Η φωνή του Παπαδιαμάντη

Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές της 6ης Μαΐου η νουβέλα του Καλβίνο προσφέρεται για να ξανασκεφτούμε ποια είναι η ουσία που κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα στην Ελλάδα της κρίσης. Κάτι αντίστοιχο μας οδηγεί να κάνουμε μια επίκαιρη ελληνική νουβέλα που παρουσιάζει εκλεκτικές συγγένειες με την ιταλική. Ερχεται και αυτή από το παρελθόν, φέρει μεγάλη υπογραφή, και εστιάζει επίσης στην υφαρπαγή της ψήφου. Είναι οι «Χαλασοχώρηδες» του Παπαδιαμάντη (εκδ. Ποταμός), που ξεκινούν και αυτοί από τους ταπεινούς της κοινωνίας στη Σκιάθο του 19ου αιώνα, προκειμένου να μιλήσει για τα αδύνατα σημεία ενός συστήματος. Η νουβέλα δημοσιεύεται το 1892, μετά τις εκλογές που αναδεικνύουν τον Τρικούπη έναντι του Δηλιγιάννη, σε μια εποχή όπου ο τόπος βρίσκεται σε οικονομικό αδιέξοδο, και όπου ο νέος πρωθυπουργός συνάπτει νέα δάνεια για να εξυπηρετηθούν τα παλιά, με υπερβολικά υψηλούς τόκους, ώσπου η Ελλάδα οδηγείται σε πτώχευση. Μέσα από τις γραμμές των «Χαλασοχώρηδων», λέει ο Σωκράτης Κουγέας στην εισαγωγή του, «η υφαρπαγή των ψήφων, τα ρουσφέτια, η διαφθορά προβάλλουν σαν τα χαρακτηριστικά των πολιτευτών που υποχρεώνουν τον απλό κόσμο, τον ψηφοφόρο, σε ανάλογες συμπεριφορές. (…) Και καθώς προχωρά η αφήγηση, το προσωπικό και απλοϊκό συνδέεται διαλεκτικά με το σημαντικό και πολιτικό».