Δίκτυο

Σήμα και πάσης Ελλάδος

Τι κοινό έχει η Κομοτηνή με τη Σπιναλόγκα; Μέχρι σήμερα, το ότι βρίσκονταν στα άκρα της Ελλάδας. Στο εξής όμως θα έχουν και τα μουσεία τους κοινή ταυτότητα. Ενα κοινό σήμα με «σχέδιο γραμμικό, καθαρό, με λιτότητα και ευκρίνεια, χρώμα εμπνευσμένο από το τοπίο της ελληνικής γης και των υλικών της, όπως η ελιά, η πέτρα, ο χρυσός, το μάρμαρο και ο πηλός», όπως ανακοίνωσε χθες το υπουργείο Πολιτισμού. Και βάζει φουλ τις μηχανές ώστε το σήμα αυτό – ένα πάντρεμα αγκύλης και κάθετων γραμμών σε χρώματα καφέ και κίτρινο που προέκυψε από διαγωνισμό – να κοσμεί από τις πινακίδες έως τα έντυπα και από τις σακούλες συσκευασίας έως τους οδηγούς σε όλα τα μουσεία, σε κάθε γωνιά της χώρας. Σκοπός του ΥΠΠΟΤ είναι σε λίγα χρόνια το λογότυπο και τα χρώματα να ταυτιστούν με την Ελλάδα. Για τον λόγο αυτό το σηματάκι θα υιοθετήσουν και τα ιδιωτικά μουσεία – υπό την προϋπόθεση πως θα πάρουν πιστοποίηση. Πίσω από το νικητήριο λογότυπο βρίσκονται δύο νέες δημιουργοί, η Καλλιόπη Ζαφείρη και η Μαρία Κατσίκα, που θα μοιραστούν το έπαθλο των 12.000 ευρώ.

Μ.Α.

Πόθος στην τσέπη

Είναι μικροσκοπικό, ένα βιβλιαράκι που χωράει στην παλάμη και εδώ και ένα μήνα κυκλοφορεί στην πόλη. Το νέο πρότζεκτ είναι δημιούργημα της ομάδας Velvet του Αρη και του Λάκη Ιωνά, που απαντούν στην κρίση με δημιουργικές ιδέες, συναυλίες, μουσικές κυκλοφορίες, εικαστικά χάπενινγκ και εκδόσεις, όπως αυτό το φρι-πρες τσέπης, το «Lust» .«Είναι ο “πόθος” για ζωή, γι’ αυτά που αγαπάμε και πιθανόν να έχουμε χάσει, ξεχάσει ή μας έχουν αφαιρέσει…», γράφουν και καταγράφουν «ζωή», περιπλανήσεις, θέματα, συνεντεύξεις όπως αυτή με τη Χριστίνα Κασσεσιάν των Bokomolech, ή των Mongrelettes, κείμενα για τη φωτογραφία και προσωπικές αφηγήσεις. Πάντα, δηλαδή, κάτι κινείται στην πόλη…

Μ.Μ.

Δεν έπεφτε καρφίτσα

Στριμωγμένη σε μια αίθουσα όπου δεν έπεφτε καρφίτσα (Fuzz) για να δω τον Κωστή Μαραβέγια λάιβ, σκεφτόμουν την πρώτη φορά που τον είδα λάιβ, πριν από τρία ή τέσσερα χρόνια στο Trova Club. Μια σταλιά ήταν το Trova και, πάλι, δεν έπεφτε καρφίτσα. Ο «μικρός», έλεγα τότε, τό ‘χει το αστέρι του. Θα πάει καλά. Ανεξάρτητα αν αρέσουν τα τραγούδια του ή όχι (τότε είχε κάνει το πρώτο του CD), όταν ανεβαίνει στη σκηνή σε παρασύρει. Λάμπει. Δεν υπάρχει δεύτερο κριτήριο, τελικά, για έναν καλλιτέχνη – κυρίως σήμερα που η δισκογραφία βουλιάζει.

Χ.Π.