Πρόβα Οσκαρ για τους Γάλλους

Πριν από μερικούς μήνες ούτε η μάνα του, που λέει ο λόγος, είχε ακούσει το όνομα Μισέλ Χαζναβισιούς. Ούτε καν το πρόσεξαν μερικά εκατομμύρια γάλλων θεατών της ασήμαντης περιπετειούλας που είχε υπογράψει με τον τίτλο «SOS επιχείρηση Κάιρο». Ποιο αυτό; Μα είναι σκέτο άνοστο ποπκόρν. Τώρα ο Μισέλ είναι το ίνδαλμα των Βρετανών. Και με τα Οσκαρ από 26 Φεβρουαρίου ίσως και των Αμερικανών.

Γιατί ο «Artist» κατατρόπωσε τους κορυφαίους αμερικανούς αντιπάλους του, τον «Hugo» του Σκορσέζε και τους «Απογόνους» του Αλεξάντερ Πέιν. Γιατί ο Μισέλ Χαζναβισιούς ως σκηνοθέτης θριάμβευσε επί των αντιπάλων του Μάρτιν Σκορσέζε και Τόμας Αλφρεντσον («Και ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι»). Και γιατί ο επίσης «ανώνυμος» και αμίλητος πρωταγωνιστής του «Artist» Ζαν Ντιζαρντέν εξαφάνισε τέσσερα πασίγνωστα θηρία: Μπραντ Πιτ, Τζορτζ Κλούνι, Γκάρι Ολντμαν, Μάικλ Φασμπέντερ. Αν έχεις τύχη διάβαινε και ριζικό περπάτει. Αν λοιπόν η εν λόγω ταινία σαρώσει και στα Οσκαρ και αν υπολογίσουμε ότι έπειτα από οκτώ εβδομάδες προβολών σε ολόκληρη την επικράτεια μετά βίας έχει κόψει 62.000 εισιτήρια, ε, τότε ένα το συμπέρασμα το χαρακτηριστικό: Οι φετινές διεθνείς φιέστες, τα red carpets και τα χρυσά αγαλματίδια αρχίζουν να θυμίζουν τα βραβεία του πάλαι ποτέ Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Σημασία δεν έχουν τα εισιτήρια και το κοινό αλλά το «προϊόν» το καλλιτεχνικό!

Αναμενόμενη η επικράτηση της «Σιδηράς Κυρίας» Μέριλ Στριπ έναντι της «Μέριλιν» Μισέλ Ουίλιαμς και της Τίλντα Σουίντον του «Κέβιν». Η γριά κότα έχει το ζουμί. Το ίδιο με την επικράτηση του Κρίστοφερ Πλάμερ. Καθώς και με το «Rango» στην κατηγορία του animation αλλά και με το «Senna», που δεν θα δούμε εν Ελλάδι, στην κατηγορία καλύτερου ντοκιμαντέρ.

Ομως μη αναμενόμενη, ως καλύτερη ξενόγλωση, ήταν η επικράτηση της συναρπαστικής ταινίας του Πέδρο Αλμοδόβαρ «Το δέρμα που κατοικώ» έναντι του αριστοτεχνικού «Ενας χωρισμός» του Ιρανού Ασγκάρ Φαραντί. Ετσι κι αλλιώς πάσης φύσεως βραβεία είναι επίκαιρα, εφήμερα και αναλώσιμα. Μόνο όποια ταινία γράψει έστω και δυο αράδες ιστορίας, αυτή είναι η ευνοούμενη του χρόνου και της μνήμης.