«London Calling»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου πέρασε από το μυαλό των Αγγλων η ιδέα να επιλέξουν ως επίσημο τραγούδι το «London Calling» των Clash. Μετά πρόσεξαν καλύτερα τους στίχους.
Ετσι κι αλλιώς, το «London Calling» είχε κερδίσει την αιωνιότητα ως ένα από τα καλύτερα ροκ τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ. Ανεπίσημα δε έγινε και το τραγούδι των Αγώνων.
«Το Λονδίνο (που) πνίγεται», το «πυρηνικό λάθος», το «τέρας με τα κίτρινα μάτια», τα «κλομπ των αστυνομικών» στους στίχους δεν ταιριάζουν με το ολυμπιακό πνεύμα, έτσι τουλάχιστον όπως συστήνονται. Είναι απόλυτα συμβατά όμως με το πνεύμα του ροκ έτσι όπως το εκπροσώπησε άξια το πλέον πολιτικό συγκρότημα που βγήκε από το μεγάλο νησί.
Οι Clash το 1979 έβλεπαν προφητικά ένα μέλλον ζοφερό και γεμάτο απειλές και βία. Ηταν σαν μια ματιά στα προσεχώς.
Τα πράγματα εκείνη την εποχή φαινόταν να είναι σκοτεινά. Η Αγγλία βούλιαζε στην ανεργία και κάθε τόσο ξεσπούσαν ρατσιστικές ταραχές, η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη καθώς ανέτελλε η νέα δεκαετία με φόβο και ανασφάλεια και χωρίς τίποτε να μοιάζει σίγουρο και δεδομένο.
Σε ανάλογη ατμόσφαιρα ζούσε και το ίδιο το συγκρότημα. Χρεωμένοι ώς τον λαιμό, οι Clash, χωρίς μάνατζερ και με πολλά προβλήματα στη δισκογραφική εταιρεία, ένιωθαν την ανάγκη να υπερασπιστούν αυτά που πίστευαν, τις αγωνιστικές αριστερές τους ιδέες, και ταυτόχρονα να μπορέσουν να υπάρξουν μέσα στη σκληρή πραγματικότητα και στον κυνισμό των καιρών.
Οπως είχε περιγράψει την κατάσταση ο Τζο Στράμερ: «Νιώθαμε πως γλιστράμε από μια σκεπή, παλεύαμε με τα νύχια να κρατηθούμε και δεν υπήρχε κανένας εκεί να μας βοηθήσει».
Ο Τόπερ Χίντον (ντραμς) χτυπούσε τα τύμπανα του πολέμου. Οι κιθάρες του Τζο Στράμερ και του Μικ Τζόουνς ηχούσαν σαν κεραυνοί, το μπάσο του Σίμονον ήταν σαν να άκουγες τη γη να τρέμει. Και το «London Calling» (εισαγωγή σε κάθε στίχο) άγγιζε ευαίσθητες χορδές, θυμίζοντας το σήμα της διεθνούς υπηρεσίας του BBC κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το ουρλιαχτό του Στράμερ, ανάμεσα σε αυτά, έφτανε στ’ αυτιά σαν σπαραγμός.
Είναι σαν να παρακολουθείς ταινία καταστροφής. Ενα πυρηνικό λάθος (αναφέρεται στο συμβάν του Three Mile Island της Πενσιλβάνια λίγο νωρίτερα την ίδια χρονιά) και μύρια κακά. «Το Λονδίνο πνίγεται και ζω κοντά στο ποτάμι» (ακούμε τον Στράμερ). «Αν πλημμυρίσει ο Τάμεσης θα βρεθούμε όλοι κάτω από το νερό» είπε ο Τζόουνς, ο οποίος μας διαφώτισε για κάτι ακόμη: «Ο Τζο εκείνη την εποχή, πάντως, ζούσε σε όροφο».
Ενα δυνατό χαρμάνι από πανκ ροκ, ροκ εν ρολ και ρέγκε είναι το «London Calling» (έδωσε και τον τίτλο στο άλμπουμ τους) που ηχογραφήθηκε στα στούντιο Γουέσεξ, σε μια παλιά εκκλησία του Χάιμπουρι, στο Βόρειο Λονδίνο.
Με αυτό οι Clash έδειχναν ξεκάθαρα σε όλους τις μουσικές ρίζες τους και την αγάπη τους στον Ελβις: το εξώφυλλο του σινγκλ θυμίζει τις κυκλοφορίες της RCA Victor (του Πρίσλεϊ) και του άλμπουμ – με τον Πολ Σίμονον να σπάει το μπάσο του – παραπέμπει στο «Elvis Presley» (του 1956). Θεωρείται μάλιστα ένα από τα καλύτερα εξώφυλλα δίσκων που κυκλοφόρησαν ποτέ.
Από τις πιο συγκινητικές στιγμές για κάθε φαν των Clash, αλλά και του ροκ επίσης, «έγραψε» η τελετή των Grammy το 2003, όταν ο Μπρους Σπρίνγκστιν, ο Eλβις Κοστέλο, ο Στιβ Βαν Ζαντ, ο Ντέιβ Γκρολ και ο Πιτ Τόμας ερμήνευσαν το «London Calling» στη μνήμη του Τζο Στράμερ. Γνωρίζοντας όλοι τους πολύ καλά πως τέτοιες απώλειες ήταν που άφησαν πίσω τους το ροκ και τη συνείδησή του βαριά πληγωμένη.
Google news
