Και το έλλειμμα μνήμης;

Εβλεπα τις προάλλες ένα σχεδόν αγανακτισμένο άρθρο στο «Βήμα» του φίλου Νάσου Βαγενά που διεκτραγωδούσε πολλαπλές πληγές αλλά και μιζέριες της πνευματικής μας Αγοράς. Αναφερόταν στην ύστερα από οκτώ χρόνια δημοσίευση πρακτικών ενός Διεθνούς Συμποσίου Παλαιογραφίας και άλλων συναφών επιστημών και την πλήρη σιωπή για το γεγονός των ειδικών περιοδικών πολιτισμού και ακόμη των ολιγόστιχων παρουσιάσεων των εφημερίδων.

Αντιλαμβάνομαι την αγανάκτηση του Βαγενά, όταν διαπιστώνει πως λείπει από τους φοιτητές, τους διδάκτορες και το λόγιο κοινό ένας κορβανάς απόψεων για τα παλαιογραφικά προβλήματα και τις μεθόδους αλλά χρειάζεται να συνδυαστούν συλλογικές πιέσεις ώστε τα πρακτικά συνεδρίων, συμποσίων, διεθνών σεμιναρίων να παίρνουν μορφή βιβλίου ή διαδικτυακού χώρου, ώστε να είναι προσιτά στους ερευνητές. Και υπάρχει το τραγικό σύνηθες γεγονός να προσέρχονται στην κρίση του μόχθου τους υποψήφιοι μεταπτυχιακοί φοιτητές ή και διδάκτορες σε περιφερειακά ή και κεντρικά πανεπιστήμια, και να απορρίπτεται ή να αποπέμπεται προς πληρέστερη μελέτη η δουλειά τους, γιατί δεν έλαβαν υπόψη τους τα ανατρεπτικά νέα δεδομένα που προσκόμισε η έρευνα και έμειναν στο ψυγείο μιας αμήχανης οργανωτικής επιτροπής συμποσίου λόγω οικονομικής δυσχέρειας να δημοσιοποιηθούν.

Θα αναφερθώ σε ένα υπαρκτό και δραματικό δεδομένο. Από το 1990 εκατό πνευματικοί άνθρωποι και καλλιτέχνες του τόπου συγκροτήσαμε το Κέντρο Ερευνας και Πρακτικών Εφαρμογών του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος «Δεσμοί». Από την ίδρυσή του το Κέντρο, σχεδιάστηκε να διοργανώνονται συνέδρια, διημερίδες και ημερίδες που να καταγράφονται οι μέθοδοι, τα αισθητικά προτάγματα και οι προβληματισμοί των σπουδαίων ελλήνων σκηνοθετών που αφιέρωσαν τη ζωή τους και το ταλέντο τους στην αναβίωση των αρχαίων ελληνικών δραμάτων, τραγωδίας, κωμωδίας, σατυρικού δράματος.

Ολα αυτά τα τεκμήρια υπάρχουν στα συρτάρια του κέντρου των «Δεσμών» και αναμένουν τα λίγα χρήματα που απαιτούνται για να πάρουν την οδό της δημοσιότητας ώστε να υπάρχουν στοιχεία για να γραφούν επιτέλους πραγματείες που θα συγκροτήσουν τη βιβλιογραφία για να γραφεί η ιστορία της αναβίωσης του αρχαίου δράματος στην Ελλάδα. Σήμερα οι «Δεσμοί», απαξιωμένοι από την Πολιτεία, διαθέτουν αυτό το πολύτιμο υλικό αδημοσίευτο, και έχουν απογοητευθεί ότι θα συνεχίσουν να συγκεντρώνουν μαρτυρίες για σκηνοθέτες που βρίσκονται κοντά στην ολοκλήρωση της πορείας τους.