Δίκτυο

Σαν «Σάββατο εκδρομή με λεωφορείο»…
Ακριβώς έτσι. Ακριβώς αυτή την αίσθηση από κάτι που έχουμε μάλλον χάσει, μια ξεγνοιασιά, αποπνέει το CD «Ενα ενα» του νέου πιανίστα και τραγουδοποιού Αρη Βλάχου, μόνιμου τα τελευταία χρόνια συνεργάτη του Σταμάτη Κραουνάκη και της νεανικής ομάδας του Σπείρα Σπείρα στο πιάνο και τις ενορχηστρώσεις.
Κι είναι σαν να απαντά σε όσους πιστεύουν πως δεν γράφονται πλέον «καλά» ή «σοβαρά» τραγούδια από νέους δημιουργούς ή σε εκείνους που φέρνουν το τέλος, διακηρύσσοντας πως δεν υπάρχουν πλέον σημαντικοί νέοι δημιουργοί. Αυτό το «σοβαρά» και «καλά» τραγούδια δεν είναι μάλλον αυτό που θα ήθελε να γραφτεί για τα τραγούδια του ο Αρης Βλάχος. Τραγούδια που μιλάνε και μπορούν να ακουστούν από ακροατές που έχουν κουραστεί από τον δύσοσμο χυλό της δήθεν ποπ και τόσο, μα τόσο μονόχνοτης εποποιίας των ημερών – ε, αυτό είναι μάλλον αντιπροσωπευτικότερο για τη νέα δουλειά που συστήνεται μάλιστα κατευθείαν στο Διαδίκτυο, στο http: //www.enaena.gr, από όπου και πωλείται, όπως και από την ιστοσελίδα της Λυχνίας, εταιρείας παραγωγής του Σταμάτη Κραουνάκη.

… και «σαν κάστανο γλυκό»
«Ασε μάτια μου να δω πριν πούμε αντίο / το κομμάτι απ’ τη ζωή που μου χρωστάς / Σάββατο εκδρομή με λεωφορείο / και τη δίπλα θέση εσύ να μου κρατάς», ο στίχος στο κομμάτι που ερμηνεύει η Αργυρώ Καπαρού. Ενα ακόμη ανήκει στον Σταμάτη Κραουνάκη (το ομότιλο του CD «Ενα ένα»), σε ένα τον ακούμε σε ντούο με τον Πάνο Μουζουράκη και από ένα αναλαμβάνουν η καλή Ασπασία Στρατηγού («Σαν κέρασμα ζωής»), ο Γ. Μαζωνάκης και η Σπείρα Σπείρα (σε μια εξαιρετική ρυθμική «Ειρήνη» με άξονα τον Αριστοφάνη). Ιδιαίτερη μνεία: Το «Για πρώτη μου φορά» που απογειώνει ο νέος τραγουδιστής (τι φωνή!) Κώστας Μπουγιώτης, μέλος της Σπείρας, που το έχει αναδείξει σε μεγάλο σουξέ στις παραστάσεις «Δε μασάμε 2012», στην αυλή του Ελληνικού Κόσμου στην Πειραιώς. Εκτός επίσημης δισκογραφίας το «Ενα ενα» και χειροποίητη παραγωγή, με μεράκι και ιδρώτα, είναι απάντηση βροντερή στην δήθεν ποπ ανία που έχουν να προτείνουν κάποιοι νέοι «αστέρες» του τραγουδιού.
Και έχει μια γλύκα, που λίγα ακούσματα από τους «παλιούς» (με εξαίρεση ίσως την Αλκηστη Πρωτοψάλτη στη συνεργασία της με την Ευανθία Ρεμπούτσικα) έχουν πλέον να προτείνουν, βυθισμένοι σε μια αλύτρωτη, καταθλιπτική επανάληψη.
Π.Α.