Τι είναι εκείνο που κάνει τον καλό μουσικό τελικά; Η διάκριση σε έναν έγκυρο διαγωνισμό; Ή η ίδια η ερμηνεία του;
Τα πολλά βραβεία κάνουν τον… παπά ή η μουσική επάρκεια, το ταλέντο, η τεχνική, η μουσική ιδιοσυγκρασία;
Αν ρωτήσει κάποιος τους κριτικούς μουσικής, θα απαντήσουν, πιθανόν, τα δεύτερα, αλλά θα έχουν στο μυαλό τους και τα πρώτα. Αν ρωτήσει το κοινό, θα μετράει μάλλον κάτι που θα υπονοεί τα δεύτερα.
Ε, λοιπόν, ο 20χρονος ρώσος πιανίστας Δανιήλ Τριφόνοφ ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Δίχως να του λείπει, παρά το μικρό της ηλικίας του και τη σχετική ανωριμότητά του – κυρίως στην τεχνική – και το ταλέντο και αυτό το «κάτι» της ιδιαίτερης μουσικής ιδιοσυγκρασίας. Αυτό το λεπταίσθητο που μπορεί να κάνει έναν Σοπέν να ακούγεται πιο σαγηνευτικός, πιο εσωτερικός και πιο ανθρώπινος.
Σοπέν, είπαμε. Ε, λοιπόν αυτό είναι και το όνομα του πιο «περιζήτητου» από τα νέα ταλεντάκια διαγωνισμού για το πιάνο. Και ο Τριφόνοφ κατάφερε να πάρει το χάλκινο μετάλλιό του και το επιδεικνύει στο site του – γιατί πλέον μουσικός δίχως ιστοσελίδα δεν νοείται – με περηφάνια. Κυρίως όμως επιδεικνύει το Γκραν Πρι στον περίφημο Διαγωνισμό Τσαϊκόφσκι της Μόσχας και το χρυσό μετάλλιο στον διαγωνισμό – φέτος κι αυτός – με το όνομα ενός δεινού πιανίστα, του Αρτίρ Ρούμπινσταϊν.
Αν ψάξει κανείς θα εντοπίσει και ένα βραβείο στην καλύτερη ερμηνεία έργου του Τσικ Κορία στο Σαν Μαρίνο, αλλά ο Σοπέν είναι το μεγάλο ζητούμενο όταν μιλάμε για πιάνο.
Και μπορεί ο Τριφόνοφ να τρίτωσε τα βραβεία, αλλά παράλληλα φρόντισε να τριτώσει και τους… δίσκους με έργα Σοπέν (από τρεις διαφορετικές δισκογραφικές).
Αλλωστε από τα πέντε του όταν άρχισε να προσπαθεί έστω να παίζει πιάνο στη γενέτειρά του, το Νίζνι Νόβγκοροντ, τον Σοπέν είχε στα αυτιά, στο μυαλό και στην καρδιά του. Μένει η συνέχεια να τον δικαιώσει…
Σχόλια
