Πρόσωπα της κρίσης

Τριάντα ευρώ. Η είσπραξη της εβδομάδας. Οταν άλλοι κρεμούσαν στολίδια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, η κυρία Ζωή ξεκρεμούσε τις κουβαρίστρες της, έβαλε τα λιγοστά σύνεργα της δουλειάς της σε δύο χαρτόκουτες κι έκλεισε για πάντα την πόρτα στο μικρό ραφείο που διατηρούσε. Υστερα από 20 χρόνια. Το ανθρώπινο τίμημα της κρίσης.

Η γειτονιά στην οδό Λασκάρεως, πίσω από την Πλατεία Αργεντινής Δημοκρατίας, γινόταν πιο φτωχή. Δύο μήνες νωρίτερα έκλεισε το μαγαζί της η κυρία Αθηνά. Πωλούσε επί οκτώ χρόνια ζωοτροφές. Ο κινηματογραφικός φακός ήταν εκεί, λίγο πριν από το τέλος. Παρακολούθησε τις ύστατες προσπάθειες των δύο γυναικών να διατηρήσουν τις δουλειές τους και εν τέλει τις είδε να βάζουν το λουκέτο. «Σου μένει μια πίκρα. Προσπαθείς, προσπαθείς και μετά τι…», ακούγεται η κυρία Αθηνά να λέει.

Πιο δυτικά, σε ένα ΚΑΠΗ στο Κερατσίνι δύο ηλικιωμένοι ζουν στην όαση της αγάπης τους. Κύματα αγωνίας όμως τους διαπερνούν. Οι πενιχρές συντάξεις τους αποτελούν «αιμοδοτικές ενέσεις» στα ήδη ζορισμένα νοικοκυριά των παιδιών τους. Προβληματίζονται για εκείνα και τα εγγόνια τους. Θα έχουν μέλλον στην Ελλάδα της κρίσης; διερωτώνται.

Στη Νεάπολη της Θεσσαλονίκης η διασκέδαση στον «Ζυγό» έχει καθαρά λαϊκό χαρακτήρα, σύμφωνα με οδηγούς διασκέδασης. Είναι από τα ιστορικά σκυλάδικα της πόλης και από τη δουλειά σ’ αυτό ζουν και ανασαίνουν καμιά δεκαριά άνθρωποι. Για 20 ευρώ νυχτοκάματο. Οπως ο Αρης, ο «ατζέντης» – το παρατσούκλι του -, ο άνθρωπος-ορχήστρα του καταστήματος, ή η Κοράλ, η φίρμα του μαγαζιού. Μεσούσης της κρίσης, οι νύχτες στο κέντρο της οδού Κωνσταντινουπόλεως γίνονται πιο ζόρικες, όμως οι άνθρωποί του κρατούν ψηλά το κεφάλι.

Ο τηλεοπτικός φακός σαν ψυχρός παρατηρητής κατέγραψε την καθημερινότητα ανθρώπων της πόλης – κυρίως της Αθήνας -, έστησε αυτί και αφουγκράστηκε τις αγωνίες τους στους χώρους που κινούνται, έπιασε κουβέντες με όσους τους συναναστρέφονται.

Χωρίς σενάριο και ηθοποιούς είναι τα 13 επεισόδια του «Docville» – μια ιδέα του Μάρκου Γκαστίν στην οποία έδωσαν σάρκα και οστά ο ίδιος και άλλοι 16 σκηνοθέτες (Κατερίνα Πατρώνη, Ηλίας Γιαννακάκης, Εύα Στεφανή, Γιάννης Μισουρίδης, Αλέξανδρος Παπανικολάου και Εμιλυ Γιαννούκου, Ηλίας Δημητρίου, Αγγελος Κοβότσος και Νατάσα Ξύδη, Καλλιόπη Λεγάκη, Σταύρος Ψυλλάκης, Γεράσιμος Ρήγας και Μάρκος Γκαστίν, Χρόνης Θεοχάρης και Μαριάννα Οικονόμου).

Γιατί το σενάριο που γράφει η ίδια η ζωή είναι πιο ισχυρό από εκείνο του πιο εμπνευσμένου σεναριογράφου. Γιατί τα στιγμιότυπα των ανθρώπων που παρακολούθησε η κάμερα είναι πιο ισχυρά κι από την καλύτερη ερμηνεία ηθοποιού. Χωρίς δραματικές κορόνες.

Κάθε επεισόδιο διαδραματίζεται σε έναν συγκεκριμένο χώρο, μια συγκεκριμένη διεύθυνση: ένα μαγαζί, ένα περίπτερο, ένα νοσοκομείο, μια στοά, μια πλατεία με πρωταγωνιστές όσους κατοικούν, εργάζονται ή συχνάζουν εκεί.

Δεκατρείς διευθύνσεις για την κρίση όπως αυτή σχηματίζεται μέσα από τα ισάριθμα επεισόδια της σειράς ντοκιμαντέρ. «Λασκάρεως 99», «Ασκληπιού 24», «Μυλογιάννη 120, Χανιά», «Δ. Σούτσου 21», «Αριστείδου 10-12», «Μακεδονίας 41, Ταύρος», «Οδός Αναπαύσεως», «Λ. Θρακομακεδόνων 26, Αχαρνές», «Αϊ-Γιώργης, Λυκαβηττός», «Αδριανού 11, Κερατσίνι», «Λ. Αλεξάνδρας 173», «Πλατεία Συντάγματος».

«Εχουν γίνει τόσα ντοκιμαντέρ για τη ζωή των ζώων, γι’ αυτό σκέφτηκα να κάνω ένα για τη ζωή των ανθρώπων της πόλης», λέει ο Ελληνογάλλος Μάρκος Γκαστίν, που είχε προκαλέσει αίσθηση το 2004 με το ντοκιμαντέρ του «Μασσαλία, μακρινή κόρη» για το ελληνικό στοιχείο στο γαλλικό λιμάνι της Μεσογείου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ 3