Τα πολύτιμα «ασημικά»

Σε τραγικές, απέλπιδες καταστάσεις, όπως αυτές που διανύουμε με τη συνεχώς διογκούμενη οικονομική κρίση, επόμενο να προσπαθείς να σώσεις τα πολύτιμα «ασημικά» του κράτους αν θέλεις να έχεις συνέχεια ύπαρξης σαν δημοκρατική κοινωνία πολιτών. Και ποια είναι αυτά; Μα, βεβαίως, η παιδεία, η υγεία, ο πολιτισμός. Και δυστυχώς, το κράτος ολιγωρεί επικινδύνως. Η παιδεία καταταλαιπωρείται λόγω έλλειψης διδακτικού προσωπικού, βιβλίων στους μαθητές, καταλήψεων στα πανεπιστήμια και χασίματος μαθημάτων. Και να ‘ταν μόνο αυτά; Η ποιότητά της υποβαθμίζεται αδιαλείπτως. Η υγεία το ίδιο, λόγω πολλαπλών προβλημάτων. Οσο για τον πολιτισμό, το κράτος μοιάζει να τον εγκαταλείπει στη μοίρα του. Μουσεία, αρχαιολογικοί χώροι με ελάχιστο προσωπικό, κινηματογράφος, θέατρο, χωρίς την απαιτούμενη φροντίδα και ενίσχυση. Οι επιχορηγήσεις καρκινοβατούν, τα μέλη της επιτροπής επιλογής και αξιολόγησης των θιάσων παραιτούνται το ένα μετά το άλλο. Τα έξοδα τρέχουν, οι προγραμματισμοί τινάζονται στον αέρα, το μέλλον διαγράφεται αβέβαιο έως σκοτεινό. Στα κρατικά θέατρα ζητούνται απολύσεις προσωπικού. Μα, αν σκοτώσουμε πολιτισμό και παιδεία, αν θυσιάσουμε τις τέχνες, τι μας απομένει; Ποιες διαφυγές, ποιες ανάσες ψυχικής και πνευματικής δύναμης θα τα αναπληρώσουν; Σε σκοτεινούς, δύσκολους καιρούς _ όρα Κατοχή και χούντα _ το θέατρο ήταν πάντα η καταφυγή της αντίστασης και της ελπίδας. Σήμερα έχουμε δημοκρατία, έστω και υπό πτώχευση. Θέληση και σύνεση χρειάζονται. Οπως δεν μπορείς να στερήσεις τη φυσική τροφή απ’ τους ανθρώπους, έτσι δεν μπορείς να περικόψεις και την πνευματική τοιαύτη. Είναι σαν να αφήνεσαι αυτοβούλως στο απύθμενο χάος. Σαν να αυτοκτονείς. Αυτό θέλουμε;