Στην Αθήνα της κρίσης

Μετά το Παρίσι, ο Γούντι Αλεν γύρισε στη Ρώμη την κωμωδία «The Bop Decameron» με τον Ρομπέρτο Μπενίνι. «Οποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με καλεί και υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες θα πάω για να σκηνοθετήσω», λέει. «Κατά βάθος οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Ιδια δράματα, συγκρούσεις, αντιπαλότητες, διγαμίες, διχασμοί, σχιζοφρένεια. Ο άνθρωπος είναι ανικανοποίητος».

Οπως ο Μάικλ Κέιν στη «Χάνα» που αγαπάει τη γυναίκα του (Μία Φάροου) αλλά ποθεί την κουνιάδα του (Μπάρμπαρα Χέρσεϊ).

«Ακριβώς. Και μόλις εκείνη πέφτει μαζί του στο κρεβάτι, ο Κέιν αρχίζει να εκτιμάει τη γυναίκα του. Πάντα επιθυμούμε αυτό που δεν έχουμε. Πάντα ποθούμε τη γυναίκα του άλλου. Προφανώς είναι αδύνατον ο άνθρωπος να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του, να γυρίσει και να τον κοιτάξει σε βάθος. Αυτή η διαρκής απληστία του είναι ταυτόχρονα δημιουργία και καταστροφή. Ετσι ο πολιτισμός προχωράει και ταυτόχρονα ο ανθρώπινος παράγοντας παραμένει όπως εκατομμύρια χρόνια πριν».

Θα φιλμάρατε στην Αθήνα;

«Φυσικά. Το έχω ξαναπεί. Θα μου άρεσε μια ταινία στην Αθήνα».

Με φόντο τη χρεοκοπία;

«Κάθε μεγάλη κρίση έχει τα θετικά της. Οπως οι σχέσεις. Στην αρχή η ρήξη προκαλεί πόνο και απελπισία. Μας ξεβολεύει και μας κάνει να νοσταλγούμε το παρελθόν. Οπως ο Οουεν Ουίλσον, που αποφεύγει ένα δυσάρεστο γεγονός, ότι αυτή η γυναίκα δεν του ταιριάζει. Ετσι στρέφεται προς το παρελθόν και τα φαντάσματα. Εξιδανικεύει το Πριν και αποφεύγει να ανοίξει δρόμους για το Μετά. Ε να πράγμα πρέπει να καταλάβουμε. Ενας ένας πορευόμαστε προς τα εκεί. Η ζωή προχωράει. Γι’ αυτό, ένα είναι το νόημά της. Ούτε η δόξα ούτε τα λεφτά. Get the girl. Ετσι μπορεί να είσαι μια χαρά».

Σα να λέμε Get the girl and run! Βρε, τον αθεόφοβο. Πάντα πνευματώδης και ανατρεπτικός. Και το εννοώ. Για μένα, μοναδικός!