Η επιστροφή δύο θρύλων

Η εικόνα των δύο ηλικιωμένων πρωταγωνιστών της βραβευμένης με Χρυσό Φοίνικα ταινίας του Μίχαελ Χάνεκε «Amour» συγκίνησε και όσους δεν είχαν δει το φιλμ. Εκείνος ευχαρίστησε τον σκηνοθέτη του, τον «σημαντικότερο ενεργό σκηνοθέτη του κινηματογραφικού στερεώματος», όπως είπε, και στη συνέχεια αφιέρωσε δύο στίχους τού Ζακ Πρεβέρ στη γυναίκα του, ενώ η συμπρωταγωνίστριά του μίλησε για την «τιμή της συνεργασίας της» σε έναν ρόλο που δύσκολα θα μπορούσε να είναι πιο σκληρός και πιο δύσκολος, αυτόν της ηλικιωμένης που χτυπημένη από εγκεφαλικό δέχεται την αγάπη του συντρόφου της και ελπίζει σε ένα γρήγορο τέλος. Πίσω βέβαια από τις βραβεύσεις και τα χαμόγελα, οι δύο ηθοποιοί κουβαλούν τον δικό τους μύθο – γι’ αυτό και η επί της οθόνης συνάντησή τους άγγιξε τόσο τους απανταχού κινηματογραφόφιλους.

Γιατί εκείνος είναι ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, εμβληματική μορφή του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, είτε ως συντηρητικός νέος που δεν ερωτοτροπεί ποτέ με το αντικείμενο του πόθου του στη θρυλική «Νύχτα με τη Μοντ», είτε ως κολλητός του Βιτόριο Γκάσμαν στον ιταλικό «Φανφαρόνο», είτε φυσικά ως Χρήστος Σαρτζετάκης στο «Ζ» του Κώστα Γαβρά.

Και γιατί εκείνη είναι η Εμανουέλ Ριβά, η πρωταγωνίστρια του εξίσου θρυλικού «Χιροσίμα αγάπη μου», όπου μια Ευρωπαία ερωτευόταν έναν Ασιάτη σε μια εποχή (1959) όπου τα διαφυλετικά ρομάντζα έμοιαζαν ιστορίες επιστημονικής φαντασίας.

Σήμερα οι δύο αυτοί θρύλοι εμφανίζονται μαζί στο «Amour» και, για να πούμε την αλήθεια, είναι αυτοί που δίνουν με τις σπαρακτικές ερμηνείες τους μια δύναμη και μια ώθηση, που δίχως αυτές αμφιβάλλουμε αν το φιλμ θα είχε φθάσει έως τον Χρυσό Φοίνικα (παρεμπιπτόντως, τον δεύτερο που κερδίζει ο σκηνοθέτης Μίχαελ Χάνεκε, που είχε παραλάβει το ίδιο βραβείο το 2009 για τη «Λευκή κορδέλα»).

Με μια τόλμη που μονάχα τους Μεγάλους χαρακτηρίζει, κοιτάζουν κατάματα τη φθορά, με βλέμματα ταλαιπωρημένα, μεταδίδοντας στους θεατές ένα μοναδικό μήνυμα ελπίδας: Η αγάπη πεθαίνει τελευταία.