[Ανορθόδοξα] Είμαστε ψύχραιμος λαός

{ARX}Παρ’ όλα αυτά, οφείλω να παραδεχθώ πως είμαστε ψύχραιμος λαός. Τις προάλλες, εν μέσω εθνικής ανάτασης που δικαιολογεί όπως και να το κάνουμε κάποιο σχετικό αναβρασμό του θυμικού, μια ομάδα νεαρών με κουκούλες μπήκε σε ένα κλειστό γήπεδο βόλεϊ. Οι νεαροί άρχισαν να ρίχνουν φωτοβολίδες και να χτυπούν με ρόπαλα όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Οι σκηνές στην τηλεόραση έδειχναν τους παρισταμένους να τρέχουν πανικόβλητοι για να γλιτώσουν, οι αναφορές μιλούσαν για μικρά παιδιά που κινδύνευσαν να τραυματισθούν και η Αστυνομία επενέβη γρήγορα, από ό,τι λένε, αλλά πάντα εκ των υστέρων.

Η τάξη αποκαταστάθηκε και εμείς οι υπόλοιποι, διατηρώντας την ψυχραιμία μας, μπορέσαμε να ασχοληθούμε με τη γνωστή σοβαρότητα που διακρίνει τη δημόσια ζωή μας με τα επεισόδια στις παρελάσεις. Ποιος ευθύνεται, ποιος τα υποκίνησε, αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι θεσμός ή άτομο, με δυο λόγια σε ποιον ανήκουν η σημαία και τα εθνικά σύμβολα, ανάμεσα σε αυτά και η στρατιωτική παρέλαση. Διότι πολλοί εξ ημών, μέσα στην παραζάλη, φαίνεται πως είδαν στρατό, ταυτίστηκαν με τις σκηνές από το Αλβανικό και, κατατροπώνοντάς τον, έζησαν κι αυτοί τον δικό τους ηρωισμό. Γάβγιζαν κάτω από λάθος δέντρο αλλά αυτό δεν πτοεί κανέναν πια. Σημασία έχει να μπορείς να γαβγίζεις.

Το πρώτο συμπέρασμα που μπορείς να βγάλεις είναι ότι όσο έρχονται ακόμη δημοσιογράφοι από το εξωτερικό για να περιγράψουν την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα, όσο ασχολούνται μαζί μας οι πολιτικοί και οι οικονομικοί παράγοντες τίποτε δεν έχει χαθεί οριστικά. Θα πρέπει να ανησυχήσουμε σοβαρά όταν έλθουν οι πρώτες αποστολές εθνολόγων και ανθρωπολόγων για να καταγράψουν τα περίεργα ήθη και έθιμα που επικρατούσαν στην πανάρχαια κοινότητά μας λίγα χρόνια πριν από την εξαφάνισή της.

Αυτοί είναι πολύ πιθανόν ότι θα ενδιαφέρονταν περισσότερο για την τελετή συμβολικής ανθρωποφαγίας που εκτυλίχθηκε στο κλειστό γήπεδο του βόλεϊ στο Μαρκόπουλο Αττικής και λιγότερο για τις παρελάσεις της διαμαρτυρίας που συναντήθηκαν, όπως οι επιτάφιοι, με τις παρελάσεις του στρατού. Ποια ήταν αυτά τα παιδιά που όρμησαν στο γήπεδο; Κανείς δεν ξέρει. Ηθελαν να κλέψουν την μπάλα ή το φιλέ; Οχι. Ηθελαν να διαμαρτυρηθούν για κάτι; Οχι. Ηθελαν να διασκεδάσουν τρομοκρατώντας ζωντανούς στόχους. Αυτά ως προς τα παιδιά. Οσο για τους μεγάλους, αυτοί αρκούνται στον αναστεναγμό ανακούφισης που προκαλεί η διαπίστωση: ευτυχώς δεν θρηνήσαμε θύματα.

Ομως το σύμπτωμα δεν μπορεί να κρυφτεί ούτε με ευχολόγια ούτε με νουθεσίες ούτε και με τις παρλαπίπες περί βίας στα γήπεδα. Τα παιδιά των πατριωτών της Μυκόνου και της μεζονέτας που κυριάρχησε τη δεκαετία του ενενήντα, τα τέκνα του αυτάρεσκου οργασμού των Ολυμπιακών Αγώνων που μας έβαλε στον 21ο αιώνα διασκεδάζουν τρομοκρατώντας. Κι εμείς οι υπόλοιποι, προσπαθώντας να εξορκίσουμε τις ενοχές μας γιατί τα αφήσαμε αμόρφωτα, στο έλεος της πλάκας που οι ίδιοι κάναμε στους εαυτούς μας, παλεύουμε τώρα να δώσουμε στις κουκούλες τους ιδεολογικό σχήμα. Μπας και μας πάρουν κι εμάς στα σοβαρά οι ανθρωπολόγοι του δικού μας μέλλοντος.