Τι είδους κοινωνία θέλουμε;

Ο Τόνι Τζαντ πέθανε τον Αύγουστο του 2010. Ηταν παθιασμένος μέχρι το τέλος. Κι ήταν οργισμένος μέχρι το τέλος. Ο καλύτερος αποχαιρετισμός δεν μπορεί παρά να ανήκει και πάλι στον γιο του, από εκείνο το άρθρο στους «Νιου Γιορκ Τάιμς»: «Δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να νοιαζόμαστε. Οι θυσίες που προβλέπεις δεν είναι τίποτα σε σχέση μ’ αυτές που θα αναγκαστούμε να κάνουμε αν κάτσουμε και περιμένουμε. Και το πιο σημαντικό, δεν έχουμε την πολυτέλεια να δίνουμε τη μάχη για πολύ ακόμα. Είμαστε αδύναμοι, και θα συνεχίσουμε να είμαστε για αρκετό καιρό. Στην πραγματικότητα, βρισκόμαστε στη χειρότερη δυνατή θέση: είμαστε αρκετά μεγάλοι για να καταλαβαίνουμε καλύτερα από σας τι πρέπει να γίνει, αλλά πολύ μικροί για να το κάνουμε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το λέμε».

Να τα θυμόμαστε αυτά τα λόγια, τόσο του πατέρα όσο και του γιου, μέρες που είναι και μέρες που έρχονται. Να τα θυμόμαστε ακόμη περισσότερο επειδή ζούμε στη συγκεκριμένη χώρα και καλούμαστε σε λίγες μέρες να κάνουμε συγκεκριμένες επιλογές μπροστά στην κάλπη. Το ερώτημα, λέει ο Τζαντ, «είναι τι είδους κοινωνία θέλουμε. Και τι είδους διευθετήσεις είμαστε πρόθυμοι να ανεχτούμε ή να επιδιώξουμε ώστε να την κάνουμε πραγματικότητα».