φιλμ είναι πως αφορά το σήμερα. Δεν πατά δηλαδή πάνω σε αντιλήψεις ξεπερασμένες (όμως τόσο «δοκιμασμένες» εισπρακτικώς) αλλά προσπαθεί, με τον τρόπο του, να ρίξει μια ματιά στα σύγχρονα εκείνα ήθη όπου επωάζεται, σήμερα, η σαρκική επιθυμία.

Υπάρχουν προβλήματα, τόσο στην κινηματογράφηση (παραείναι «ιλουστρασιόν» για να σε πείσει για τον ρεαλισμό της) όσο και στον ρυθμό (η ταινία αγγίζει τις δύο ώρες όταν θα έπρεπε να είχε «κλείσει» στα 80 λεπτά), αλλά δεν σας κρύβω πως είναι αναζωογονητικό να συναντάς σήμερα μια τέτοια ταινία στις αίθουσες, έστω και με τα μειονεκτήματά της, καθώς το αμερικανικό σινεμά δεν αγγίζει αυτά τα θέματα ούτε από μακριά, ενώ το γαλλικό τα χρησιμοποιεί περισσότερο ως στυλιστική πρόφαση παρά ως πηγή για δράμα (ή χαβαλέ).

Αυτό εδώ το ιταλικό φιλμ (μαθαίνω πως υπήρξε γιγαντιαία εμπορική επιτυχία στη χώρα του) μπορεί να μην πλησιάζει τις ένδοξες στιγμές της ιταλικής κωμωδίας, διαθέτει όμως γέλιο, ωραίες εμφανίσεις και μια σκηνή που πραγματικά είναι για ανθολογία: παρακολουθώντας από μακριά τον κολλητό τους να τσακώνεται με τη γυναίκα του, δύο φίλοι «βάζουν» στο στόμα του ζεύγους διαλόγους δικής τους έμπνευσης. Η σκηνή που προκύπτει, εξαιρετικά καλογραμμένη και κουρδισμένη, είναι μάθημα κωμικού timing. Βαθμοί: 5