Πέρα από τον χώρο και τον χρόνο

«Café de flore» Είναι ο έρωτας κάτι που συμβαίνει στο εδώ-και-τώρα; Ή μήπως η αληθινή αγάπη περνάει στη σφαίρα της μεταφυσικής; Γιατί κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί (σύμφωνα με κάποιους τουλάχιστον), τη μεταγράφουν στις δυνάμεις της φύσης – επειδή όμως γεννάται από επιθυμία και ανάγκη ανθρώπινη, έχει το «ελεύθερο» να υπερβαίνει κάθε κανόνα και να αψηφά κάθε στεγανό. Συμφωνείτε; Ο Ζαν Μαρκ Βαλέ πάντως δεν δείχνει να έχει αντίρρηση: Η ταινία του ενώνει τις μοίρες δυο ανθρώπων (μιας νεαρής μητέρας με έναν γιο με ειδικές ανάγκες τη δεκαετία του ’60 στο Παρίσι και ενός πρόσφατα χωρισμένου DJ στο Μόντρεαλ του σήμερα), το κάνει όμως με μια γραφή που «πατάει» περισσότερο στις αισθήσεις που εξιτάρουν οι εικόνες του – όπως θα λειτουργούσε ένας καλός DJ ίσως; – και λιγότερο στο ουσιαστικό τους περιεχόμενο. Βουτηγμένο στη καλλιέπεια, αλαφροΐσκιωτο και όχι «ποιητικό» όπως διαβάζω (τι να πει και ο Μάλικ…), εκπίπτει συχνά στη παγίδα του εφέ. Παραδέχομαι όμως πρώτος την ενοχή μου: Οποια ταινία κατορθώνει να συρράψει ένα ρομαντικό παραμύθι σαν κι αυτό με τους ήχους των Sigur Ros και των Pink Floyd, μπορεί να υπολογίζει στην αγάπη μου γι’ αυτήν. Ειδικά αν είναι ατελής, όπως αυτή. Βαθμοί: 5