Νερό στο κρασί τους

«Εκείνος εκεί, ο μεσαίος είναι, με τα γυαλιά». Ισα που ακούγεται η φράση, λίγο πριν ο φακός «ανακαλύψει» τον Λουκά Παπαδήμο καθώς προβάλλει από το Προεδρικό Μέγαρο την ημέρα που του ανατέθηκε η πρωθυπουργία της χώρας και κάνει ζουμ στο πρόσωπό του. Μια σκηνή φευγαλέα σχεδόν από τους «Πρωταγωνιστές», που τη συμπληρώνει λίγο αργότερα η φράση της Αννας Διαμαντοπούλου: «Είναι μια ήττα της πολιτικής ότι ο κόσμος αποδέχτηκε με ανακούφιση την ανάθεση της πρωθυπουργίας σε έναν τεχνοκράτη μη πολιτικό». Και ήττα της επικοινωνιακής φαντασμαγορίας στην οποία είχαν επιδοθεί οι πολιτικοί με τόσο φανατισμό επί σειρά ετών.

Το ενδιαφέρον της εκπομπής ήταν ότι τρεις πολιτικοί, οι Διαμαντοπούλου, Βορίδης, Ψαριανός, δύο εκ της συνεργασίας του κυβερνητικού σχήματος και εις εκτός, προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την ανατροπή των πολιτικών δεδομένων, που και τους ίδιους ανέδειξαν, «βάζοντας νερό στο κρασί τους», αποκηρύσσοντας τη «λογική του άσπρου – μαύρου» ή και αποκηρύσσοντας το ακραίο πολιτικό παρελθόν τους (Βορίδης). Ενώ σε αντίθεση ο τεχνοκράτης Λουκάς Παπαδήμος, με συγκριτικό στοιχείο παλιά συνέντευξή του στον Σταύρο Θεοδωράκη από την εποχή που εκείνος ήταν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και η χώρα έκανε τα πρώτα της βήματα στο ευρώ, αποδεικνύεται σταθερός στην άποψή του για μια οικονομία την οποία κλήθηκε να περισώσει μία δεκαετία αργότερα, γιατί οι κυβερνήσεις των πολιτικών δεν ανταποκρίθηκαν στα όσα από τότε είχε επισημάνει ότι πρέπει να γίνουν (βελτίωση της λειτουργίας του δημόσιου τομέα, μεταρρυθμίσεις, ανταγωνιστικότητα).

Το πρόσωπο που έχει εγείρει τα περισσότερα αρνητικά σχόλια στον ευρωπαϊκό Τύπο, ο κ. Βορίδης, απέναντι από τον φακό αποκηρύσσει τη στάση του «την εποχή που ήταν φοιτητής». «Πρέπει να δούμε τότε, το ’83, το ’85, ποια ήταν η κατάσταση της χώρας, ποια ήταν η θέση της Αριστεράς… ήμουν 20-21 ετών, πλέον ό,τι έχει βία με βρίσκει αντίθετο… Ναι, είχα μια συνεργασία με το κόμμα του Λεπέν, πλέον δεν υπάρχει το Εθνικό Μέτωπο…». Και φράσεις όπως «είμαστε οι αυθεντικοί Ελληνες, δεν έχουμε σχέση με ομοφυλόφιλους, με Εβραίους»; «Οχι, δεν την είπα ποτέ… Μπορεί να έγιναν μερικές άστοχες τοποθετήσεις στο παρελθόν… Η λογική του άσπρου – μαύρου δεν βοηθάει…».

Η συνέντευξη δεν δίνεται στο μεγάλο υπουργικό γραφείο του Μεταφορών, αλλά σε έναν στενό διάδρομο, με το φως της ημέρας να φαίνεται στο βάθος του «τούνελ». Η κ. Διαμαντοπούλου με τη σειρά της βρίσκεται στο μεγάλο, πολυτελές γραφείο τής υπουργού, για το οποίο λέει με συστολή ότι είναι υπερβολικά πολυτελές (σφραγίδα ωστόσο της αντίληψης ως χθες για τη «βιτρίνα» μιας οικονομίας με πήλινα πόδια). Ο κ. Ψαριανός, στριμωγμένος στον μικρό χώρο που έχει διατεθεί στη Βουλή για τα μέλη της Δημοκρατικής Αριστεράς, εξηγεί ότι μια εκλογική ενίσχυση του κόμματος θα σημάνει και καλύτερα γραφεία.

Ηδη η επιλογή των χώρων αποδείχθηκε συμβολική των εκκρεμοτήτων στην ιδεολογική «χωροταξία», τις οποίες μοιάζει να προκάλεσε η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης της χώρας αλλά και η αντίδραση του κόσμου σε μια πολιτική αδύναμη να τη διαχειριστεί με τις «έτοιμες συνταγές» της.

Με αμηχανία για το παρελθόν του ο κ. Βορίδης, με λόγο στρογγυλό, αποκηρύσσει τη σκληρή στάση τού χθες όρθιος στον στενό διάδρομο: «Δεν πιστεύω σε δηλώσεις μετανοίας… λένε οι Γάλλοι, προέρχεται από μια χουντική νεολαία… Οι πολιτικοί κρίνονται από το σύνολό τους». Και η κ. Διαμαντοπούλου: «Υποχρεωθήκαμε να κάνουμε πράγματα αντίθετα με το DNA μας ως σοσιαλιστικό κόμμα… ήταν κατάσταση εκτάκτου ανάγκης… οι δογματισμοί δεν βοηθούν… δεν πιστεύω ότι δεν κλήθηκε ο κ. Κουβέλης να συμμετέχει». Και ο κ. Ψαριανός: «Οχι, δεν κλήθηκε ποτέ ο Κουβέλης… Δεν μου αρέσει μια Αριστερά που μόνο φωνάζει… έχουμε πιο πολλά κοινά με Δανούς και Ιρλανδούς από έλληνες λαμόγια που έβγαλαν λεφτά στην Ελβετία… Φασίστες υπάρχουν σε όλους τους χώρους και η Αριστερά τα τελευταία χρόνια εκτρέφει ένα είδος φασισμού».