Ζωή με δόσεις

«Εχασε πια το χρώμα αυτός ο κόσμος», κάπου στη μνήμη θαμμένο και ξεπήδησε πρωί πρωί μαζί με τη μέντα της οδοντόκρεμας. Βλέπω ειδήσεις χωρίς ήχο, μόνο διαβάζοντας τα «σούπερ», νομίζω έτσι λένε τα γραμμένα στο κάτω μέρος της εικόνας.

Οπως παιδί στα πρώτα θρίλερ έκρυβα τα μάτια μου πίσω από τη μισάνοιχτη παλάμη κι έβλεπα τον φόνο μέσα από τα δάχτυλά μου για να γίνει ο φόβος κάπως πιο υποφερτός. Πού και πού δεν κρατιέμαι, νικάει αυτό το δεύτερο που κρύβεται επιμελώς μέσα μου (της περιέργειας και του «όλα να τα μάθω, όλα να τα ξέρω») και πιάνω το κοντρόλ, μπαίνει ο ήχος σαν σίφουνας, παίρνει το σπίτι ν’ αγριεύει, μιλάνε όλοι μαζί μια γλώσσα που διαφωνεί εντελώς λέγοντας ακριβώς τα ίδια. Αδύνατον να καταλάβω. «Να αντιφάσκεις με τον εαυτό σου. Ο έσχατος εξευτελισμός». Κάπου το διάβασα κι αυτό, γύρω στο ’80. Ούτε θυμάμαι πού. Βλέπω τον πρώην πρωθυπουργό ευδιάθετο, να γυρνάει τον κόσμο και να διακηρύσσει το ορθόν της φαεινής του «Δημοψηφίσματος».

Εκεί που πάει να ξεχαστεί το έκτρωμα του νου, εκεί να το θυμίσει. Τι να πεις; Εδώ πια μόνο ο ιατρικός κόσμος ίσως μπορεί να βοηθήσει. Εστω και με φακελάκι.

«Εχασε πια το χρώμα αυτός ο κόσμος» επανέρχονται οι λέξεις, μια μια ξεπηδούν και απαιτούν να μάθουν την καταγωγή τους.

«Δεν με νοιάζει που αρχίζω και ξεχνάω», έλεγε το βράδυ φάτσα στο τζάκι η Μαργιέττα. «Εγώ το ζήτησα απ’ τη φύση. Βοηθάει πολύ. Σταματάει αμέσως τις συγκρίσεις. Δεν μπορείς να πεις “κάποτε ήτανε αλλιώς τα πράγματα”. Πώς αλλιώς; Δεν θυμάμαι». Ο καθένας με τον τρόπο του. Εγώ όμως που συνεχώς επικαλούμαι τη μνήμη και ζω εξ αυτής θέλω να βρω γονιό στον στίχο. Παίρνω τηλέφωνο τον Θανάση. Τον ρωτάω. «Περίμενε» μου λέει. «Παίρνω τώρα τα κεντρικά και θα σου πω». Τώρα στο καντράν σταμάτησαν να βάζουν τις φωνές και έβαλαν τις διαφημίσεις. Τράπεζες, αλκοόλ και αυτοκίνητα. Πιο συχνά απορρυπαντικά για δύσκολους λεκέδες. Βρώμικοι καιροί και μεθυσμένοι οδηγοί σε τραπεζικούς αδιέξοδους δρόμους.

«Εγώ πάντως απ’ τη γλώσσα των πολιτικών – πανελιστών προτιμώ το “Ηλεκτρονικό πιεσόμετρο που μιλάει ελληνικά”. Επιμένει η Μαργιέττα. Τηλέφωνο. Ο Θανάσης. «Λοιπόν ο στίχος που λες “Εχασε πια το χρώμα αυτός ο κόσμος” είναι του Σεφέρη από ένα προπολεμικό ποίημα με τίτλο “Αλληλεγγύη”. Θες να σου πω και πώς τελειώνει; “Και τα πανιά μου όσο κρατήσουν, κι ο θεός μου”, το θεός μου όχι με κεφαλαίο. Με πεζό το θ(ήτα), για πιο οικείο».

Βλέπω τη Μαργιέττα, ρόδινο τα πρόσωπο από τις ανταύγειες της φωτιάς, και θυμάμαι τον ήρωα του Τσέχοφ: «Τι χολοσκάς, Αλέκο; Ξέχνα. Ξέχνα τα όνειρά σου».

Μεσα απ’ τα χείλια της η Μαργιέττα μουρμουρίζει:

«Πάλι με τέχνη θα τη βγάλουμε κι απόψε. Πα μαλ».

Ξέχνα. Ξέχνα τα όνειρά σου.