«Και το χαμόγελο αντίδραση είναι»

«Αν κοιτάξεις για πολλή ώρα την άβυσσο στο τέλος και η άβυσσος θα σε κοιτάξει» έλεγε ο Φρίντριχ Νίτσε. Yπάρχει όμως και η ρήση του γάλλου φιλόσοφου Εμίλ Σαρτιέ: «Η απαισιοδοξία είναι θέμα διάθεσης ενώ η αισιοδοξία θέμα θέλησης». Κι εδώ στεκόμαστε.

Αισιοδοξία, λοιπόν. Tη θέλουμε και την επιλέγουμε. Την έχει επιλέξει άλλωστε και μια μεγάλη μερίδα τραγουδοποιών που κόντρα στα δεδομένα της εποχής αναδεικνύουν μέσα από τα τραγούδια τους τις δυνάμεις της χαράς, του χορού, το χιούμορ ή τον ρομαντισμό τους – σαν να θέλουν να βάλουν φρένο στο δέλεαρ της αβύσσου.

Καταιγιστικοί χορευτικοί ρυθμοί που σε τραβάνε από τη… μύτη να λικνιστείς, στίχοι που σαρκάζουν την καθημερινότητα ή φωτεινές ποπ μελωδίες, ντυμένες με πολλά έγχορδα, πολύ πιάνο, πολύ… συναίσθημα.

Τυχαίο που ο τίτλος «Back to Happiness» ονομάτισε την κεντρική συναυλία που έδωσε χθες στην Αθήνα η νέα τραγουδοποιός Μαριέτττα Φαφούτη; Αν ήταν άλλη η συγκυρία θα το είχαμε προσπεράσει χωρίς δεύτερη σκέψη. Mέσα στο γκρίζο της κατάστασης, η λέξη happiness (ευτυχία) μπορεί να μοιάζει ακόμα και πρόκληση. Ή κάπως έτσι. Διαπιστώνουμε όμως ότι όσο πιο πιεσμένη και η δυσοίωνη είναι η καθημερινότητά μας τόσο πιο μεθυστικά φευγάτο τείνει να είναι το μήνυμα που μας στέλνει η μπάντα…

«Δεν είναι ότι εμείς είμαστε αλλού και δεν βλέπουμε τι γίνεται» λέει η Μαριέττα Φαφούτη που ανήκει κι αυτή στη μεγάλη μάζα των νεοαπολυθέντων (από τον χώρο της διαφήμισης). «Οχι. Θέλουμε να αντιδράσουμε. Να πούμε πως ό,τι και να γίνει πάντα υπάρχει περιθώριο για ένα χαμόγελο στο τέλος». Δεν μας εκπλήσσει. Το «Try a little romance (πρώτος της δίσκος) έχει δανειστεί κάτι από την αισιοδοξία των μιούζικαλ των δεκαετιών του ’60 και του ’70, στη συνέχεια βουτάει σε έναν ποπ ρομαντισμό και καταλήγει σ’ ένα μείγμα ευδαιμονίας και ποπ νωχελικότητας. Αιθέρια φωνητικά, τρυφεροί στίχοι, πολύχρωμες εικόνες και δραματικές ιστορίες αγάπης που όμως καταλήγουν σε ξέφωτα.

Το δεύτερο album του Evripidis and his Tragedies (Ευριπίδης Σαμπάτης) που ζει μόνιμα στη Βαρκελώνη έχει τον… παραπλανητικό τίτλο «A healthy dose of pain» (μια υγιής δόση πόνου). Παραπλανητικός τίτλος, γιατί όταν ακούς τις 12 αυτοβιογραφικές ιστορίες του, βρίσκεσαι στη μέση των 60s (ποπ φολκ), βάζεις τα αθλητικά σου και οδεύεις προς τη δροσιά του πρωινού, το ηλιοβασίλεμα των ερωτευμένων, την αθωότητα των παιδικών διακοπών. Το κάθε κομμάτι του περιέχει το δικό του μικρό δραματάκι (στιχουργικά), ο ήχος του όμως είναι απόλυτα γλυκόπιοτος, νανουριστικός, κατευναστικός.

Κάπως έτσι βλέπουν τις μέρες και τις νύχτες τους και οι Your Hand In Mine (Μάνος Μυλωνάκης, Γιώργος Παπαδόπουλος) που αυτό το φθινόπωρο επέστρεψαν με το νέο άλμπουμ τους «The garden novels» («Οι ιστορίες κήπων»). Μέσα από τα εννέα ορχηστρικά κομμάτια τους επιχειρούν μια διαδρομή στο υποσυνείδητο, με ήχους και μελωδίες από την αγγλική και τη γαλλική ύπαιθρο (περιέχει αρκετές εξωτερικές ηχογραφήσεις φυσικών ήχων σε δάση και χωράφια), μνήμες από επτανησιακές μαντολινάτες, βαλσάκια, ταραντέλες, κομμάτια που θα μπορούσαν άνετα να επενδύσουν ταινία εποχής.

Ηχοι του θέρεμιν, βιολιά, κιθάρες, ταξιδιάρα φυσαρμόνικα, ακορντεόν και κρουστά μπαίνουν στην υπηρεσία της ανάλαφρης ατμόσφαιρας του νέου CD («Downright melodies») των WaterPipes (Marcel Eringa και Ντένις Παράσχης). Η φολκ/ποπ σε αισιόδοξα πρωινά ξυπνήματα, με στίχους και φωνές που σε οδηγούν σε ήρεμα ξέφωτα κάπου μακριά, κάπου στην εξοχή, κάπου αλλού… Εξωστρέφεια και αισιοδοξία, ποπ ρυθμικά χιτάκια, ο ρομαντισμός και η αθωότητα της απολίτικης πλευράς μας.

«Ασφαλώς και δεν είναι τυχαίο» αναφέρει ο παραγωγός και μουσικός Αγγελος Σφακιανάκης που επί χρόνια έχει επαφή με τις νέες δυνάμεις του χώρου. «Οπου υπάρχει χαμόγελο, υπάρχει και κόσμος» λέει. «Είτε η αφετηρία είναι η νοσταλγία είτε το χιούμορ, ο σημερινός ακροατής έχει ανάγκη να χαμογελάσει». «Εξω στο Αίθριο» είναι ο τίτλος της τελευταίας του παραγωγής, τραγούδια που έγραψε ο Τάσος Ποταμιάνος και τραγουδάει ο Μάκης Παπαγαβριήλ. Κοσμοπολίτικο περιβάλλον και ρυθμοί, λάτιν, σουίνγκ, ροκ, φιλτραρισμένοι μέσα από τη γραφή ενός έντεχνου καλλιτέχνη. Κομμάτια βιωματικά, αντισυμβατικά που έχουν χιούμορ και πολύ συναίσθημα. «Ναι τον χτίσαμε πάνω σ’ αυτήν τη λογική» λέει ο κ. Σφακιανάκης, «γιατί κι εμείς οι ίδιοι δεν αντέχουμε πλέον την γκρίνια».