Από τα 45άρια στις λούπες

Η μουσική είναι θέμα γούστου – και εποχής. Οι νέοι μουσικοί με το… ζαλιστικό (αν όχι λιποθυμικό) όνομα Imam Baildi έχουν τη δική τους συνταγή στην αντιμετώπιση της νοσταλγίας. Λαϊκά κομμάτια, βαλκανικοί ρυθμοί, χιπ-χοπ, ρούμπες, σάμπες και ρεμπέτικα μπαίνουν στη δική τους μηχανή του χρόνου και βγαίνουν με νέο ηλεκτρονικό αέρα, έτοιμα για τις πίστες των κλαμπ και τις σκηνές των καλοκαιρινών λάιβ.

Αφετηρία τους είναι το παρελθόν. Φωνές, στίχοι, ήχοι, ατμόσφαιρες περασμένων εποχών. Από τα 45άρια του Μανώλη Χιώτη και τις (φωνητικές) τσαλκάντζες της Μαίρης Λίντα έως το electroswing και τo balcan μπιτ μεσολαβούν κάμποσα χρόνια, αλλά πάντα κάτι μένει και η έμπνευση γίνεται δημιουργία και το παρελθόν κομμάτι του παρόντος.

Δύο τραγούδια του διάσημου διδύμου Χιώτη – Λίντα (ιστορικό παράδοξο: η Μαίρη Λίντα ξεκίνησε με τον Βασίλη Τσιτσάνη και έγινε σταρ με τον Μανώλη Χιώτη, ενώ η Μαρίκα Νίνου ξεκίνησε με τον Χιώτη και έγινε σταρ με τον Τσιτσάνη), τα «Θλίψη» και «Δεν θέλω πια να ξαναρθείς», θα ακουστούν απόψε ζωντανά – και όχι σε «λούπες» – από την ίδια τη Μαίρη Λίντα στο λάιβ των Imam Baildi. Μαζί στο ίδιο πάλκο.

Τους βρήκαμε εν ώρα πρόβας, λίγο προτού η Μαίρη Λίντα σταθεί στο πάλκο για να τραγουδήσει μαζί τους τούς στίχους που έχει πει δεκάδες, εκατοντάδες φορές, μπροστά σε αμέτρητα μικρόφωνα, κάνοντας κι εκείνα τα μικρά βηματάκια που άνοιξαν τον δρόμο στο «ελληνικό μάμπο» – α λα Χιώτη και α λα Λίντα.

Τους ήξερε τους Imam Baildi; τη ρωτάμε. Και βέβαια τους ήξερε. Και να μην ήθελε, αφού θα έλεγαν το τραγούδι «Δεν θέλω πια να ξαναρθείς» (στον πρώτο τους δίσκο) όφειλε να τους μάθει, παρατηρεί χαμογελώντας. Και καθόλου δεν την ξένισε το κομμάτι έτσι όπως έγινε – ίσα ίσα το βρήκε ωραιότατο, «σαν καινούργιο».

Επειτα από τόσα χρόνια δεν έχετε κουραστεί να τραγουδάτε; Kαι δεν εννοώ στο στούντιο, αλλά ζωντανά, που έχει και άλλου είδους απαιτήσεις…

«Αστειεύεσαι, κορίτσι μου; Κουράζεται κανείς να είναι με τον κόσμο, να διασκεδάζει, να χορεύει, να τραγουδάει;.. Εντάξει, είναι μια δουλειά, θα μου πείτε, ένα επάγγελμα. Αλλά αν το δει κανείς αποκλειστικά έτσι, σαν επάγγελμα, τότε πάει, το έχασε το παιχνίδι…».

Στο Γκάζι όμως δεν έχετε τραγουδήσει ποτέ…

«Ποτέ. Και δεν βλέπω την ώρα να πάω. Τι μπορεί να γίνει, δηλαδή, πέρα από το να γνωρίσω νέα παιδιά, νέους μουσικούς, να δω νέα πράγματα…».

Από τη μεριά τους, ο Λύσανδρος και ο Ορέστης νιώθουν ιδιαίτερη χαρά που θα έχουν μαζί τους τη Μαίρη Λίντα. Πιστεύουν άραγε ότι το κοινό στο οποίο απευθύνονται έχει ακούσει Μαίρη Λίντα;

«Σίγουρα. Σε όσους αρέσει η μουσική μας, αρέσει και η Μαίρη Λίντα. Μπορεί να μην την έχουν προλάβει την εποχή όπου τραγουδούσε με τον Χιώτη – ούτε κι εμείς άλλωστε -, αλλά σίγουρα την έχουν δει στις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου του ’60. Ηταν το ζευγάρι που είχε παίξει πολύ στις ταινίες εκείνης της εποχής. Εμείς από εκεί τους γνωρίσαμε. Και τους θεωρήσαμε δίδυμο αξεπέραστο – και τους ίδιους και τα τραγούδια τους. Πηγή έμπνευσης σίγουρα…».

Τι ακριβώς τους ενέπνεε; «Προσωπικά», λέει ο Λύσανδρος Φαληρέας, «με ταξίδευαν στον χρόνο και στον χώρο. Μια νότα κοσμοπολιτισμού. Και η Μαίρη Λίντα ειδικά ίσως είναι η μόνη τραγουδίστρια από εκείνη την εποχή που έχει ακόμη τόσο δυνατή σκηνική παρουσία».