Η ησυχία μετά την έκσταση

ΜΙΑ ΦΟΡΑ και έναν καιρό, οι Rapture (Εκσταση), θεωρούνταν από μερίδα του κοινού και των κριτικών σχεδόν κάτι σαν η αναγέννηση της post-punk σκηνής ή η σημαία στην οποία οι στρατιώτες όλου του dance μουσικού φάσματος έπρεπε να σταθούν προσοχή. Το πρώην κουαρτέτο (και νυν τρίο) από τη Νέα Υόρκη, υποσχόταν κάπου εκεί στο 2000 να συγχωνεύσει τις πιο θορυβώδεις και πειραματικές πλευρές των PiL ή των Killing Joke με τη χορευτική μουσική των ύστερων 80s και να βρει τον ήχο που θα συγκέντρωνε κάτω από την ίδια ντισκομπάλα όσους λάτρευαν την Peaches και όσους έβρισκαν το electroclash ιδίωμα αρκετά σκληρό για τα γούστα τους. Μεγάλο μπέρδεμα θα πουν μερικοί. Και όμως, το «House of jealous lovers» όχι μόνο πρέπει να το έχουν ακούσει όλοι όσοι βρέθηκαν σε κάποιο καλό χορευτικό πάρτι από το 2003 και μετά, αλλά είναι και το χιτ που έτσι και δεν είχες όρεξη να χορέψεις, ένιωθες αρκετά αμήχανα με το γενικό ντελίριο των καλεσμένων στη διάρκεια και των πέντε λεπτών του.

Παρ’ όλα αυτά στο «Sail Away», το εναρκτήριο τραγούδι του «In the grace of your love», του τέταρτου άλμπουμ των Rapture, ο Luke Jenner διαλέγει να τονίσει ξεκάθαρα τον στίχο «ποτέ μην κοιτάς πίσω». Υπάρχει περίπτωση να εννοεί το μείγμα post-punk αισθητικής και house ρυθμών που παραλίγο να βάλουν για πάντα αυτόν και την μπάντα του στα playlist των κλαμπ αμφότερων των πλευρών του Ατλαντικού; Ή αναφέρεται στην αποτυχημένη προσπάθεια των Rapture να κάνουν καριέρα κάτω από την ομπρέλα μιας μεγάλης δισκογραφικής και την επιστροφή τους με κατεβασμένα αυτιά στην αγκαλιά της DFA, το όργανο προπαγάνδας του James Murphy και των ομότεχνων LCD Soundsystem; Μήπως ο Jenner απλώς παλεύει να βάλει μια τελεία στο πένθος για την αυτοκτονία της μητέρας του, με τη βοήθεια του μπέιζμπολ, της κυριακάτικης λειτουργίας και της συμφιλίωσης με τον πατέρα, τη σύζυγο και τελικά την ίδια του την μπάντα που λίγο κόντεψε να διαλύσει οριστικά;

Αυτό που φτάνει στο αυτί του ακροατή του «In the grace…», δεν δίνει ξεκάθαρη απάντηση. Ο δίσκος μόνο να θυμίσει μπορεί τις ένδοξες dance-punk ή post-disco ή όπως θέλετε πείτε το στιγμές των Rapture και όχι μόνο επειδή ο Luke Jenner μοιάζει να έχει εγκαταλείψει «το σπίτι των ζηλιάρηδων εραστών» για τον οίκο του Θεού. Τα τραγούδια μοιάζουν συχνά με ατέρμονες εισαγωγές σε αναζήτηση ενός κουπλέ, ενός ρεφρέν, μιας απάντησης τέλος πάντων και μπορεί να προσπαθούν φιλότιμα να ξεσηκώσουν τον κόσμο και να τον κάνουν να τραγουδήσει, δύσκολα όμως κρύβουν ότι δεν έχουν εξελιχθεί όσο μπορούσαν. Αξίζουν πάντως πολλές ευκαιρίες, όχι στο ηχοσύστημα του σπιτιού σας, αλλά στα κτηνώδη ηχεία ενός πάρτι ή ενός υπαίθριου φεστιβάλ σε ένα χωράφι αρκετά χιλιόμετρα έξω από κάποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Μπορεί στίχοι όπως «μέσα στη χάρη της αγάπης σου / κανείς δεν μπορεί να πεθάνει» να μην είναι και οι καταλληλότεροι για να σιγοτραγουδήσεις με την ντάμα ή τον καβαλιέρο σου, όπως θυμούνται όμως όσοι δεν έχασαν πάρτι από το 2003 και μετά, οι Rapture, συνδυασμένοι με την κατάλληλη ατμόσφαιρα έχουν δονήσει τόσα πολλά κορμιά, που σήμερα θα νιώσουν αμήχανα αν δεν το ξανακάνουν.