Η Φωνή που «έκλαιγε»

Οι απώλειες (το έχουμε ξαναπεί) μας κάνουν, κάποτε, να γυρνάμε πίσω και να εκτιμάμε εξ αρχής εκείνο που χάσαμε. Σαν μια μεγάλη φωνή που χάθηκε πρόωρα. Μια φωνή που, κατά τους «New York Times», ήταν από τις ελάχιστες αντάξιες της μεγάλης ιταλικής οπερατικής παράδοσης.

Μια απροσεξία με το σκούτερ του, στη γενέτειρά του Σικελία, στοίχισε τη ζωή – ύστερα από ημέρες πάλης στο νοσοκομείο – στον 43χρονο τενόρο Σαλβατόρε Λιτσίτρα. Μια από τις πιο ογκώδεις φωνές της σημερινής οπερατικής σκηνής, ικανή να ελίσσεται στα ξεσηκωτικά για το κοινό ψηλά Ντο. Ενας λυρικός τραγουδιστής που κατά την – μάλλον ανούσια – τακτική της ανακάλυψης του «νέου», είχε ανακηρυχθεί σε «νέο Παβαρότι», ειδικά όταν τον αντικατέστησε το 2002 ως Καβαραντόσι σε μια «Τόσκα» της περίφημης Μετροπόλιταν Οπερα της Νέας Υόρκης και έγινε σταρ και αγαπημένος «τενορίσιμο» του κοινού εν μια νυκτί.

Οχι πως δεν ήταν ήδη γνωστός. Δύο χρόνια πριν είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον – και μέσα από ένα μοσχοπουλημένο σάουντρακ – στην ταινία της Σάλι Πότερ «Ο άντρας που έκλαιγε» ως η φωνή του «τενόρου» Τζον Τορτούρο. Φωνή που συγκινούσε τις Κέιτ Μπλάντσετ και Κριστίνα Ρίτσι, κοντράροντας τον «τσιγγάνο» Τζόνι Ντεπ. (Λεπτομέρεια: στην ταινία συμμετείχε και το διάσημο Kronos Quartet).

Ο «νέος Παβαρότι» είχε όμως κάτι παραπάνω από τον… παλιό. Πέρα από την εντύπωση που προκαλούσε με τις κορόνες, η φωνή του συγκινούσε βαθιά, χτυπώντας κάποια ευαίσθητη χορδή.

Δυστυχώς, είναι μικρή η δισκογραφία του – που πλέον είναι και η κληρονομιά του (πέρα από τα δύο νεφρά του που δωρήθηκαν). Ακούστε τον στον καλύτερο ίσως «Τροβατόρε» της νέας εποχής και βάση νέας κριτικής έκδοσης, υπό τον Ρικάρντο Μούτι, στη Σκάλα, δίχως το ψηλό Ντο στο εξαίρετο «Di quella pira». Η στο άλμπουμ «The Debut» (της ίδιας χρονιάς, 2002) και στο «Forbidden Love» (2006), όλα από τη Sony Classical.