«Μου έλεγαν ότι είμαι τρελός»

«Θα τον δεις τον Χαζναβισιούς;» – «Ποιον;». Ο διάλογος αυτός ακουγόταν συχνά – πυκνά σε εκείνο το Φεστιβάλ Καννών του περασμένου Μαΐου, από πολλά στόματα και σε πολλές γλώσσες. Είμαι βέβαιος πως τώρα πια δεν θα υπάρχουν και πολλοί του χώρου που αγνοούν το όνομά του. Προερχόμενος από το κύκλωμα του καθαρά εμπορικού γαλλικού σινεμά (με μια χούφτα πανάκριβα blockbuster στο ενεργητικό του), ο γεννημένος στη Λιθουανία σκηνοθέτης κατέκτησε και την κριτική αλλά και το κοινό με την ταινία «The artist». Σκεφτείτε το: εισπράξεις 80 εκατ. δολ. για μια ασπρόμαυρη ταινία που κόστισε περίπου το… ένα όγδοο δεν είναι και λίγα.

Πώς νιώσατε όταν είδατε έτοιμη την ασπρόμαυρη και βωβή ταινία σας;

Χαρούμενος και λίγο φοβισμένος. Η ταινία έδειχνε μια χαρά, αλλά ανησυχούσα για τους παραγωγούς μου. Ξέρετε, όπως και να το κάνουμε είναι μια βωβή ταινία.

Το στοίχημα λοιπόν ήταν να μπει ο κόσμος στην αίθουσα;

Περίπου. Το στοίχημα, αν θέλετε, ήταν να θυμίσουμε στον κόσμο ότι υπήρξαν και υπέροχες βωβές ταινίες, που παραμένουν υπέροχες και σήμερα. Οτι το ασπρόμαυρο μπορεί και να είναι πανέμορφο. Οτι ο Τσάπλιν δεν είναι πλέον βαρετός, όπως διάβασα κάπου και ανατρίχιασα! Μια βωβή ταινία είναι απλώς διαφορετική. Και αν ανατρέξετε στην ιστορία τους θα βρείτε ταινίες όλων των ειδών: μελοδράματα, κωμωδίες, περιπέτειες, θρίλερ.

Πόσο εύκολο ήταν να βρείτε παραγωγούς;

Κάποιοι μου έλεγαν ξεκάθαρα ότι είμαι τρελός. Ε, σε αυτούς έχω να πω το εξής: «Και πού να γνωρίσετε τον παραγωγό μου!».

Είναι η ταινία «The Αrtist» ένα ερωτικό γράμμα στο σινεμά, όπως κατά κόρον έχει γραφτεί;

Μόνο αν θέλετε να το δείτε έτσι. Πάνω απ’ όλα, είναι μια ταινία για την ταχύτητα της ζωής που μας περιβάλλει. Ξέρετε, στις αρχές του 20ού αιώνα ξεκίνησε μια κούρσα ανηλεούς «εξέλιξης», που δεν έχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία και δεν μοιάζει να σταματά πουθενά. Παλαιότερα, γεννιόσουν στον ίδιο κόσμο όπου πέθαινες, καταλαβαίνετε. Ο ήρωάς μου βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο, από τον βωβό στον ομιλούντα κινηματογράφο, αλλά και ο μέσος άνθρωπος σήμερα, εμείς, βρισκόμαστε σε ένα τέτοιο στάδιο σχεδόν κάθε χρόνο. Αυτό σε κάνει να νιώθεις… γέρος πολύ γρήγορα. Συμβαίνει σε όλους μας. Οπότε, για μένα, ο «Artist» είναι μια ταινία που μιλά και γι’ αυτό, για τη ζωή που τρέχει πιο γρήγορα από εμάς.

Να με συμπαθάτε για το – ελπίζω χαριτωμένα – γελοίο της ερώτησης, αλλά δεν έχω δει καλύτερο σκύλο σε ταινία…

(Γέλια) Ολοι με ρωτούν πώς τον πείσαμε να κάνει όλα αυτά τα κόλπα. Κανονικά κάποια μυστικά δεν πρέπει να αποκαλύπτονται, αλλά μπορώ να σας εξομολογηθώ πως ό,τι έκανε, τα έκανε για ένα λουκάνικο. Στο σετ χρησιμοποιούσαμε τον όρο «the wiener strategy» (σ.σ. wiener: λουκάνικο βιεννέζικου τύπου). Οταν τον βλέπετε να χοροπηδάει για να σώσει τον ήρωα από μια απόπειρα αυτοκτονίας, ουσιαστικά χοροπηδάει για ένα λουκάνικο εκτός κάδρου. Λυπάμαι πολύ αν σας το χάλασα! Ξέρετε, είναι μεγάλο κομπλιμέντο για μένα να μου λένε ότι ο σκύλος έπαιξε καλά. Γιατί εγώ ξέρω ότι δεν έπαιξε καθόλου, δεν είναι ηθοποιός, σκύλος είναι! Απλώς εσείς είχατε αυτή την ψευδαίσθηση χάρη στη τεχνική της φωτογραφίας, του καδραρίσματος και του μοντάζ. Ολα ήταν σκηνοθετημένα. Αυτό είναι το σινεμά, non?