Δίκτυο

Μουσικά Κεφάλαια…

Πάνε εκείνες οι εποχές, που τα βινύλια ή τα CD ήταν από μόνα τους μικροί ξεχωριστοί πολιτισμοί. Ή έφεραν και μετέφεραν ολόκληρη κουλτούρα (ίσως θα έπρεπε να ζητηθεί συγγνώμη για τη χρήση της λέξης «κουλτούρα», που στην Ελλαδίτσα έχει καταντήσει κάτι σαν βρισιά). Στις ημέρες μας, πέρα από τον περιρρέοντα ζόφο, οι ελάχιστοι εναπομείναντες δίσκοι είναι είτε του στυλ Πάριος με το κιλό, είτε άρτζι μπούρτζι κορφολογήματα (και ούτε καν) ανεπώνυμων αοιδών πίστας. Ετσι, το ότι πέφτεις πάνω σε μια μουσική πρόταση που φέρει πολιτισμό, η χαρά είναι διπλή. Δεν είναι νοσταλγία. Είναι ότι κάποιος – επιτέλους – θυμάται την ουσία. Και την περι-ουσία. Σαν τον Γιάννη Κότσιρα και το σημαντικό εθνικό μουσικό Κεφάλαιο που ονομάζεται Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας. Ο τραγουδιστής – που, θα πρέπει να το θυμόμαστε, είναι κατ’ εξοχήν λαϊκός και δεν ντρέπεται γι’ αυτό όπως κάτι νεόκοπες αρτίστες που θέλουν σώνει και καλά να είναι «ποπ» – το σκέφτηκε, το δούλεψε και προτείνει έναν δίσκο – Κεφάλαιο (ναι, Κεφάλαιο, με την έννοια της ολοκληρωμένης και ρηξικέλευθης πρότασης, μακριά από τα εσκαμμένα, αγχωμένα και βαρετά τού στυλ «ο νέος μου δίσκος»). Με τραγούδια και με γοητευτικά ορχηστρικά (όπως το «Κότσαρι», το «Τρικούβερτο χασάπικο», «Το βαλς της προσμονής») και τη συμμετοχή των Μπάμπη Τσέρτου, Ασπασίας Στρατηγού, Θοδωρή Μέρμηγκα.

… και σμυρναίικες μνήμες

«Η Σμύρνη του έρωτα» ο τίτλος – Minos/EMI. Στον οποίο μέσα δεν χώρεσαν μόνον τραγούδια της Σμύρνης, τραγούδια που γράφτηκαν και τραγουδήθηκαν στη Σμύρνη, αλλά όλος ο πολιτισμός της Σμύρνης. Αλλος πολιτισμός. Δυστυχώς χαμένος. Διότι εκείνος πήγαινε παρέα με το Φιλότιμο. Και το Γούστο. Και το καλό Χιούμορ. Και την Απόλαυση της Ζωής. Αυτά όλα κατάφερε να τα χωρέσει τούτη η δουλειά. Απιθώνοντάς τα πάνω σε υπέροχα ορχηστρικά «σκηνικά» της Εστουδιαντίνας με έγχορδα (προεξάρχων ο αμετανόητα σαγηνευτικός Κυριάκος Γκουβέντας), όρθια μπάσα α λα παλαιά (Γιάννης Πλαγιανάκος), σαντούρι (Αντώνης Κατσίγιαννης), τζουράδες, λαούτα, κανονάκια, κλαρίνα, τρομπέτες… Τι ήχος! Που χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά, ενισχυμένος από τις τόσο αλλιώτικες, τόσο προσωπικές, τόσο δυνατές ερμηνείες του Γιάννη Κότσιρα. Και τι πολιτισμός. Χαμένος, φευ. Αλλά όχι λησμονημένος. Που ανοίγει ένα παραθυράκι ελπίδας κι ανάτασης την ώρα που χωράει όλο το είναι μας μέσα σ’ αυτά τα τραγούδια («Που να βρω γυναίκα να σου μοιάζει», «Μισιρλού», ««Μήλο μου και μανταρίνι», «Αμάν Κατερίνα μου», «Μπαρμπαγιαννακάκης», «Τα ματάκια σου τα δυο», «Το κουκλί της Κοκκινιάς»). Και μαζί τόσα πολλά: λαχτάρες, παραπονάκια, τσουκάλια πήλινα, άσπρα περιστέρια, φασολάδες, πεθερές, γελεκάκια, πριγκιπέσες, βαγόνια με λίρες, τραμ, προίκες, μικροπαντρεμένες (από ένα σμυρναίικο τραγούδι της προφορικής παράδοσης!), καρδούλες… Τι καλά που θα ήταν να ποντάραμε ξανά όλοι και σε τέτοιες δύσκολες εποχές στην κουλτούρα (συγγνώμη και πάλι για τη λέξη). Ισως και μόνον κέρδος να είχαμε. Οπως εκείνες τις σμυρναίικες νύχτες που έφεραν και μετέφεραν στους ήχους τους πολιτισμό αιώνων. Μέχρι να έρθουμε να τον καταστρέψουμε. Κυρίως μέσα μας…

Π.Α.

Πρεμιέρα για τη Γιουροβίζιον

Από σήμερα θα αρχίσει η online διάθεση εισιτηρίων για τον 57ο διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζον. Η δυνατότητα αυτή θα προσφέρεται από την επίσημη ιστοσελίδα της EBU για τον διαγωνισμό (http://www.eurovision.tv) για όσους ενδιαφέρονται να ταξιδέψουν ώς το Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Οι φαν του διαγωνισμού έχουν την ευκαιρία να ακούσουν από τις 11.00 το πρωί τα τέσσερα υποψήφια τραγούδια από την επίσημη ιστοσελίδα του ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού http://www.ert.gr.

Χ.