«Ο Μικ είχε γίνει πια εντελώς ανυπόφορος»
«Μπορεί να μη συγχωρώ εύκολα, αλλά δεν μπορώ να κρατήσω κακία για πολύ». Στην ομολογία αυτή του Κιθ Ρίτσαρντς ενδέχεται να κρύβεται το κλειδί για να εξηγήσει κανείς τους Rolling Stones. Το πώς δηλαδή έγιναν το μεγαλύτερο συγκρότημα όλων των εποχών, το μακροβιότερο – μοναδική περίπτωση του ροκ – και θεσμός με ιστορία μισού αιώνα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Στον πυρήνα της υπόθεσης, οι δυο κύριοι – ο Κιθ και ο Μικ. Ο Τζάγκερ και ο Ρίτσαρντς, δυο αντίθετες δυνάμεις μέσα στον ίδιο οργανισμό. Μια σχέση αγάπης, μίσους, πάθους και πολλής μουσικής, που πέρασε από σαράντα κύματα. Και από αυτά, τα περισσότερα περνούν και από τις σελίδες του «Life», της αυτοβιογραφίας του Κιθ Ρίτσαρντς που από το επόμενο Σάββατο κυκλοφορεί και στα ελληνικά. Ο Ρίτσαρντς άλλωστε έχει διαβεβαιώσει τον αναγνώστη του πως όλα αυτά τα χρόνια κρατούσε σημειώσεις. Δεν του φαίνεται, αλλά μπορεί και να κρατούσε.
Στη δεκαετία του 80, πάντως τα πράγματα ανάμεσα τους δεν έδειχναν καλά:
«Αρχές δεκαετίας του ’80. Ο Μικ είχε γίνει πια εντελώς ανυπόφορος. Τότε ήταν που του βγάλαµε το παρατσούκλι Μπρέντα ή η Αυτής Μεγαλειότης ή απλώς Μαντάµ. Ηµασταν στο Παρίσι, πάλι στα στούντιο Pathé Marconi, Νοέµβριο και Δεκέµβριο του 1982, δουλεύοντας τα κοµµάτια για το άλµπουµ “Undercover”. Μια µέρα που πήγα στο WHSmith, το εγγλέζικο βιβλιοπωλείο στην οδό ντε Ριβολί, είδα ξαφνικά µπροστά µου ένα βιβλίο.
Δε θυµάµαι τον τίτλο, αλλά ήταν κάποιο από αυτά τα θυελλώδη µυθιστορήµατα και η συγγραφέας ονοµαζόταν Μπρέντα Τζάγκερ. Χα, σ’ έπιασα, πουλάκι µου! Από σήµερα θα είσαι η Μπρέντα, είτε το ξέρεις, είτε σου αρέσει είτε όχι. Και βέβαια δεν του άρεσε. Και βέβαια του πήρε αιώνες να το ανακαλύψει. Καθόµασταν όλοι στο δωµάτιο, κι αυτός µαζί, και µιλούσαµε οι υπόλοιποι “γι’ αυτή τη σκύλα την Μπρέντα” κι εκείνος ούτε που έπαιρνε χαµπάρι. Γελούσαµε, αλλά για να πω την αλήθεια το αστείο αυτό ήταν λίγο χοντρό και έµοιαζε πολύ µε τον τρόπο που φερόµασταν στον Μπράιαν ο Μικ κι εγώ. Ετσι είναι• από τη στιγµή που αρχίζει να βγαίνει το δηλητήριο αρχίζει και η διάβρωση.
Η κατάσταση που δηµιουργήθηκε ήταν το αποκορύφωµα µιας σειράς πραγµάτων που είχαν αρχίσει να συµβαίνουν εδώ και αρκετά χρόνια. Το άµεσο πρόβληµα ήταν ότι ο Μικ είχε αναπτύξει µια ακατανίκητη επιθυµία να ελέγχει τα πάντα. Γι’ αυτόν, το συγκρότηµα ήταν ο Μικ Τζάγκερ και οι άλλοι».
Παραλίγο διάλυση
Σαν «Μεγάλη προδοσία». Ετσι είδε ο Κιθ την κίνηση του Μικ να ξεκινήσει μόνος του περιοδεία για να προωθήσει το σόλο άλμπουμ του «Primitive Cool». Και γράφει στο βιβλίο: «Ηταν µια κίνηση που φάνηκε σχεδόν σκόπιµα προσχεδιασµένη για να διαλύσει τους Rolling Stones… Οπως είπε και ο Τσάρλι (ο Τσάρλι Γουότς, ο ντράµερ), ο άνθρωπος έβαλε στην άκρη είκοσι πέντε χρόνια ιστορίας. Ετσι έµοιαζε αυτό που έκανε…Ειλικρινά πίστευαν ότι ο Μικ δε θα τολµούσε να βγει σε περιοδεία χωρίς τους Stones. Και για ποιο λόγο να το κάνει; Διαψεύστηκα όµως, ο Μικ βγήκε σε περιοδεία κι εγώ ένιωσα προσβεβληµένος, πληγωµένος και θυµωµένος».
Και γι’ αυτό ο Κιθ «του την είπε» μέσω του Τύπου.
«Είπα ότι αυτό που έκανε ήταν µια ανοιχτή πρόκληση και ότι, όταν κάθεται και λέει ότι δεν θέλει να περιοδεύσει µε τους Stones κι αµέσως βγαίνει σε περιοδεία µε τον κάθε τυχάρπαστο και την µπάντα του, τότε θα του κόψω το γαµηµένο το λαρύγγι του. Και ο Μικ απάντησε υπεροπτικά: «Τον αγαπώ τον Κιθ, τον θαυµάζω… αλλά δεν νοµίζω ότι µπορούµε να δουλέψουµε ξανά µαζί». Δεν θυµάµαι όλες τις κακίες και τις δηλητηριώδεις δηλώσεις που είχα κάνει – τον είχα αποκαλέσει Disco Boy, ο Τζάγκερ και το συγκρότηµά του Οι Μικροί Τσουτσουνοπαίχτες, έλεγα «Γιατί δεν πάει να γραφτεί στους Aerosmith;». Τέτοια πράγµατα δήλωνα στις σκανδαλοθηρικές φυλλάδες, που τους έτρεχαν τα σάλια µε αυτό που τους είχε τύχει. Η κατάσταση είχε αγριέψει πολύ.
Αργότερα βέβαια και με «αμοιβαία διπλωματία» λύθηκαν αυτά τα θέματα. Αλλά αυτή η σχέση δεν σταμάτησε ποτέ να βγάζει σπίθες. Και οι δυο ευφυείς και πνευματώδεις – και πολύ κοντά ο ένας στον άλλο από τα χρόνια του σχολείου ήδη, γνωρίζονταν και από την καλή και την ανάποδη. Δεν θα ξεχάσω τη συνέντευξη που έκανα μαζί τους στο Τορόντο (από όπου ξεκινούν τις περιοδείες τους). Απαντούσαν τις ερωτήσεις (σε ένα σχολείο όπου τους συναντήσαμε λίγοι δημοσιογράφοι από διάφορες χώρες) κόβοντας ο ένας και ράβοντας ο άλλος. Ηταν σαν να παρακολουθείς μια απολαυστική καλοκουρδισμένη παράσταση. Συμφωνούσαν μεταξύ τους όταν ήταν να πειράξουν και οι δυο μαζί τον Ρόνι Γουντ ή να γκρινιάξουν για τον Μπρους Σπρίνγκστιν που χαλάει την πιάτσα παίζοντας τρίωρες συναυλίες!
Στην αρχή είναι τα μπλουζ
Το «Life» διαβάζεται και σαν μεγάλη συνέντευξη, όπου ο Ρίτσαρντς φαίνεται να έχει στο μυαλό του ένα πράγμα: να διαχωρίσει για χάρη του αναγνώστη του τον άνθρωπο από τον μύθο. Το ξέρει βέβαια και σε κάποιο σημείο το αναφέρει πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Δεν ξέρει, λέει, σε ποιο βαθμό έχει ανταποκριθεί σε όλα αυτά που γράφονται γι’ αυτόν. Αλλά – γράφει με νόημα – τη μεγάλη σκιά την βλέπεις και αφού έχει δύσει ο ήλιος. Αρα, η φήμη θα τρέχει πάντα πριν από αυτόν.
Αλλού παραστατικός και διασκεδαστικός, αλλού ωμός, απότομος, ή και πολύ αστείος. Αλλά στ’ αλήθεια συναρπαστικός όταν μιλάει για μουσική, για τα είδωλα του, για τον Τζίμι Ριντ, τον Τσακ Μπέρι. Από τις πιο απολαυστικές σελίδες είναι αυτές όπου περιγράφει πώς κλειδωμένος με τον Μικ από τον μάνατζέρ τους μέσα σε μια κουζίνα, γράφουν το θρυλικό «As Τears Go By». «Μικ, του είπα, αν θέλεις να βγούμε από εδώ μέσα πρέπει να βρούμε κάτι να γράψουμε… Από τη στιγμή που βρίσκεις μια ιδέα, το υπόλοιπο έρχεται… Από πού έρχεται αυτή η έμπνευση; Ενας Θεός ξέρει».
Google news
