Το τέλος της πελατειακής Ελλάδας

Το πολιτικό μας σύστημα είναι αυτή τη στιγμή απόλυτα παγιδευμένο, αφού δυστυχώς δεν έχει αντιληφθεί ότι η χώρα θα διασωθεί αν υπάρξει ελάχιστη εθνική αυτογνωσία. Με λίγα λόγια, να υπάρξει ακριβής κατανόηση και περιγραφή του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε, ότι δηλαδή η χώρα μας εισήλθε σε άγνωστης διάρκειας περίοδο δοκιμασιών, με απρόβλεπτες διαστάσεις που απειλούν ακόμα και την ουσιαστική σύγχρονη επιβίωσή της ως χώρας και ως έθνους.

Αποτελεί στρουθοκαμηλισμό να πιστεύουμε ότι μπορούσαμε να αποφύγουμε την υπαγωγή μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στον μηχανισμό διάσωσης του Eurogroup και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Δυστυχώς η χώρα έχει χρεοκοπήσει εδώ και πολύ καιρό, όχι τώρα, και όλα αυτά που μας συμβαίνουν ήταν αναμενόμενα.

Η αυτοκαταστροφική πορεία μας, που παρήγαγε αυτό το ελληνικό φαινόμενο και το οδήγησε στη χρεοκοπία, δυστυχώς συνεχίζεται από όλα τα κόμματα, σίγουρα με κεντρική ευθύνη του ΠΑΣΟΚ και της «λαϊκής Δεξιάς», αλλά και μιας Αριστεράς που επιμένει να είναι παρωχημένη και καταγγελτική. Ακόμα και σήμερα που η χρεοκοπία είναι μέσα στα σπίτια μας, οι διαφωνίες των κομμάτων αφορούν πλειοδοσία και υποστήριξη συντεχνιών. Η βαθιά αυτοκαταστροφική πορεία συνεχίζεται, με τις πολιτικές ηγεσίες να μην αντιλαμβάνονται την ευθύνη τους, να συνεχίζουν να σκιαμαχούν για το παρελθόν, ενώ έπρεπε ήδη να έχουμε προχωρήσει σε εθνική ανασυγκρότηση με συγκεκριμένες πολιτικές, επίπονες βέβαια, σε όλες τις λειτουργίες της χώρας – ασφαλιστικό σύστημα, αγορά εργασίας, αποκρατικοποιήσεις, περιορισμός του δημόσιου τομέα, φορολογικό σύστημα.

Αλλο είναι να υπερασπίζεσαι ένα δημόσιο σύστημα που προσφέρει ποιοτικές υπηρεσίες στον πολίτη και άλλο είναι να υπερασπίζεσαι ένα σύστημα στο οποίο οι πολίτες αναγκάζονται να προσφεύγουν στον ιδιωτικό τομέα για υπηρεσίες που υποτίθεται ότι προσφέρει ο δημόσιος.

Η Κεντροαριστερά στην Ευρώπη δεν είναι υπέρ του κρατισμού αλλά υπέρ της άρσης των ανισοτήτων που γεννά η αγορά.

Επί 37 χρόνια η πολιτική τάξη «έπαιζε» πελατειακά με άνευ όρων παροχές μέσω κρατικού δανεισμού και κοινοτικών πόρων, δηλαδή, έκανε κοινωνική πολιτική με δανεικά. Αντί να γίνει αναδιανομή του εισοδήματος έγινε διανομή δανείων και πόρων της ΕΕ, γιατί απλά η αναδιανομή θέλει σθένος ενώ η διανομή δανεικών θέλει πολιτικό θράσος.

Αδυνατώ να πιστέψω στην εικόνα αυτή της πατρίδας μας, γιατί πιστεύω στην Ελλάδα της παραγωγής, στην Ελλάδα της προσπάθειας, των έντιμων και άξιων πολιτών. Είναι καιρός πλέον να αποδείξουμε ότι έχουμε τη δύναμη να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να κάνουμε τις θυσίες που επιβάλλεται για να επιβιώσουμε.

Πρέπει να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των φίλων μας στην Ευρώπη πριν μας κλείσουν την πόρτα του δανεισμού της επιβίωσης και μας οδηγήσουν σε έξοδο από το ευρώ. Πρέπει εμείς να καθοδηγήσουμε και πρώτοι να προτείνουμε μεταρρυθμίσεις εξόδου από τη χρεοκοπία και όχι να καθοδηγούμαστε, βαρυγκομούντες, από τις αποφάσεις του ΔΝΤ. Πρέπει εμείς οι ίδιοι να μειώσουμε τις υψηλές δαπάνες και τις σπατάλες, αλλά πάνω απ’ όλα να αλλάξουμε το σαθρό μοντέλο παραγωγικότητας, γιατί μόνο έτσι θα ευνοηθούν τα μεσαία και κατώτερα οικονομικά στρώματα, με ένα νέο παραγωγικό σύγχρονο μοντέλο. Για παράδειγμα, το φορολογικό σύστημα που τα έσοδά του είναι στο 7,7% του ΑΕΠ, ενώ στην ΕΕ είναι στο 12,5%, να το φθάσουμε στο 11%. Αν το πετύχουμε αυτό δεν χρειάζονται οι οριζόντιες περικοπές μισθών που καταστρέφουν το εισόδημα των μεσαίων και φτωχών οικογενειών.

Χρειαζόμαστε σήμερα ένα νέο συνδικαλιστικό κίνημα που θα προωθεί τα συμφέροντα των εργαζομένων, αλλά ταυτόχρονα να κατανοεί ότι οι κοινωνίες χτίζονται με συναινέσεις και παραχωρήσεις στη βάση ισορροπίας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.

Χρειαζόμαστε πολιτικές παρεμβάσεις που θα ενισχύουν θεσμούς που συμβάλλουν στην πραγματική εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, παρεμβάσεις που θα στηρίζουν την ελεύθερη αγορά, όχι όμως την ασυδοσία. Την προώθηση κάθε υγιούς και ελπιδοφόρας ιδιωτικής πρωτοβουλίας και επιχειρηματικότητας.

Θέλουμε σήμερα μια Ελλάδα δημιουργική, παραγωγική, όχι μια πελατειακή Ελλάδα, μια Ελλάδα που θα στηριχθεί στους νέους με αξίες, γνώσεις, ικανότητες αλλά και με θέληση στην καινοτομία και την κοινωνική προσφορά.

Χρειαζόμαστε νέες πολιτικές που θα αλλάξουν τη χώρα, με πολίτες συμμέτοχους στην προσπάθεια.

Ο Νίκος Μαρουδιάς MD, PhD, είναι σ. διευθυντής ΕΣΥ, μέλος ΤΕ Υγείας του ΠΑΣΟΚ