e-mail

Καραδοκεί με χρώμα κoρακί

Αγαπητή Φοίβη,

Ιδού το έμμετρο πόνημά μου με τον τίτλο «O Mικραλέξανδρος»:

Καλαμένιο άσπρο άτι, μ’ έναν νέο αναβάτη, σαν τον άνεμο καλπάζει

και λαγούς με πετραχήλια σ’ όλους τους Ρωμιούς να τάζει.

Σαν μειράκιον αφελές,

άρχισε την ιππασία,

απ’ το δεκαπενταμελές.

Κι όταν άφησε μια μέρα του θρανίου το στασίδι,

νόμισε πως είναι Μέγας

και το δάκτυλο κουνούσε

κι ανασήκωνε το φρύδι.

Ο Λαός στις έξι Μάη τού έδωσε

την εντολή

για πρωθυπουργός να πάει

μα όταν ένιωσε τα ζόρια, άρχισε να

τα μασάει.

Δίχως καν να ξεπεζέψει, βάλθηκε

να ταξιδέψει

τράβηξε για το Παρίσι, τον Ολάντ

να φοβερίσει.

Μα όταν πήγε στα Ηλύσια, ο Ολάντ δεν τον εδέχθη

γιατί είχε πάει για τσίσια.

Τρώγοντας τη ραμπατσάδα, δεν γυρίζει στην Ελλάδα

ζώνεται ένα καριοφίλι, βάζει και μια φουστανέλα

και ντουγρού για Βερολίνο, για

να σκιάξει την Αγγέλα.

Φθάνει στην καγκελαρία και χτυπάει δειλά την πόρτα

μα προτού να πει ποιος είναι, είχε φάει την κλωτσιά

από του φρουρού την μπότα.

Αφού «τρόμαξε» η Ευρώπη που

τον έπαιξε σαν τόπι

ίππευσε τον καλαμένιο και ξανάρθε στην πατρίδα

όπου θα ξαναπαιχτεί και η δεύτερη παρτίδα.

Στάθης Βουρνάς, Ιλιον Αττικής

Μάλλον ξεχάσατε και τη συνέχεια ή τις προεκτάσεις, αγαπητέ Στάθη: «Και με χρώμα στο κροκί / ο Αντουάν καραδοκεί / εξουσία για να πάρει / πριν η Ντόρα τον τουμπάρει».

Της ελληνότητας η βίδα

Φοίβη μου,

Οποιους και να ρωτήσεις σήμερα αν έχουν χρήματα απαντούν εν χορώ «δεν έχω μία». Τότε ποιος ο λόγος τόσης ανησυχίας για την παρούσα κατάσταση των τραπεζών; Μήπως πράγματι χρήματα υπάρχουν;

Τις προάλλες μίλησα με φίλο τραπεζικό στη Γενεύη, ο οποίος σχολιάζοντας το γεγονός με ρώτησε τι πάθανε οι συμπατριώτες μας με τις καταθέσεις στην Ελλάδα και μας έχουν τρελάνει στο τηλεφώνημα.

Είμαστε υπερβολικοί, κινδυνολογούμε μονίμως, κάνουμε απονενοημένες ενέργειες πανικού, σκεπτόμενοι μόνο τον εαυτό μας. Δεν μας απασχολεί η ακυβερνησία ούτε η δεινή μας θέση στην Ευρώπη, η απειλή να μας διώξουν από το ευρώ, μα ούτε το ότι σ’ αυτές τις εκλογές, μηδέ του εαυτού μου εξαιρουμένου, δώσαμε ανάστημα σε ξεχασμένα κόμματα και τώρα τραβάμε τα μαλλιά μας. Εξάλλου, το θέμα της κρίσης πουλάει τρελά δύο χρόνια τώρα, προς όφελος των ΜΜΕ που κάθε μέρα μας δηλητηριάζουν.

Σαν πολίτης αυτής της χώρας, πιστεύω πως θ’ αργήσουμε πολύ να δούμε τα πράγματα πιο σφαιρικά για την αξιοπρέπειά μας στον κόσμο. Μιλάω πάντα για τη μεσαία τάξη, με τα λίγα ευρουλάκια κρυμμένα μερικά στο στρώμα της γιαγιάς και όχι για τα λαμόγια που τους έπνιξε το μαύρο χρήμα και δεν βλέπουν την ώρα να το ξεφορτωθούν σε τράπεζες και εταιρείες – φαντάσματα, στα πέρατα της οικουμένης.

Τελικά, δεν ξέρω τι μέλλει γενέσθαι, ίσως ένα τσουνάμι να μας σώσει, έως τότε όμως θ’ αντιδρούμε σαν τρομοκρατημένοι φραγκοφονιάδες, όλοι εμείς, με τα λίγα που πληρώνουμε τους φόρους μας, σαν καλοί μαθητές.

Ευχαριστώ, Κατερίνα, Πλάκα

Αχ, τα έχει πει, αγαπητή Κατερίνα, ο Νιόνιος ο τραγουδοποιός της Αριστεράς που γύρισε από τα θυμαράκια (ή μήπως πήγε προς τα εκεί;): «Η ελληνότητα έχει μια βίδα / κι αν στον Εμφύλιο σερνόταν σαν δούλα / στην Κατοχή ήταν λυμένη ψυχούλα».