Από τον τζόγο στη διπλωματία

Επαγγελματίας συγγραφέας, περίφημος για τα αστυνομικά του μυθιστορήματα, με παραπάνω από 30 βιβλία στο ενεργητικό του και ερασιτέχνης πινγκπονγκίστας, ο Τζέρομ Τσάριν στα «Καυτά κοψίματα και διαβολεμένα φάλτσα» προσφέρει ένα λεπτομερές και παράλληλα πρωτότυπο χρονικό της επιτραπέζιας αντισφαίρισης.

Ατυπος πρωταγωνιστής αυτού του, εν πολλοίς αυτοβιογραφικού, χρονικού και «κολλημένος» από μικρό παιδί με το πινγκ πονγκ, ο Τσάριν ξεκινάει το οδοιπορικό του μπαίνοντας σε μια από τις ελάχιστες εναπομείνασες λέσχες της Νέας Υόρκης.

Είναι καλοκαίρι του 1968 και σ’ ένα υπόγειο δίχως παράθυρα, κάτω από έναν κινηματογράφο, συνωστίζονται και συνυπάρχουν πρεζάκια και επιχειρηματίες, ψυχαναλυτές και ταχυδρόμοι, πιτσιρικάδες και νοικοκυρές. Μεταξύ των θαμώνων της λέσχης συγκαταλέγονται επίσης πρώην πρωταθλητές αυτού του «παραπεταμένου» σπορ, καθώς και προσωπικότητες όπως ο διάσημος σκακιστής Μπόμπι Φίσερ. Ο Τσάριν θα καταφέρει να γίνει μέλος της ομάδας τους.

Ακούει και αναπολεί και ξαφνικά μεταφέρεται στο Μανχάταν της δεκαετίας του ’40, στη λέσχη του Χέραλντ Λόρενς που «επί είκοσι χρυσά χρόνια λειτούργησε σα θερμοκοιτίδα αμερικανών πρωταθλητών και σαν σχολείο για απατεώνες». Εκεί θα συναντήσει τον Μάρτι Ράισμαν και τον Ντικ Μάιλς, τους μεγαλύτερους παίκτες πινγκ πονγκ που έβγαλε ποτέ η Αμερική. Αμφότεροι ερασιτέχνες που δεν έκαναν ποτέ προπόνηση, αλλά παράλληλα ήταν εξαιρετικά καλοί, περισσότερο «πλάσματα της νύχτας που λάτρευαν να τζογάρουν στα ίδια τους τα παιχνίδια» παρά αθλητές. Περιπλανώμενος στη συνέχεια σε καπνισμένες αίθουσες με λάμπες φθορισμού και σε γήπεδα ανά τον κόσμο, όπου τα «κακά παιδιά» της αμερικανικής επιτραπέζιας αντισφαίρισης επιδεικνύουν τις ικανότητές τους, αντιμετωπίζοντας τους καλύτερους αθλητές του κόσμου, θα φτάσει ώς την Κίνα. Εκεί, την άνοιξη του 1971, θα δει τους παίκτες του πινγκ πονγκ, Αμερικανούς και Κινέζους, να μετατρέπονται σε πιόνια πάνω στη σκακιέρα της διεθνούς διπλωματίας. Κίσινγκερ και Νίξον από τη μία, Τσου Εν-Λάι και Μάο από την άλλη, θα χρησιμοποιήσουν το πινγκ πονγκ (πλοκ πλακ στα κινέζικα) ως «ένα τέλειο πρελούδιο για την επαναπροσέγγιση των δύο χωρών».

Τελευταίος σταθμός του Τσάριν, όπου ο συγγραφέας πηγαινοέρχεται καθόλη τη διάρκεια της αφήγησής του, είναι το Παρίσι, όπου θα βρεθεί να συνομιλεί με τον ελληνικής καταγωγής Ζορζ Μουστακί και λοιπούς φανατικούς του αθλήματος, χρησιμοποιώντας αντί για λέξεις, μόνο το μπαλάκι και τη ρακέτα.

Ενα συναρπαστικό χρονικό, το βιβλίο του Τσάριν αποτελεί έναν φόρο τιμής που αποτίει ο συγγραφέας τόσο σ’ ένα άθλημα που πλέον δεν υπάρχει – «το σύγχρονο πινγκ πονγκ βρίσκεται πολύ πιο κοντά στο χάος που μας περιβάλλει» – όσο και στους ανεπανάληπτους πρωταγωνιστές του για τους οποίους το επιτραπέζιο τένις αποτελούσε πρώτα ζωτικό στοιχείο της κοινωνικής τους ζωής και στη συνέχεια άθλημα ή ψυχαγωγία.