«Η σημερινή Ευρώπη είναι άρρωστη»

^«Εδώ και τριάντα χρόνια είμαι ένας στρατευμένος σκηνοθέτης. Δεν είμαι πολιτικός – έχει διαφορά. Τα θέματά μου είναι λίγο πολύ κοινά: η μουσική, η μετανάστευση, ο κοινωνικός διαχωρισμός, οι φυλετικές διακρίσεις. Στη Γαλλία δεν υπάρχουν μετανάστες, όσο κι αν κάποιοι εκεί προσπαθούν ακόμα να μας πείσουν για το αντίθετο. Υπάρχουν εργάτες. Ο Μισέλ Πικολί ήταν ιταλός εργάτης που δούλευε στη Γαλλία, άρα, ήταν και Γάλλος. Πόσοι Ιταλοί δεν κατέφυγαν στη Γαλλία όταν ο φασισμός έπαιρνε το πάνω χέρι; Ο λατρεμένος από τους Γάλλους Ιβ Μοντάν ήταν ένας απ’ αυτούς. Η Εντίτ Πιαφ, που είναι σχεδόν εθνικό τους σύμβολο, είναι αραβικής καταγωγής!».

Ο Τόνι Γκατλίφ, σκηνοθέτης, γνωστός μας από τις ταινίες «Gadjo Dilo – Υπάρχουν ακόμη γελαστοί Τσιγγάνοι» και «Vengo», μιλάει στο Auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου της Αθήνας, με αφορμή τη νέα του ταινία «Οι Αγανακτισμένοι» (στο πλαίσιο του 13ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου) και δεν μασάει τα λόγια του: «Το χρώμα μου είναι σκούρο και οι Ρομά είναι αδέλφια μου. Δεν μπορώ να κάτσω στ’ αυγά μου, όταν τους βλέπω να στοιβάζονται σε στρατόπεδα. Ούτε να σφυρίξω αδιάφορα όταν βλέπω την Ακροδεξιά να σηκώνει κεφάλι στην Ευρώπη. Είμαι αντιφασίστας, δηλωμένος και στρατευμένος». Το βιβλίο τού γερμανικής καταγωγής Γάλλου Στεφάν Εσέλ για τους Indignados, που μεταφράστηκε σε 10 γλώσσες, ενέπνευσε τον Τόνι Γκατλίφ για την ταινία, με την ιστορία της Μπέτι, μιας μετανάστριας από την Αφρική στην Ευρώπη, που βρίσκεται να συμμετέχει σε σειρά διαδηλώσεων. Στην Ελλάδα την συλλαμβάνει η αστυνομία και, όταν την απελευθερώνουν, καταφέρνει να πάει στο Παρίσι και από εκεί στη Μαδρίτη όπου έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τους ακτιβιστές οι οποίοι καλούν για ανατροπές.

«Τραβούσα χωρίς άδεια στην Ελλάδα, ήταν λες και δεν υπήρχαν υπεύθυνοι», εξηγεί ο σκηνοθέτης. «Αλλωστε, και στην υπόλοιπη Ευρώπη το σύστημα λειτουργεί υπέρ των τραπεζών και όχι των ανθρώπων. Η Ευρώπη είναι άρρωστη, το κοινωνικό σύστημα δεν λειτουργεί, το κράτος πρόνοιας είναι ανύπαρκτο. Στην Ανδαλουσία, το ένα νοσοκομείο κλείνει μετά το άλλο. Ο καπιταλισμός έχει αποθρασυνθεί εντελώς. Και κάποιοι περιμένουν ακόμα τους σωτήρες για να σκοτώσουν το κτήνος. Πρέπει να γίνουμε μόνοι μας οι σωτήρες του εαυτού μας. Χρειάστηκε ένας άνθρωπος για να κατεβάσει τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη!».