«Συγγνώμη που ψωνίσαμε πολύ»

«Αν δεν έχετε εισιτήριο, ούτε να το τολμήσετε», φώναξαν δύο κυρίες, που αλαφιασμένες άφηναν το Κηποθέατρο Παπάγου. Κόσμος στριμωγμένος, μέσα στη ζέστη. Διαμαρτυρίες. Και μέσα το θέατρο γεμάτο, μισή ώρα πριν από την έναρξη. Τι κι αν έχουν αρίθμηση οι θέσεις. Οι υπεύθυνοι του δήμου επιμένουν να μην κόβουν αριθμημένα εισιτήρια ευνοώντας το… επεισοδιακό πανδαιμόνιο.

Σημεία κι αυτά μιας κακοργανωμένης χώρας, όπου… «Τι κατάρα κι αυτή να ψηφίζεις για Βουλή / και στο τέλος να σου βγαίνει Εγερθήτω», όπως έλεγε το εισαγωγικό ομαδικό νούμερο, που ξεκίνησε στις 21.00 (καθότι στο θέατρο κλείνουν τα μικρόφωνα στις 23.30, επειδή διαμαρτύρονται οι περίοικοι!).

Τα σκαλάκια γεμάτα κόσμο. Και μπροστά να παρελαύνουν δεκαπεντασύλλαβοι και βλαχοπούλες («Μόρφω, ποτέ τον Σαμαρά / αυτός τα είχε με τη Βίσση»). Και οι τρεις πρωταγωνίστριες – Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Αννα Παναγιωτοπούλου, Χρύσα Ρώπα – μέσα σε ταφτάδες να ερίζουν ποια απ’ όλες είναι πιο αριστερά και λιγότερο δεξιά (του κοινού).

Προτού η Ευγενία Κατσούρμπος (Παναγιωτοπούλου) βγει με ένα Οσκαρ στα χέρια, ως «άνεργη, πολύ ανασφαλής και ανασφάλιστη», να ευχαριστήσει τους πολιτικούς για το βραβείο Κατάντιας. Και την Ντόρα, «που με το κληρονομικό της χάρισμα έδωσε στη ζωή μας μια νότα απαισιοδοξίας» και τον Αλέξη και τον Μπομπ Σφουγγαράκη. Ομως ζήτησε «ένα θερμό χειροκρότημα για την Αλέκα Παπαρήγα (μικρή παύση)… που έκανε τα σκηνικά και κοστούμια».

Παραμιλώντας σχεδόν η Χρύσα Ρώπα ενημέρωσε για τη σύνταξή της «που δεν τη λες και σύνταξη, πουρμπουάρ τη λες», ενώ ο Παντελής Καναράκης ως σύντροφος αναρχικού ταξιτζή θα βάζει τα μεταξωτά και να φυσάει, «στη Βουλή μπροστά και στα κομμούνια πλάι /και στη φουφού του σουβλατζή στάχτη να γίνεις, ματατζή». Πριν το ομαδικό ποτ πουρί «Ποτέ δεν θα φάω πια μπριτζόλα / ποτέ κι ας πεινάω πολύ» – «Πίτσα στάσου» – «Ο δρόμος είχε τη δική του πιτσαρία» – «Μη μιλάς άλλο γι’ αρνάκι»… Ομαδικά άνοιξε και το δεύτερο μέρος, με τον παιάνα «Συγγνώμη που ψωνίσαμε πολύ».

Ο αστυνομικός / κουκουλοφόρος του Γεράσιμου Σκιαδαρέση – σε αντίστιξη προς το ντουέτο με τον Αντώνη Καφετζόπουλο «Μη μου μιλάς για κρίση», ώσπου φτάνουν να μιλάνε μόνο για… φλύκταινες – φέρνει στη σκηνή και ανέκδοτα του Τσακ Νόρις («ξέρει τι βαθμού εγκαύματα έχει ο Καμμένος»), προτού το κοινό παραδοθεί στο πολιτικό νούμερο (της Αννας Παναγιωτοπούλου, που θυμίζει τις καλές ημέρες της Ελεύθερης Σκηνής): για τον Γιωργάκη, που «στο θέμα πτώχευση είναι εξπέρ – ξέκανε κι εμάς και το κόμμα του μπαμπά του». Για τον Βαγγέλη, με «αυτό το βλέμμα του φιδιού στο σώμα ιπποπόταμου», που ευτυχώς διάλεξε το ψευδώνυμο Βενιζέλος («ήθελε το Γκάντι, αλλά δεν του ταίριαζε στον σωματότυπο»). Για τον Σαμαρά, «που φέρνει του Αυτιά» και έτσι και μας σώσει «στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσω Κώστα Πρέκα». Για τον Τσίπρα, «την Αλίκη Βουγιουκλάκη της Αριστεράς – άλλος με τη βάρκα μας» απέναντι στην κουβέλεια «Αριστερά για όλη την οικογένεια».

Κορυφαία στιγμή: το όνειρο του Μιχαλολιάκου «να κυβερνήσει καθαρόαιμους Ελληνες και στρέιτ, πρωτοξάδελφα των αρχαίων – όμως τόσοι που μας πηδήξανε από την αρχαιότητα, πού να τον βρει τον καθαρόαιμο; Κι άντε τον βρίσκει. Τον θέλει και στρέιτ;».

Πολύ χειροκρότημα παίρνουν ο «Λέλος Βενιζέλος» της Μίρκας Παπακωνσταντίνου και οι… τσιρίδες της Χρύσας Ρώπα προς τον Γιωργάκη.