Βραβεία στον έρωτα και στην αντίσταση

Τα προγνωστικά ήταν πολύ χειρότερα (τα στοιχήματα ήταν υπέρ του… Κιαροστάμι) και η αλήθεια είναι ότι υπήρξαν μία-δύο αβλεψίες. Πάντως δεν είναι παράξενο που ένας πρόεδρος σκηνοθέτης-ηθοποιός έδωσε το πρώτο βραβείο σε μια ταινία που αποτελείται ουσιαστικά από δύο ερμηνείες, δύο εξαίσιες ερμηνείες που έμειναν… χωρίς βραβείο. Η Μπερενίζ Μπεζό υποδέχθηκε μια πλειάδα αστεριών (Ζανγκ Ζιγί, Αντριου Μπρόντι, Αλεκ Μπάλντουιν) και σκηνοθετών (έως και ο Κάρλος Σάουρα βρέθηκε στη σκηνή!) λίγο κουρασμένη, αλλά χαμογελαστή. Ιδού:

Χρυσός Φοίνικας: «Amour» του Μίκαελ Χάνεκε (Γαλλία / Αυστρία). Δεύτερη φορά για τον Αυστριακό (την πρώτη το είχε πάρει για τη «Λευκή κορδέλα» το 2009). Ο έρωτας ενός ηλικιωμένου ζευγαριού και οι θλιβερές συνέπειες της φυσικής φθοράς σε ένα σπαρακτικό φιλμ. Ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και η Εμανουέλ Ριβά ευχαρίστησαν τον σκηνοθέτη – ο πρώτος εξάλλου αφιέρωσε ένα δίστιχο του Ζακ Πρεβέρ στη γυναίκα του και μας έκανε να δακρύσουμε και εκτός οθόνης. Ο Χάνεκε, ακολούθως, αφιέρωσε το βραβείο στους ηθοποιούς και στη σύζυγό του. Μας άρεσε η ταινία, αλλά… υπήρχαν και καλύτερες (Καράξ, Λόζνιτσα).

Ανδρικού ρόλου: Μαντς Μίκελσεν, πρωταγωνιστής στην ταινία «The hunt» του Τόμας Βίντερμπεργκ (Δανία). Ως δάσκαλος που κατηγορείται, αδίκως, για παιδεραστία και γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος μιας κοινωνίας που ενώνεται μέσα από την εχθρότητα, ο δανός ζεν πρεμιέ (θυμηθείτε τον ως «κακό» στο «Casino Royale») έδωσε μια στιβαρή ερμηνεία, πάνω στην οποία ούτως ή άλλως ισορροπεί η ταινία. Εμείς θα ψηφίζαμε Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Μίκελσεν ήταν καλός.

Γυναικείου ρόλου: Εξ ημισείας στις Κοσμίνα Στράταν και Κριστίνα Φλούτουρ, πρωταγωνίστριες στο «Πέρα από τους λόφους» του Κριστιάν Μουνγκιού (Ρουμανία). Αυτό το συγκλονιστικό δράμα όφειλε τουλάχιστον το 50% της δύναμής του σε αυτά τα δύο κορίτσια που δίνονται ολοκληρωτικά σε ρόλους δύσκολους, βασικούς πόλους μιας ιστορίας αγάπης στο ασφυκτικό περιβάλλον ενός μοναστηριού.

Σκηνοθεσίας: Στον Κάρλος Ρεϊγάδας για το «Post Tenebras Lux» (Μεξικό / Γαλλία). Αλληγορικής υφής η περιγραφή ενός ζευγαριού μεσοαστών που μετακομίζει στην επαρχία αναζητώντας μια άλλου είδους αλήθεια, για να οδηγηθεί σε φινάλε ακραίο και υστερικό. Αργών ρυθμών, με μια τρομερή εναρκτήρια ονειρική σεκάνς – ξεφουσκώνει όμως πολύ γρήγορα για να αναλωθεί σε σχηματικούς συμβολισμούς.

Σεναρίου: Κριστιάν Μουνγκιού για το «Πέρα από τους λόφους» (Ρουμανία). Βασισμένος σε μια αληθινή ιστορία, ο ρουμάνος σκηνοθέτης (βραβευμένος το 2007 με τον Χρυσό Φοίνικα για το «4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες») εστίασε στη δυναμική των χαρακτήρων του, φωτογραφίζοντας στο background μια κοινωνία που αργοπεθαίνει. Υποδειγματική δουλειά!

Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής: «Reality» του Ματέο Γκαρόνε (Ιταλία). Να το πούμε εξαρχής: «Μούφα» η βράβευση. Το με το ζόρι συμπαθητικό φιλμάκι του σκηνοθέτη του «Γόμορρα» επ’ ουδενί δεν άξιζε μια τέτοια διάκριση, που «βρωμάει» δάκτυλο προέδρου (Μορέτι) από χιλιόμετρα.

Βραβείο της Επιτροπής: «The angel’s share» του Κεν Λόουτς (Αγγλία). Μια κωμωδία με ήρωες τέσσερις φτωχοδιάβολους σε καμβά εργατικό μόνο την υπογραφή του Λόουτς θα μπορούσε να φέρει. Και ο γλυκύτατος αυτός σκηνοθέτης και άνθρωπος αφιέρωσε το βραβείο του στους «λαούς που υποφέρουν από τη λιτότητα και εξακολουθούν να αντιστέκονται». Το Palais κόντεψε να γκρεμιστεί από τα χειροκροτήματα.