Στη ρίζα των πύργων της Αστράκας

Οσες φορές κι αν σηκώσει κανείς το βλέμμα προς τους πύργους της Αστράκας αυτό που θα δει δεν θα είναι ποτέ το ίδιο, λένε αυτοί που ξέρουν. Είναι άλλη η εικόνα όταν το δειλινό βάφει κόκκινους τους γρανιτένιους βράχους, άλλη όταν η ομίχλη κυκλώνει τους πύργους, τελείως διαφορετική όταν το χιόνι πασπαλίζει τα ζωνάρια.

Οι πύργοι του Πάπιγκου, όπως λέγονται, αφού βάζουν πλάτη στο χωριό με τον υψηλότερο από τους πέντε πύργους να φτάνει στα 1.788μ., στέκουν επιβλητικοί πάνω από το Μικρό Πάπιγκο που βρίσκεται αγκιστρωμένο σε υψόμετρο 980.

Περίπου 2 χλμ. ασφάλτου χωρίζουν το Μεγάλο Πάπιγκο από το Μικρό και ένας παρατηρητικός στη διαδρομή θα διακρίνει τα σημάδια της αέναης μάχης του αέρα, του νερού και του βράχου από όπου γεννήθηκαν οι μπιστεριές, το καταφύγιο των κυνηγημένων. Αλλά και οι οβίρες, οι φυσικές πισίνες, που σχηματίζονται από τα νερά του ρέματος Ρογκοβό.

Στην είσοδο του Μικρού Πάπιγκου βρίσκεται η εκκλησία των Ταξιαρχών με το πολυφωτογραφισμένο καμπαναριό της. Ο ναός χτίστηκε το 1808 και μπορεί η αγιογράφησή του να είναι σύγχρονη, αλλά από τον αρχικό ναό παραμένει το αριστουργηματικό ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Από τους Ταξιάρχες ξεκινά το μεγάλο καλντερίμι του χωριού πάνω στο οποίο βρίσκεται το παλιό σχολείο έργο και αυτό του Μιχαήλ Αναγνωστόπουλου, όπου σήμερα στεγάζεται το Κέντρο Ενημέρωσης της WWF. Η περιήγηση μέσα στα καλντερίμια του Μικρού Πάπιγκου είναι απολαυστική αλλά η διαδρομή πέρα από τα πέτρινα δημιουργήματα των ανθρώπων στα πέτρινα δημιουργήματα της φύσης είναι συγκλονιστική. Η διαδρομή με τα πόδια προς τη Παναγία την Παλιουρή αποκαλύπτει ένα μέρος από αυτή την ομορφιά, ενώ οι πεζοπορικές διαδρομές από το Μικρό Πάπιγκο προς τη Δρακόλιμνη, την Αστράκα και τη Γκαμήλα είναι ανεπανάληπτες.

Η Δρακόλιμνη

Είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς των πεζοπόρων. Οι ντόπιοι πάλι ισχυρίζονται ότι όλοι θα έπρεπε έστω και μια φορά στη ζωή τους να ανέβουν μέχρις εκεί για να θαυμάσουν τις χιονισμένες κορυφές και την θέα που μόνο οι αετοί αντικρίζουν. Είναι απομεινάρι της παγετωνικής περιόδου στην Ελλάδα και βρίσκεται στα 2.050 μ. ανάμεσα στις κορυφές Λάπατος και Πλόσκος με την Γκαμήλα (2.497μ.), την υψηλότερη κορυφή της Τύμφης, να επιβλέπει από κοντά τα πάντα. Στην εποχή των μύθων πίστευαν ότι η Δρακόλιμνη της Τύμφης ήταν άπατη, όμως σήμερα ξέρουμε ότι το βάθος της δεν ξεπερνά τα 5 μέτρα. Επίσης από τους δράκοντες της ιστορίας σήμερα επιβιώνουν οι αλπικοί τρίτωνες, ένα προστατευόμενο αμφίβιο είδος που μοιάζει με σαλαμάνδρα.