Το τέταρτο κουδούνι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Δε θα γίνει τελικά τον Φεβρουάριο στο «Βασιλάκου» η – βασισμένη στο βιβλίο «Δε μ’ αγαπάς. Μ’ αγαπάς. Τα παράξενα της μητρικής στοργής. Τα γράμματα της Μαργαρίτας Λυμπεράκη στην κόρη της Μαργαρίτα Καραπάνου» της Φωτεινής Τσαλίκογλου – παράσταση «Δε μ’ αγαπάς. Μ’ αγαπάς». Που ‘χε σχεδιάσει ν’ ανεβάσει ο Πέτρος Ζούλιας με Ρένη Πιττακή (φωτογραφία) και Πέγκυ Τρικαλιώτη κλείνοντας τον φετινό, άτυπο «Κύκλο Μαργαρίτας Καραπάνου». Παράσταση για την οποία σας έγραφα στο «Τέταρτο Κουδούνι» στις 24 Νοεμβρίου.
Οχι. Δεν τσακώθηκαν και το διέλυσαν. Οχι. Δεν υπήρξαν προβλήματα με τον παραγωγό Κώστα Μπάλλα ή με τα δικαιώματα του βιβλίου. Οχι. Τίποτα το δυσάρεστο δε συνέβη – όλοι καλά είναι. Η αιτία της ματαίωσης είναι ευχάριστη. Η Πέγκυ Τρικαλιώτη περιμένει παιδάκι. Με το καλό!
«[…] Τώρα, βέβαια, για να μιλήσουμε επί της ουσίας δηλαδή, όπως θα ‘λεγε κι ένας από τους Αγροίκους του Γκολντόνι, το βραβείο απονέμεται σε όλους τους συνεργάτες, αφού την παράσταση δύσκολα θα ισχυριζόταν κανείς ότι την δημιουργεί ένας μόνο – θα ήταν αδιανόητο όσο ισχυρή κι αν είναι η κατευθυντήρια γραμμή του. Επομένως, απονέμεται σ’ εμένα, στον Γιάννη Νταλιάνη, στην Αλεξία Καλτσίκη, τον Δημήτρη Ημελλο, τον Παντελή Δεντάκη, τον Βασίλη Κουκαλάνι, τον Θάνο Τοκάκη, την Εύα Μανιδάκη, τον Δημήτρη Καμαρωτό, τον Λευτέρη Παυλόπουλο. Και βέβαια, μέσα από αυτούς, στο αδιαχώριστο σύνολο των συνεργατών μου σε ολόκληρο το φάσμα της πορείας μου […]».
Τα λόγια ήταν του Λευτέρη Βογιατζή. Τα διάβασε απ’ το τετράδιό της η Αμαλία Μουτούση – καλύτερη επιλογή δε θα μπορούσε να γίνει – εκ μέρους του. Μια κι ο σκηνοθέτης – ηθοποιός δεν ήταν δυνατό για λόγους υγείας να είναι παρών. Στην απονομή των Βραβείων Θεάτρου και Μουσικής της Ενωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών. Η οποία τον τίμησε με το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου της σεζόν 2010 – 2011. Για το «Θερμοκήπιο» του Πίντερ που ανέβασε αλλά και για το σύνολο της σχεδόν σαραντάχρονης δουλειάς του στο θέατρο. Ενα βραβείο που θα ‘πρεπε προ πολλού να του ‘χει απονείμει… Ενα βραβείο που όλοι το χειροκροτήσαμε πολύ. Κι από την ψυχή μας. Γιατί καλύτερο δεν έχουμε.
Πενήντα χρόνια κλείνουν σήμερα – 21 Δεκεμβρίου του 1961 ήταν. Οταν ο Κώστας Νίτσος (φωτογραφία δεξιά), πανίσχυρος τότε διευθυντής στην εφημερίδα που τώρα γράφω, ο οποίος είχε αναδείξει, μέσα απ’ την περίφημη δεύτερη σελίδα, τις τέχνες, με πρώτο το θέατρο, σ’ έναν απ’ τους βασικούς μοχλούς της κυκλοφοριακής επιτυχίας των «ΝΕΩΝ», εξέδωσε το «Θέατρό» του – ένα περιοδικό αφιερωμένο στο θέατρο. Μια προσωπική υπόθεση στην οποία στηρίχτηκε όμως απ’ τους αριστείς της δημοσιογραφίας και της διανόησης δίνοντας ταυτόχρονα το βήμα σε νέους ανθρώπους, «γραφιάδες» και θεωρητικούς, που μέσα απ’ τις σελίδες του «Θεάτρου» ήταν που ξεπετάχτηκαν.
Τριάντα τεύχη μέχρι τον Δεκέμβριο του ’66, το 31 το πρόλαβε η απριλιανή δικτατορία η οποία πολτοποίησε τα εναπομείναντα αντίτυπα του τεύχους 30 με το αφιέρωμα στον… κομμουνιστή Λόρκα, επανακυκλοφορία ύστερα από σιωπή εξίμισι χρόνων το 1973 και το «Θέατρο», που συνέχισε μέχρι το 1981 – τελευταίο τεύχος το 67/68 -, όταν ο Κώστας Νίτσος ανέλαβε το Εθνικό Θέατρο, έγραψε ιστορία: ένα περιοδικό με έξοχη ύλη, με εξαίρετη εμφάνιση και – κυρίως – με άποψη για τα πράγματα.
Οσοι το διαβάζαμε ή το διαβάσαμε, άπαξ έστω, Ξέρουμε – κάποιους μας σημάδεψε κιόλας. Οσοι δεν το διαβάσατε ψάξτε το. Κάπου θα βρείτε παλιά του τεύχη. Και θα καταλάβετε τι εννοώ.
Ο Κώστας Νίτσος, αειθαλής – στις 30 Νοεμβρίου καβατζάρισε τα ενενήντα ένα -, πάντα ενεργός, αφιερωμένος στη δημοσιογραφία και στην Αντίσταση που υπηρέτησε, θα παραμείνει φάρος σε μια πορεία που δυστυχώς έχει χάσει τον μπούσουλα…
Ε, όχι. Αλίμονο… Δεν παρουσιάζεται ο «Χορός μεταμφιεσμένων» του Βέρντι «για πρώτη φορά στην Ελλάδα». Οπως άκουσα απ’ τον παρουσιαστή του κυριακάτικου μεσημεριανού δελτίου ειδήσεων του Mega. Ε, όχι…
Εντάξει. Δε λέω όχι. Να κατεβώ και στις τουαλέτες του «Bios». Για να δω το «Τρίπτυχο» του Χάινερ Μίλερ. Το ‘κανα. Και μου άρεσε – πολύ ενδιαφέρουσα βρήκα την παράσταση του Δημήτρη Μπίτου και της ομάδας «Ασίπκα». Αλλά υπάρχουν και κάποια όρια στην ανθρώπινη αντοχή – ειδικά των ανθρώπων με μια κάποια ηλικία…
Ερχεται τώρα ο Δημήτρης Μπίτος (φωτογραφία), πάλι, κι η ομάδα «Ασίπκα» κι ανεβάζουν τις «Σιωπηλές φωνές» της Μαρούλας Κλιάφα εν είδει «παράστασης – ντοκιμαντέρ». Στο «Παλιό Βυρσοδεψείο» – κάπου στην Ορφέως. Εντάξει, λέω και πάλι. Να μεταφέρω το ταλαιπωρημένο μου το σαρκίο κι εκεί – στο κρύο και στην υγρασία, χειμωνιάτικα. Αλλά στις 6 – ναι, στις έξι!!!!!! – το πρωί, βρε άσπλαχνα παιδιά; Με την τσίμπλα στο μάτι; Παρασκευοσάββατα και Σαββατοκύριακα από 23 Δεκεμβρίου μέχρι 15 Ιανουαρίου; Μέσα στην παγωνιά; Οσο κι αν πιάσουν οι αλκυονίδες… Και μετά ποιος θα πληρώσει τους γιατρούς;
Αμείλικτοι αυτοί οι νέοι σκηνοθέτες. Ορθιους μας έχουν στήσει, να περιμένουμε με τις ώρες ν’ αρχίσουν, να περιμένουμε έξω από πόρτες κλειστές, να πατάμε σε πατάρια σαθρά, ν’ ανεβοκατεβαίνουμε σκάλες, σε καύσωνες και εν μέσω κυμάτων ψύχους, σε βουνά και σε θάλασσες, σε νταμάρια και σε υπόγεια ανήλιαγα, σε παραστάσεις τρίωρες, και τετράωρες, και δωδεκάωρες, και εικοσιτετράωρες μας έχουν σύρει, αλλά να μας σηκώνουν απ’ το ζεστό μας το πάπλωμα, χάραμα, χριστουγεννιάτικα, για να τρέχουμε σε παλιά βυρσοδεψεία – κι ούτε καν να προλάβουμε να εκκλησιαστούμε… – πρώτη φορά μου ‘χει τύχει. Δηλαδή το λεγόμενο concept της παράστασης δεν μπορεί να λειτουργήσει άλλη ώρα; Αυτό είναι Θέατρο της Σκληρότητας, όχι Αρτό και κουραφέξαλα…
«Θα πας ή όχι, στην τελική;», θα με ρωτήσετε; Να δω, να μετρήσω ώς πού φτάνουν οι μαζοχιστικές μου τάσεις – «με λεν Μαριάνθη κι είμαι από τρελή γενιά…» που λέει κι ο Χατζιδάκις – και θα σας απαντήσω.
Google news
