[Φαινόμενα] Μεγαλύτερη ανάγκη το γέλιο

Γέμισε μικρές σκηνές, μπαράκια, δημιούργησε ένα ρεύμα από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 – με τη Λουκία Ρικάκη τότε να διοργανώνει παραστάσεις και να γνωρίζει στο ελληνικό κοινό το είδος της stand up comedy -, ρεύμα το οποίο δείχνει να δυναμώνει αυτές τις εποχές που η κρίση δημιουργεί ανάγκη για γέλιο, απελευθερωτικό και ανίερο, όπως υπόσχονται οι κωμικοί αυτοσχεδιασμοί ηθοποιών αυτού του ιδιαίτερου θεατρικού είδους.

Πάντως το «Κάψε το σενάριο», που έκανε πρεμιέρα στο Mega το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, αν και ακόμη άγουρο και διστακτικό, καθώς πρέπει να συνδυάσει το αιρετικό πνεύμα των κωμικών στοιχείων της stand up comedy με την τηλεοπτική συμβατικότητα, κατάφερε να δείξει την απελευθερωτική διάσταση του παιχνιδιάρικου γέλιου.

Με ένα απλό σκηνικό, όπως επιβάλλει το είδος αυτό του θεάματος, πολύχρωμο για να ικανοποιεί την τηλεοπτική εικόνα – στην πραγματικότητα δεν απαιτείται παρά ένας προβολέας και ένα μικρόφωνο -, θυμίζοντας παιχνιδούπολη άδεια από παιχνίδια, ανοιχτή στη φαντασία όσων συμμετέχουν, του κοινού και των ηθοποιών. Αυτοί είναι οι δυο απαραίτητοι και συνεργαζόμενοι πόλοι για να ολοκληρωθεί η παράσταση.

Ενα κορίτσι και τέσσερα αγόρια η ομάδα που έχει αναλάβει να αναδείξει τα κωμικά στοιχεία του εγχώριου, καθημερινού δράματος. Ο Γιώργος Βαγιατάς, ο Δημήτρης Μακαλιάς, ο Ζήσης Ρούμπος, η Ιωάννα Τριανταφυλλίδου και ο Λάμπρος Φισφής αυτοσχεδιάζουν, σαρκάζουν, διακωμωδούν πρόσωπα της πολιτικής αλλά και έγνοιες προσδίδοντάς τους για μια στιγμή τη λυτρωτική ελαφρότητα του αστείου.

Στον πρώτο άλλωστε αυτοσχεδιασμό, μοιρασμένη σε ομάδες η παρέα των ηθοποιών, η καθεμία υποδυόταν από μια τηλεοπτική σειρά καθ’ υπόδειξη του κοινού («Πρωταγωνιστές», «Δυναστεία», «Μaster chef junior»), με επίκεντρο των διαλόγων μια λέξη που και αυτή την υπέδειξε το κοινό. Και ήταν η λέξη «χρεοκοπία». Ο εφιάλτης του τόπου εδώ και μήνες. Και ξαφνικά στην πολύχρωμη σκηνή του «Κάψε το σενάριο» έγινε κωμικό παιχνίδι.

«Θα σας παρουσιάσουμε σκηνές που δεν έχουν παιχτεί ποτέ και δεν πρόκειται να ξαναπαιχτούν. Είμαστε κάτι σαν one night stand της κωμωδίας, μόνο που εμείς το κάνουμε νηφάλιοι και αύριο θα σας πάρουμε και τηλέφωνο», εξήγησε το σόου της η ομάδα, κλείνοντας το μάτι στο νεανικό κοινό με αυτή την κεφάτη, σατιρική ματιά στα σύγχρονα, πικρά ήθη των ερωτικών του σχέσεων και κερδίζοντας έτσι τη συνενοχή του. Η γοητεία, άλλωστε, του κωμικού αυτοσχεδιασμού βρίσκεται στην αίσθηση ενός διαρκούς παιχνιδιού του πνεύματος, στο οποίο συμμετέχει και το κοινό.

Μεγάλη η λαϊκή παράδοση του είδους στη Βρετανία από τον 18^ο και 19^ο αιώνα και στις ΗΠΑ, με μερικούς από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς να ‘χουν ξεκινήσει την καριέρα τους με τη stand up comedy, από τον Πίτερ Σέλερς, τον Μπομπ Χοπ, τον Μπιλ Κόσμπι έως τον Γούντι Αλεν και τον Ρόμπιν Γουίλιαμς, ενώ από τις μορφές του είδους για το ιδιαίτερα αιρετικό και αθυρόστομο ύφος του υπήρξε ο Λένι Μπρους. Ακόμη και ο Μαρκ Τουέιν υπήρξε από τους λαοφιλείς περφόρμερ στο είδος των χιουμοριστικών μονολόγων.

Ενα παιχνίδι με το εκκεντρικό παράλογο οι κωμικοί αυτοσχεδιασμοί της stand up comedy, δεν γνωρίζουμε ακόμη πόσο μπορεί το τηλεοπτικό τους πλαίσιο να περιορίσει το εύρος των θεμάτων και των «περιοχών» στις οποίες μπορούν να διεισδύσουν. Ιδίως όταν ορισμένες από αυτές, όπως ο τομέας της πολιτικής σάτιρας ή και της τηλεοπτικής, είναι ιδιαιτέρως αναπτυγμένες στη χώρα μας από την εποχή των επιθεωρήσεων μέχρι τις σύγχρονες τηλεοπτικές σάτιρες. Η διαφορά βρίσκεται στον στιγμιαίο αυτοσχεδιασμό και την αίσθηση της φρεσκάδας που αποπνέει. Η πρόσκληση που απευθύνει είναι να γίνει ο θεατής παιδί. Μέχρι σάχλας. Και αυτή απελευθερωτική.