Χάραξέ μου λίγη απογνωσάρα στο μάτιιιιιι

Και τώρα ενός λεπτού σιγή. Σε στάση ορθία. Ισως και σε στάση ρωμαλέου αγάλματος. Για τους αοιδούς που κάνουν πράξη, λόγο και τραγούδι-κραυγή την επανάσταση που ευαγγελίζεται το ταπεινό και δοκιμαζόμενο «ποίμνιό» τους.

Αξονας, η Πλατεία. Στόχος, η Αγανάκτηση. Ορίζοντας, η επανάσταση. Εν μέσω πυροβολισμών, ήχων από… ΜΑΤ και ντουντούκας, ο Notis tou laou Sfakianakis άδει, αντί της Διεθνούς και του «Εμπρός της Γης οι κολασμένοι»: «Γι’ ανήφορο μας λένε και κατήφορο, / κανείς τους δεν μας λέει για ίσιους δρόμους, / το σχέδιο της ελπίδας είναι επίφοβο / τα όνειρα βουνά πάνω στους ώμους, / στα μάτια μας χαράξαν την απόγνωση / και βάζουν στο μυαλό μας παρωπίδες… / Κι αν βάζουν σύρτες στις ψυχές μας, / στο στόμα μας ταινία, / υπάρχουν πεζοδρόμια, / υπάρχει κι η πλατεία».

Κι εκεί που παίρνεις τα ρόλεξ στα χέρια, τις γούνες στους ώμους, κατεβαίνοντας με το 4Χ4 το αδήλωτο από τη δηλωμένη ως αποθήκη βίλα στην Εκάλη, βουρ για την Πλατεία, βρίσκεις κίνηση στην Κηφισίας, ο οπαδός των «επαναστατημένων» και χρειάζεσαι κι άλλη επαναστατική εμψύχωση.

Και πέφτει ο στίχος του αξεπέραστου Γεωργίου Σουρή (που πάει μούρλια με το γκρι σουρί της εποχής αλλά και του αυστηρού επαναστατικού ταγέρ) όπως τον έχει χαρντοροκάρει ο μεγάλος ο Βασίλης, ο «χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία», ως επαναστάτης σε σκούρο ακαζού (δίχως ανταύγειες να φωτίζει): «Ποιος είδε κράτος λιγοστό / σ’ όλη τη γη μοναδικό, / εκατό να εξοδεύει / και πενήντα να μαζεύει; / Να τρέφει όλους τους αργούς, / νά ‘χει επτά πρωθυπουργούς, / ταμείο δίχως χρήματα / και δόξης τόσα μνήματα; / Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά / και να σε κλέβουν φανερά, / κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε / τον κλέφτη να γυρεύουνε;». Και τσίτα οι ηλεκτρικές κιθάρες στον Σουρή.

Εμ, με τόση επαναστατική αοιδίστικη ανάταση, και σε ντουμπλ (φας), τη χαράζεις την απόγνωση στο μάτι, δεν την χαράζεις; Και βαθιάααααααα…

Φοίβη