Ο εσωτερικός κατακτητής καταστρέφει και καταστρέφεται

Στο «Το χιόνι ήταν βρόμικο», η δράση τοποθετείται σε μια φανταστική κατεχόμενη πόλη στη διάρκεια του Πολέμου, στη Φλάνδρα, την Αλσατία ή και την Ολλανδία. Ο 19χρονος ήρωας είναι παιδί αγνώστου πατρός, με μητέρα που τρέχει υπό την ανοχή των κατακτητών έναν παράνομο οίκο ανοχής στον οποίο βρίσκουν καταφύγιο πεινασμένες κοπέλες από την ύπαιθρο αλλά και από αστικές οικογένειες. Εν μέσω της φτώχειας και της παγωνιάς του πολέμου η οικογένεια ευημερεί προκαλώντας του γείτονες και τους αντιστασιακούς. Ο κακομαθημένος ήρωάς μας φέρεται βάναυσα στις σπιτωμένες κοπέλες, αγνοεί προκλητικά τους περιοίκους, ενώ εξευτελίζει την γειτονοπούλα που τον ερωτεύεται πασάροντας τη σε έναν συνεργάτη του στις παρανομίες. Προκειμένου να «ενηλικιωθεί», σκοτώνει έναν γερμανό αξιωματικό και διαπράττει έναν δεύτερο φόνο κατά τη διάρκεια μιας ληστείας στο χωριό όπου ανατράφηκε. Συμπεριφερόμενος ως εσωτερικός κατακτητής καταστρέφει ζωές, ξοδεύει χρήματα προκλητικά, ενώ δεν κρύβεται σε καμιά περίπτωση, αντίθετα προκαλεί τη μοίρα και το πεπρωμένο, και αναζητεί την αναγνώριση και την κοινωνική ένταξη μέσω της πραγμάτωσης του κακού.

Οταν εντέλει συλληφθεί από τις αρχές κατοχής θα είναι για τους λάθος λόγους. Το παράλογο της ύπαρξης θριαμβεύει. Ο ήρωάς μας μόνον αντιστασιακός δεν είναι, αντιθέτως τα εγκλήματά του στοχεύουν σ’ ένα είδος κοινωνικής αναγνώρισης που ποτέ δεν είχε, και στην ανακάλυψη της πατρότητας που δεν είχε γνωρίσει. Ταυτόχρονα, μέσα από τις έξοχες σελίδες που αποτιμούν τη φυλάκισή του, κι ενώ φαντάζεται μέσω μιας «γυναίκας στο απέναντι παράθυρο» τους όρους της πραγματικής ευτυχίας, ανακαλύπτουμε την οξεία ευαισθησία του, τη νοσταλγία του για τον ρομαντικό έρωτα και την αναζήτηση οικογενειακής εστίας.