Επιτέλους μια ταινία!

Το είδα για πρώτη φορά στο τελευταίο Festival De Cannes και καθηλώθηκα. Ενα από τα ελάχιστα ακριβοδίκαια βραβεία _ της σκηνοθεσίας _ που απένειμε ο Ρόμπερτ ντε Νίρο, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής. Ενα εξαιρετικό μείγμα νεωτερικού φιλμ νουάρ. Δέκα κλάσεις ανώτερο από τον χαοτικό και κουραστικό Χρυσό Φοίνικα, το «Δέντρο της ζωής» του Τέρενς Μάλικ.

Το σενάριο στα μέτρα του πασίγνωστου εμβληματικού στίγματος του προτεσταντικού φονταμενταλισμού. Η αθωότητα αγκαλιά με τη βία. Οι δύο όψεις του νομίσματος. Παράδεισος και Κόλαση μαζί. Ενδιάμεσες γκρίζες κλίμακες παντελώς απούσες. Ολα στη διαπασών. Το καλύτερο υλικό για τον δανό (42 ετών) σκηνοθέτη Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν. Του ακραίου «Pusher» και του «Bronson». Σ’ αυτές τις δύο πρώτες οδηγούσε μονοδιάστατα. Στο «Drive» πολυδιάστατα. Ελευθερώθηκε. Και ολοκληρώθηκε. Σε όλα τα επίπεδα. Από το κάστινγκ – Θεέ μου τι διανομή ρόλων είναι αυτή! – μέχρι το soundtrack. Το περιμένω πώς και πώς.

Στο casting λοιπόν. Ο (Καναδός και μόλις 32χρονος) Ράιαν Γκόσλινγκ εκτοπίζει από το δικό μου σύμπαν όλα μα όλα, τα ονόματα των νέων ηθοποιών. Ο αθεόφοβος μέσα στην ίδια χρονιά, πρώτα με το «Blue Valentine» και αμέσως με το «Drive». Τι ταλεντάρα. Εδώ επαναφέρει στην κυκλοφορία τον Στιβ ΜακΚουίν (1930-1980). Υποδειγματικός έλεγχος των σιωπών. Αφταστος στην αποστασιοποίηση και ταυτόχρονα καυτός. Μοναδικός. Αυτός ο driver. Αυτός η εκδίκηση. Αυτός ο σαμουράι. Αυτός ο μοναχικός. Αυτός ο «Μπούλιτ» ο αλησμόνητος και ηρωικός.

Δίπλα του η (Βρετανίδα μόλις 26 ετών) Κάρεϊ Μάλιγκαν. Με υποψηφιότητα Οσκαρ ερμηνείας για το «Μια κάποια εκπαίδευση». Η ηρωίδα του «Never let me go». Το κορίτσι που έβαλε πλώρη για μεγάλες ερμηνείες. Αυτή η αθωότητα. Αυτή ο ρομαντισμός. Αυτή η ζωντανή ενσάρκωση της Ουτοπίας. Ανάμεσά τους τρία πρόσωπα θα ενορχηστρώσουν το λουτρό αίματος. Τρία πρόσωπα από ισάριθμους, δεύτερους ηθοποιούς. Απαντες κολλημένοι στη σάρκα και την ανάσα των «ηρώων» τους. Ο Αλμπερτ Μπρουκς, κωμικός αλλά τώρα ως γκάνγκστερ άφθαστος και μοναδικός. Ο βετεράνος Ρον Πέρλμαν, μια σκατόφατσα που «γράφει» όσο κανείς άλλος στη σύγχρονη οθόνη. Και ο Μπράιαν Κράνστον.

Το ξαναλέω. Είναι βίαιο. Είναι αιματηρό. Είναι ανάποδο. Είναι ρομαντικό. Και κόβω τον σβέρκο μου. Θα αποδειχθεί μία από τις top 10, άντε 20 ταινίες των επόμενων εφτά «χειμερινών» μηνών!