Η τέχνη της παιδοφιλίας

Η μικροσκοπική ιστορία με τον τίτλο «Αγοροκόριτσο» (Tomboy) της νεαρής Γαλλίδας Σελίν Σιαμά λέει ότι αναφέρεται στις ανησυχίες της εφηβείας. Λέω ότι πλαγίως επιδίδεται στην τέχνη της παιδοφιλίας με πρόσχημα τη βαριά κουλτούρα. Το στόρι, με δύο μικρά κορίτσια από μικροαστική οικογένεια. Η δεκάχρονη Λορ (εξαιρετική η Ζοέ Εράν) και η εξάχρονη Ζαν (Μαλού Λεβανά). Λόγω ιδιαίτερης αγοροκοριτσίστικης εξωτερικής φυσιογνωνίας, η Λορ παριστάνει τον… Μίκαελ, τουτέστιν τον Μιχάλη. Ετσι, όλα τα παιδιά τα ξεγελάει. Ετσι, παίζει ποδόσφαιρο και φλερτάρει με άλλο κοριτσάκι (αληθινό αυτό). Μέχρι εδώ ουδέν το μεμπτόν. Ας πούμε το μπέρδεμα των φύλων. Ας πούμε ο ιδιαίτερος σωματότυπος της Λορ. Εντάξει; Το πρόβλημα αρχίζει από τον φακό. Από τη σκηνοθεσία. Που τάχα μου αφελώς «θωπεύει» τα οπίσθια της Λορ. Που γουστάρει το παιχνίδι με το μπέρδεμα των «εργαλείων». Και που χωρίς να το φωνάζει, με την παιδοφιλία φλερτάρει. Γι’ αυτό και παρά τις αρετές της ταινίας, είναι ύποπτη και «πορνό» χωρίς γυμνό.