…και οι μεγάλοι της ελληνικής ποίησης

Ο Μάικ (για τους φίλους του) Κήλυ είναι ένας άνθρωπος που κρύβει την εξυπνάδα του κάτω από το χιούμορ του. Αυτό φαίνεται στα στιγμιότυπα που διηγείται στον ευχαριστήριο επίλογο αυτού του βιβλίου, κάνοντας το πορτρέτο τριών μεγάλων της ελληνικής ποίησης. Ο Σεφέρης προκύπτει στρυφνός, ο Ρίτσος ναρκισσιστής και ο Γκάτσος σαρκαστικός.

Ο Κήλυ είχε γνωρίσει τον διπλωμάτη Σεφέρη το 1952 στο Λονδίνο, όταν κάνοντας τη διατριβή του στην Οξφόρδη άρχισε να τον μεταφράζει. Ηταν αυτός που κυκλοφόρησε την πρώτη συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του στα αγγλικά (1967). Ωστόσο, όταν στα τέλη του ’60 βρέθηκαν μαζί με τις γυναίκες τους στη Λούτσα και ο Σεφέρης αισθάνθηκε δυσφορία στη θάλασσα, ο Κήλυ θυμάται ότι τον τράβηξαν έξω και ενώ προσπαθούσαν να τον γυρίσουν για να βγάλει το νερό που είχε τυχόν πιει, από την αγωνία του πέταξε: «Μάλλον δεν υπάρχει πρόβλημα αφού δεν μπήκε νερό στα πνεύματά του». Τότε ο ημιλιπόθυμος Σεφέρης ανοίγει τα μάτια του απότομα και λέει ταπεινωτικά: «Τι πνεύματα; Δεν έχουν τίποτε τα πνεύματά μου. Θέλεις να πεις “πνεύμονες”! Και λένε πως είσαι μεταφραστής μου…». Σχετικά με τον Ρίτσο, διηγείται το φιάσκο που έζησε όταν του ζήτησε να επιλέξει μερικά ποιήματά του για μια αμερικανική ανθολογία και εκείνος τα διάλεξε… όλα! Είχε, λέει, «κάτι από την πάστα του ηθοποιού, γοητευτικός πάντοτε, έτοιμος να σου δείξει την τελευταία μετάφραση ενός ποιήματος ή μονολόγου, έτοιμος να σου απαγγείλει το ελληνικό πρωτότυπο αν είχες την υπομονή• ένας άντρας που σίγουρα δεν μπορούσες να του προσάψεις υπέρμετρη ταπεινοφροσύνη…». Ο Γκάτσος, πάλι, τον προσγείωσε ως προς το στάτους των ελλήνων συγγραφέων, που δυσκολέυονταν να πάρουν τα ποσοστά τους από τους εκδότες τους. Ο Κήλυ τον χαρακτηρίζει «απελευθερωτή της δημοτικής στα χρόνια του πολέμου και μεταπολεμικό μάστορα του λαϊκού στίχου». Ηταν, λέει, «ο καλύτερος άτυπος κριτικός που πέρασε ποτέ από τους κύκλους της ελληνικής κριτικής, πρόθυμος να πει για τους σύγχρονούς του υπηρέτες του λόγου κάτι που να πλησιάζει τουλάχιστον την αλήθεια…».