[Φαινόμενα] Γιουροβιζιονικό «σταυρόλεξο»

Η αποψινή έναρξη του διαγωνισμού της Γιουροβίζιον που έχει εξελιχθεί σε ένα ξέφρενο πανηγύρι έκφρασης των επιμέρους ανθρωπίνων σχέσεων, πολιτισμικών διασταυρώσεων, πολιτικών και εθιμικών συμμαχιών μεταξύ των ευρωπαϊκών – με την ευρεία έννοια – λαών συμπίπτει με τις κορυφαίας σημασίας οργιώδεις διεργασίες του ευρωπαϊκού πολιτικού σκηνικού.

Ηδη θεωρείται ότι το ύψος των στοιχημάτων για τον φετινό διαγωνισμό της Γιουροβίζιον είναι το μεγαλύτερο της ιστορίας του. Το ενδιαφέρον τους εκδηλώνουν και ανταποκριτές από όλον τον κόσμο, με τον Ζακάρια του CNN World να γράφει ότι ανέκαθεν θεωρούσε με τους συναδέλφους του τη Γιουροβίζιον ένα «συναρπαστικό σταυρόλεξο πολιτικών συμμαχιών και πολιτισμικών διασταυρώσεων».

«Μαζευόμαστε στα κενά μας, σχεδιάζουμε τον χάρτη με τις πρωτεύουσες των χωρών που συμμετέχουν και στοιχηματίζουμε ποιους θα ψηφίσουν ποιοι. Σαν ένα τεστ εξ όσων αντιληφθήκαμε, δημοσιογραφικών γνώσεων και πληροφοριών από τον τομέα των πολιτικών και των γεωπολιτικών διεργασιών στον χώρο της Ευρώπης» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ολα αυτά βέβαια τα έγραφε με αφορμή τη φετινή «πετρελαϊκή συμμετοχή» του Αζερμπαϊτζάν και τις καταγγελίες για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα αυτή. Στο μεταξύ συνέβησαν γεγονότα στην Ευρώπη που πιθανόν κάνουν ακόμη πιο συναρπαστικό το γιουροβιζιονικό «σταυρόλεξο» των αμερικανών ανταποκριτών που σε μια ενθουσιώδη αποστροφή του άρθρου στο CNN προτείνουν μια Americavision, που δεν θα είναι ο ισοπεδωτικός μουσικός πολτός του American Idol αλλά που, όπως η Γιουροβίζιον, θα τους δώσει τη δυνατότητα να διαπιστώσουν αν οι πολιτείες του Βορρά έχουν πολιτισμικές διαφορές με αυτές του Νότου, πόσο έχει προχωρήσει η πολιτισμική αφομοίωση διαφόρων σύγχρονων κοινωνικών ιδεωδών, όπως η ανοχή, πόσο έχει κερδίσει υποστηρικτές η πολιτική του Ομπάμα και πόσοι δυσαρεστημένοι υπάρχουν από αυτήν.

Με άλλα λόγια το πανηγύρι της Γιουροβίζιον, όπως και να το δούμε και παρά το αποχαυνωτικό κιτς της αισθητικής του που αποτελεί πλέον συστατικό του τηλεοπτικού του θεάματος, παραμένει ένα είδος στιγμιαίας αποτύπωσης της ψυχολογίας των τηλεθεατών κάθε χώρας.

Χάθηκε πλέον η απόλαυση του αυθεντικού γιουροβιζιονικού γλεντιού που ειδικώς για τους γιούροφαν είναι ετήσια συνάντηση και πολυήμερο πάρτι; Προφανώς και όχι. Παραμένει ένας στρατός επαγγελματιών, έτσι κι αλλιώς, που αναζητούν την ευκαιρία τους με τη γιουροβιζιονική συμμετοχή τους, εφαρμόζοντας διάφορες συνταγές που συνδυάζουν το θέαμα με τη μουσική, όλα – όπως πάντα – να θυμίζουν τα προηγούμενα και με μοναδική πρωτοτυπία τις διασταυρώσεις των καθιερωμένων γιουροβιζιονικών υλικών.

Για παράδειγμα η Νορβηγία εμφανίζεται με ένα τσιφτετελίζον τραγούδι που θυμίζει τη νικητήρια τουρκική συμμετοχή με τη Σερτάμπ ενώ η επένδυση στο αισθησιακό κιτς των βαλκανικών χωρών και του πρώην ανατολικού μπλοκ παραμένει χαρακτηριστική όπου υπάρχουν γυναικείες συμμετοχές. Η Πορτογαλία επιμένει σε πιο έθνικ ήχους με το τραγούδι της να θυμίζει παραδοσιακό fado – δεν φαίνεται να έχει ελπίδες – αδιαφορώντας για το γεγονός ότι στις 45 συμμετοχές της στον διαγωνισμό δεν πέτυχε ποτέ καλύτερη από την 6η θέση.

Η Κύπρος – επίσης στις 29 συμμετοχές της ουδέποτε κατάφερε να μπει στην τριάδα – κάνει την πιο δυναμική και με αξιώσεις για ψήφους εμφάνιση, με τραγούδι που απευθύνεται, τόσο με την ηλικία της Ηβης Αδάμου όσο και με τον ήχο και το βιντεοκλίπ που συνοδεύει τη συμμετοχή, στο νεανικό κοινό το οποίο θεωρείται πλέον το πιο φανατικό του θεάματος και των ψηφοφοριών.