«Εχει πέσει πολύ δράμα τελευταία»

Δεν έχει σημασία αν ο Γιάννης Στάνκογλου βρίσκεται στο σανίδι, μπροστά σε τηλεοπτική κάμερα ή μπροστά σε κινηματογραφική: ο χαρακτήρας που στήνει κάθε φορά είναι αληθινός και αυτό γίνεται αισθητό. Από το «Λεωφορείον ο Πόθος» στο τηλεοπτικό «Νησί» του Mega, από εκεί στο θεατρικό «Τρίτο στεφάνι» και από το «Ατέλειωτη Βροχή» στη νέα ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου με τίτλο «Δεσμά αίματος», ο Στάνκογλου πέρασε (μάλλον λόγω εμφάνισης και στυλ) την εικόνα του «σκληρού» – από κοντά όμως ανακαλύπτεις έναν καλλιτέχνη με στιβαρό πάτημα στο σήμερα, αλλά όχι δίχως ευαισθησίες.

Τα «Δεσμά αίματος» γυρίστηκαν με μια μικρή ψηφιακή κάμερα. Πώς αντιδρά ένας ηθοποιός σ’ αυτό; Ο αμερικανός σκηνοθέτης Ντέιβιντ Λιντς έλεγε πως η μικρή κάμερα κάνει τους ηθοποιούς τεμπέληδες. «Εγώ δεν το ένιωσα αυτό, δεν με άφησε και ο Νίκος να το νιώσω» λέει ο Γιάννης Στάνκογλου. «Μου έκανε εντύπωση όμως η όλη διαδικασία. Αναρωτιόμουν “τι κάνουμε εδώ;”, ξέρεις, με μια κάμερα τόσο μικρή τι πάμε να στήσουμε; Ημασταν και πάρα πολύ γρήγοροι: ο Νίκος ήξερε πολύ καλά τι ήθελε να “πάρει”. Και μόνο όταν είδα την ταινία κατάλαβα τι ήθελε να κάνει. Μόνο τότε συνειδητοποίησα πόσο ερωτευμένος είναι με αυτό».

Εκείνος ενσάρκωσε έναν τύπο επαρχιώτη, που κάτι μυστικό κουβαλάει μέσα του, ο οποίος γνωρίζει μια αεροσυνοδό, συναντιούνται σε ξενοδοχεία στην Αθήνα και όταν η κοπέλα αποφασίζει να τον βρει, πηγαίνει στην επαρχία και γνωρίζει την οικογένειά του.

Μέσα σου τα λύνεις τα μυστικά των ηρώων σου;

Μερικές φορές το ίδιο το σενάριο μου λύνει πτυχές του χαρακτήρα – ειδικά στο σινεμά δεν πρέπει να εξηγείς πολλά. Πρέπει να μιλάνε τα μάτια. Οταν ο χαρακτήρας είναι δομημένος, τότε ξέρω πού πατάω. Αλλά μου αρέσει και το άλλο, να μην ξέρω τίποτα και να ανακαλύπτω τον χαρακτήρα μαζί με τον σκηνοθέτη – αλλά εκεί πρέπει να υπάρχει μια σχέση εμπιστοσύνης, όπως με τον Νίκο.

Οταν μιλήσαμε, μου είπε πως είναι σε γυρίσματα με τον Γιάννη Μπέζο. «Κωμωδία», λέει με έμφαση. «Εχει πέσει πολύ δράμα τελευταία. Κάνω έναν ψυχολόγο που προσπαθεί να κάνει καλά τον Μπέζο, αλλά τελικά προκύπτει ότι και ο ψυχολόγος έχει τα θέματά του. Περνάμε καλά».

Ταυτόχρονα εμφανίζεσαι και στο θέατρο. Δεν έχεις θέμα με το μέσο.

Εμφανίζομαι στο «Ατέλειωτη Βροχή» μέχρι και τις 3 Απριλίου, σε σκηνοθεσία του Αντώνη Καφετζόπουλου, παρέα με τον Δημήτρη Αλεξανδρή. Οχι, το μέσο δεν είναι το θέμα. Δες το «Τρίτο στεφάνι», μια από τις πολύ σημαντικές στιγμές της πορείας μου. Ενα βιβλίο που μου άρεσε πολύ και που ο Σταμάτης Φασουλής το μετέφερε άψογα – δεν είναι τυχαίο που τόσος κόσμος το είδε. Και το «Νησί» επίσης ήταν κάτι διαφορετικό, το οποίο λειτούργησε και σε ανθρώπους που δεν θα τους έλεγες και κολλημένους με την τηλεόραση. Οταν φέρνω στον νου μου στιγμές που θέλω να κρατήσω, είναι το «Festen» που σκηνοθέτησε η γυναίκα μου (σ.σ. η σκηνοθέτις Αλίκη Δανέζη Κνούτσεν, που ετοιμάζει τώρα τη νέα της ταινία «Chinatown: Τα τρία καταφύγια») ήταν μεγάλη στιγμή για μένα, όπως το «Τανγκό των Χριστουγέννων» και η εμπειρία μου με τον Γιάννη Φάγκρα στο «Forget me not», που το γυρίσαμε στην Αλάσκα και στη Νέα Ορλεάνη, low budget.