Το 4ο Κουδούνι

Είδα – ένα μεγάλο της μέρος – απ’ το κανάλι της Βουλής την φτιαγμένη για την τηλεόραση παράσταση: «Paradise Lost» του Κλίφορντ Οντέτς. Ενα βίντεο του 1974 σε σκηνοθεσία Γκλεν Τζόρνταν και με ηθοποιούς όπως η σπουδαία Τζο βαν Φλιτ, ο Ιλάι Γουάλας ή η Μπερναντέτ Πίτερς στη διανομή, βίντεο που, απ’ ό,τι διάβασα κατόπιν, έχει μεταφερθεί σε DVD το 2002.

Εψαξα το έργο στο Διαδίκτυο γιατί το αγνοούσα: γραμμένο το 1935, ανέβηκε στο Μπρόντγουέϊ την ίδια χρονιά απ’ το αριστερό – Μεσοπόλεμος, τότε στις ΗΠΑ υπήρχαν αριστεροί… – «Γκρουπ Θίατερ» σε σκηνοθεσία Χάρολντ Κλέρμαν, με Ηλία Καζάν, Λούθερ Αντλερ, Στέλλα Αντλερ μεταξύ άλλων. Απ’ το πολύτιμο (αλήθεια, το υπουργείο Πολιτισμού έχει όντως πειστεί πως είναι πολύτιμο;) Θεατρικό Μουσείο με πληροφόρησαν πως έχει ανεβεί στην Ελλάδα σε επίσης δύσκολες εποχές: Μάιος του 1947 στο «Βρετάνια» από θίασο Αιμίλιου Βεάκη – Γιώργου Παππά με τον τίτλο «Χαμένος παράδεισος» σε μετάφραση Κόλια Νησιώτη και σκηνοθεσία του Γιώργου Σεβαστίκογλου (φωτογραφία πάνω) – έπαιζαν και Ελένη Χατζηαργύρη, Ιορδάνης Μαρίνος, Θεόδωρος Μορίδης, Νίκος Βασταρδής, Γιώργος Δαμασιώτης…

Πού θέλω να καταλήξω; Το έργο διαδραματίζεται το 1932 στις ΗΠΑ της Υφεσης – μια μεσοαστική οικογένεια, που η κεφαλή της, ένας άντρας όχι πια νέος, χάνει τη δουλειά του, θα υποστεί τις συνέπειες – και όχι μόνο μου φάνηκε τόσο, μα τόσο επίκαιρο αλλά με συνάρπασε – κάτι από Ο’Νιλ, κάτι απ’ τον μεταγενέστερο «Θάνατο του Εμποράκου»… Ναι, έχει πολλούς ρόλους – πάνω από είκοσι, που ίσως όμως περιορίζονται – αλλά μήπως κάποιος τολμηρός του θεάτρου μας, κάποιο «Γκρουπ Θίατερ» των δύσκολων ελληνικών καιρών μας, κάποιο κρατικό Θέατρο θα ‘πρεπε να το κοιτάξει; Μήπως μας αφορά άμεσα;

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα; Σ’ αυτήν την ξέφρενη σκυταλοδρομία/ τρέιλερ για το πρωινάδικο του Antenna – με τις εφημερίδες και τους κόπανους και τα μικρόφωνα στο χέρι; Πολλή, μα πολλή χαρά, βρε παιδί μου. Που δεν μπορώ να την ερμηνεύσω. Για την κατάσταση του καναλιού είναι; Για την κατάσταση του τόπου; Ας ευχηθώ να συνεχίσουν να γελάνε έτσι και μετά το τέλος της σεζόν.

Ολος ο κόσμος, μια σκηνή…

Δεν το κατάλαβα. Αυτό που ανακοινώθηκε απ’ το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού στο δελτίο Τύπου για τα κρατικά βραβεία θεατρικού έργου ως προς το σκέλος του διαγωνισμού για νέους θεατρικούς συγγραφείς. Πως δεν απονέμονται, λέει, «λόγω αδυναμίας ολοκλήρωσης των εργασιών της Επιτροπής». Δηλαδή;

Ο εργατικός ο άνθρωπος φαίνεται… Σε προσωρινή αργία ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης (φωτογραφία) αλλά με τα χέρια κατεβασμένα δε μένει στο ενδιάμεσο. «Φιλική συμμετοχή» του εντόπισα στην ταινία (;) σίκουελ «Πόντιοι. New Generation = Νέων γενεάν» του επανακάμψαντος αειθαλούς Ομηρου Ευστρατιάδη. Στην ταινία (;), μεταξύ άλλων, και η Τζούλια Ντεζιρέ – ναι, έτσι λέει η αφίσα… – Αλεξανδράτου. Καταλαβαίνετε…

Ολος ο κόσμος, μια σκηνή…

Οταν όλοι οι θίασοι, εν μέσω κρίσης, αναδιπλώνονται, στο «Από Μηχανής Θέατρο» δεν το βάζουν κάτω με τίποτα. Κι έχουν αναγγείλει – η Εταιρεία Θεάτρου «Συν – Επί (+, x)» – ρεπερτόριο με επτά έργα! Εκ των οποίων τα πέντε σε πρώτη παρουσίαση στην Ελλάδα! Και εκ των οποίων τα τρία νεοελληνικά!

Δεν προδικάζω τα αποτελέσματα, αν και σοβαροί άνθρωποι έχουν αναλάβει τις σκηνοθεσίες, αλλά για το ρεπερτόριο και για τη σοβαρότητα που το Θέατρο αυτό ξεκίνησε και επιμένει να συνεχίζει τη δουλειά του μόνο «μπράβο» έχω να πω.

Μετά τον «Γλάρο» του Τσέχοφ – και «μετά την περσινή επιτυχία και την ομόφωνη επιδοκιμασία των κριτικών» όπως γράφει το σχετικό δελτίο Τύπου -, παράσταση την οποία είδα και, ε, έχω κι εγώ την άποψή μου… -, η Μαίρη Βιδάλη ετοιμάζει, στο θεατράκι της «Διάχρονο» του Νέου Κόσμου, Ιψεν. Και «Βρικόλακες» και «Κυρά της θάλασσας» παρακαλώ. Ως «Σπουδή Νο 2» λέει. Να ανησυχήσω;

Τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά το βρίσκω να γίνει θέατρο η «Ελληνική νομαρχία». Ενα, σίγουρα, πολύ ενδιαφέρον πολιτικό κείμενο – Ανωνύμου του Ελληνος – του 1806 αλλά… Σα να κάνεις παράσταση τον τόμο του Συνταγματικού Δικαίου, που λέει και μια φίλη μου.

Παραγωγή του ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα, το ‘δα στην Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο των «Δημητρίων». Πολύ ελκυστικός ο χώρος του πάρκινγκ της Μονής Λαζαριστών, που επελέγη για την παράσταση, μια πολύ γερή έναρξη, ένα καλό φινάλε, ένας εξαίρετος ηθοποιός – ο Δημήτρης Καρτόκης (φωτογραφία) -, μια επίσης πολύ ταλαντούχα νέα ηθοποιός – η Αντιγόνη Φρυδά -, αλλά πώς να κατέβει ΑΥΤΟ το κείμενο στο κοινό; Οσες παράλληλες δράσεις κι αν επινοήσει ο σκηνοθέτης. Εκτός κι αν είναι ο θεός της σκηνοθεσίας…

Μωρέ, λέω, τελικά, να το κάνω ΜουΚουΟ – Μη Κυβερνητική (κατ’ ευφημισμόν…) Οργάνωση, για να καταλάβετε – «Το Τέταρτο Κουδούνι». Φαίνεται αποδοτικό. Διότι «Αλληλεγγύη» στην «Αλληλεγγύη» – μα ΠΟΙΟΣ την είχε την ιδέα αυτή, να τιτλοφορηθεί έτσι το συγκεκριμένο χαράτσι; – κι «έκτακτη εισφορά» στην «έκτακτη εισφορά» έχω αρχίσει να μιλάω γερμανικά…

Εκτός κι αν καταφέρω να κλείσω ένα ραντεβού με τον Εμίρη του Κατάρ.

Ολος ο κόσµος, μια σκηνή…